บทที่ 14 บทที่13

'เวลาที่แก้วหลงทางกลับบ้านไม่ถูก..จำไว้นะ บ้านเราอยู่ทางทิศเหนือ..แก้ววิ่งตามดาวเหนือ..วิ่งมาเรื่อยๆ ก็จะเจอบ้านเรา'

'ค่ะ..พี่วิน' เด็กหญิงพยักหน้ารับคำ

แต่แล้ว..ภาพบางอย่างก็ลอยกลับเข้ามา..มันไม่ใช่ภาพในอดีตยามเป็นเด็กน้อย ทว่าเป็นภาพหญิงสาวในชุดเดรสเปลือยเท้ากำลังวิ่งหนีการไล่ล่า..แสงฟ้าแวบวาบ ก่อนจะเริ่มเทลงมา

ความกลัว..วิตกกังวล..แล่นวาบเข้ากลางใจ 

ดวงตาคู่สวยหันไปมองด้านหลังด้วยความระแวง ก่อนจะเหลือบมองไปยังท้องฟ้าดำสนิท เพื่อควานหาดวงดาวที่ชายคนรักเคยบอกราวกับเป็นแสงนำทาง

แก้วจำไว้นะ..บ้านเราอยู่ทางทิศเหนือ

เสียงทุ้มกระซิบราวอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล

แต่น่าเสียดายเวลานี้ฝนฟ้าเริ่มคะนอง เมฆดำลอยจับตัวไหนเลยจะมีดาวสุกสกาวคอยนำทางเล่า

'อีนั่น..มันอยู่ตรงนั้น' เสียงชายฉกรรจ์ดังตะโกนแข่งกับเสียงฟ้า

เอี๊ยดดดดด

โครมมมมมม

งามพิศถึงกับสะดุ้งออกจากความทรงจำ มือน้อยที่ถือถาดใส่ของว่างสั่น ดวงตาใสราวลูกกวางไหวระริกคลอด้วยหยาดน้ำ

ใจดวงน้อยราวกับปริกขาดออกจากขั้ว

เจ็บ...โคตรเจ็บเลย

"แก้ว"

"..."

"แก้ว" มะลิเพื่อนสนิทเรียกเสียงดังขึ้น เมื่อเห็นเพื่อนรักนิ่งไป ใบหน้าสวยหวานไร้เดียงสาบัดนี้ซีดเผือดไร้สีเลือด

"อ่ะ"

"ไม่รีบเข้าไปเหรอ"

"อืม..กำลังจะเข้าไปเสิร์ฟแล้วล่ะ" เสียงหวานตอบกลับแบบคนสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

ห้องโถงกระจกเวลานี้ถูกตกแต่งด้วยไฟดิสโก้ส่องแสงสลับหลากหลายสี เพลง edm ตามยุคสมัยพาให้หนุ่มสาวโยกหัวไปมาครื้นเครง 

โต๊ะด้านข้างเต็มไปด้วยอาหารกินเล่น ทั้งคาว..หวาน หลากหลายชนิด ที่สำคัญแอลกอฮอล์สารพัดอย่างวางเกลื่อนกลาด

มือขาวผ่องรีบประคองถาดไว้บนโต๊ะด้วยความระวัง ก่อนจะถอยหลังเตรียมออกจากงานเลี้ยง

ทว่าผิวขาวผ่องสะท้อนกับไฟดิสโก้ผิดแผกกับบรรดาคนใช้ธรรมดาคนอื่น อีกทั้งรูปร่างผอมบางจึงสะดุดตาไฮโซหนุ่มที่กำลังเมาไม่น้อย 

กว่าจะรู้ตัวข้อมือก็โดนคนเมาคว้าไว้ คนหลงภพถึงกับตกใจ อีกทั้งยังใช้แรงที่มีสะบัดออกจากมือแกร่ง

"ปล่อยค่ะ คุณเมาแล้ว" เสียงคนใช้ตัวน้อยที่คิดว่าดัง แท้จริงแล้วเมื่อเทียบกับเสียง edm ในงานนั้นดันเบาไม่ต่างกับเสียงกระซิบ ในขณะที่ไฮโซผู้กำลังคุกคามตอบกลับอ้อแอ้

"อ่า..หน้าหวาน อึก..อยู่นะเรานะ"

"ปล่อย" เสียงแก้วกัลยาเริ่มดุ แต่ไหนเลยคนเมาจะสนใจ ร่างเล็กถูกลากตัวรุนๆ ออกจากโถง ไปยังเรือนรับแขกที่ถูกจัดไว้สำหรับคนที่ขับรถไม่ไหว

บริเวณรอบๆ ถูกล้อมรอบด้วยพุ่มไม้เงียบสนิท ค่อนไปทางวังเวง..ด้วยเวลานี้หนุ่มสาวส่วนใหญ่ยังปาร์ตี้สนุกสนานภายในงาน

ยิ่งโดนลากเข้าใกล้เรือน..ยิ่งใจหายวาบ 

เธอตะโกนโหวกเหวกร้องขอความช่วยเหลือมาตลอดทาง แต่เนื่องจากเสียงเพลงที่ดังกลบจึงไร้คนสนใจ

ในขณะที่คนใช้หลายคนทำได้เพียงก้มหน้าก้มตา บางคนก็มองเมิน..ไม่มีใครสักคนกล้าให้ความช่วยเหลือ 

เมื่อใกล้ประตูเรือน แก้วกัลยาตัดสินใจงับเข้าไปที่ข้อแขนเต็มเขี้ยว และได้ผลไอ้ไฮโซหนุ่มสะบัดแขนด้วยความเจ็บทันที

"หน็อย อีนี่...เล่นตัวนัก" เสียงเค้นจากคนเมาเต็มไปด้วยอารมณ์รุนแรง

ร่างเล็กไม่สนใจรีบวิ่งไปยังเรือนครัว แต่ก็ยังไม่ทันคนขี้เมา..แขนเล็กถูกกระชากเข้าหา กลิ่นแอลกอฮอล์ราคาแพงชวนคลื่นเหียน..ใจเต้นสั่นระรัวๆ ด้วยความกลัว

ชายขี้เมาจับตัวคนใช้สาวได้ก็ตบเข้าไปที่หน้าเต็มแรง!

"อีห่า..อีคนใช้ มึงกล้ากัดกู มึงต้องโดน" ไม่พูดเปล่า ยังง้างมือฟากเข้าให้..ความเจ็บบนผิวหน้าแล่นเป็นริ้วๆ ดวงตาคู่สวยสั่นระริกด้วยความกลัว คำสบถหยาบคายถูกพ่นออกมาไม่หยุด 

"อีนอกคอก มึงคิดว่ามึงดีนักหรือไง" คนเมาเตรียมจะทุบตีอีกครั้ง ทว่ามือหนาใหญ่ของใครบางคนจับไว้ได้ทัน ในจุดที่ย้อนแสง แต่หล่อนก็จำรูปร่างสูงใหญ่นั้นได้ 

พี่วินของแก้ว

และไม่พูดพร่ำทำเพลง มือหนาจับคอเสื้อของไอ้ขี้เมา ก่อนจะเหวี่ยงหมัดเข้าใส่

ผัวะ

"มึง คิดจะทำอะไรคนของกู" เสียงคำรามต่ำเต็มไปด้วยความโกรธ...พร้อมกับกระหน่ำชกแบบนับหมัดไม่ไหว อาจเพราะแก้วกัลยาถูกลากตัวมาในที่ลับตา ดังนั้นไฮโซขี้เมาจึงไม่มีคนช่วย

เสียงโอดโอย มือยกไหว้ท่วมหัวอย่างขอความกรุณาแทบไม่มีผลให้พระเอกธงแดงใจอ่อน

"หยุดเถอะครับ ผมไม่ไหวแล้ว"

"หุบปาก!!"

"พี่วินคะ แก้วว่า...พอก่อนนะคะ" คนตัวเล็กชักเห็นท่าไม่ดี มือน้อยรีบรั้งกำปั้นเขาไว้ 

วโรดมหันขวับมองไปยังอดีตคนรักด้วยสายตาคุกรุ่น ความโกรธที่หาสาเหตุไม่ได้ถูกโบ้ยไปที่ยัยตัวเล็กด้านข้างแทน

"เหอะ เธอจะมาทำตัวเป็นนางเอกเพื่ออะไร?"

"แก้วไม่ได้..."

"หรือชอบที่มันตบหน้า"

"มันไม่ใช่..."

"อ้อ ลืมไปหรือเธอสมัครใจมากับมันเอง ปกติก็ร่านอยู่ละป่ะ" เสียงคนพาลพ่นวาจาย่ำแย่ออกมา ใบหน้าเล็กซีดเผือดลงทันที ริมฝีปากตามธรรมชาติถูกเม้มแน่น มือน้อยที่จับเขาไว้คลายออก

"เงียบ? ฉันพูดแทงใจดำหรือไง?" เขายังยียวนต่อ

"แก้วแค่ไม่อยากเห็นพี่วินเป็นฆาตกรก็เท่านั้นเอง"

"...."

"ฮึก...แต่ถ้าพี่วินจะคิดแบบนั้นก็ตามใจ แก้วก็แค่ผู้หญิงร่านตามไอ้บ้านี้มาเอง"

"..."

"ส่วนหน้าเนี่ย..แก้วก็ยื่นให้มันตบเอง..พอใจพี่วินหรือยังคะ?" เสียงหวานประชดประชันเข้าให้ ก่อนใบหน้าเล็กจะหันพรึบ เดินแกมวิ่งหนีกลับเรือนเสียอย่างงั้น 

ร้อนถึงผู้ชายตัวโตที่หงุดหงิดหัวเสีย ที่ลงกับใครไม่ได้ก็ลงกับไอ้เวรที่นอนสลบอยู่บนพื้น

'เออ..กูโดนโกรธ ทั้งที่รีบมาช่วยนี่นะ?'

เขาไม่น่าใจอ่อนปล่อยให้เจ้าหล่อนออกจากที่คุมขังเลย 

"มะลิ!" เสียงเข้มหันไปเรียกสาวใช้คนสนิทของอดีตคนรัก เจ้าของชื่อยื่นหน้าออกมาจากพุ่มไม้ใหญ่ สายตาหันซ้ายแลขวากลัวว่าจะมีคนเห็น

"คะ...คุณวิน"

"เล่ามาดิ มันเกิดอะไรขึ้น แล้วทำไมแก้วถึงมาอยู่ในงานปาร์ตี้ได้" เสียงขู่เข็ญของเจ้านายหนุ่มมีผลให้สาวใช้กลืนน้ำลายดังเฮือก ก่อนจะเล่าเรื่องราวตลอดหนึ่งอาทิตย์ที่แก้วโดนแกล้งให้ฟัง

ทางด้านแก้วกัลยารีบกลับห้องทันที...ใช่จะไม่รู้สถานการณ์ว่าเธอกำลังโดนพี่สาว และน้องสาวของอีตาพระเอกแกล้งเพราะตามเส้นเรื่องนิยายดั้งเดิม ตัวนางเอกนอกจากจะมีคุณย่าของพี่วินเป็นตัวชงบังคับสองหนุ่มสาวให้ได้แต่งงานกัน คนที่มีอิทธิพลระดับต่อมา ผู้คอยช่วยเหลือแพทริเซีย ก็คือพี่สาวน้องสาวของเขา และคนที่สามก็คือ ป้าปริก แอนด์เดอะแก๊ง ที่คอยเป็นหูเป็นตาแจ้งข่าว

หล่อนไม่รู้จริงๆ ต้องทำยังไงให้พ้นจากเรื่องบัดซบที่เกิดขึ้น

ก็ในเมื่อ ณ เวลานี้ เนื้อหาในนิยาย..ไม่ตรงกับเรื่องปัจจุบันแม้แต่นิด!!

เช้าวันต่อมา

ณ ห้องนั่งเล่นของบ้านสาม

มนทิรากำลังนั่งอารมณ์เสีย เพราะแผนการกลั่นแกล้งอินังเมียน้อยถูกวโรดมขัดขวาง แถมลากเพื่อนชายผู้มีสภาพสะบักสะบอมโยนเข้ามาในงาน อีกทั้งยังสั่งให้หยุดงานเลี้ยงที่ว่าซะ เดิมหญิงสาวยังดื้อดึงไม่ยินยอมทำตามคำสั่ง แต่คนเป็นพี่ก็ร้ายกาจนัก เขาให้คนนำเรื่องไปฟ้องคุณปู่จนเป็นเรื่องเป็นราวใหญ่โต

ภายในงานปาร์ตี้มีเพื่อนบางคนเอายาเสพติดมาใช้ด้วย เธอก็ซวยไปดิ นอกจากจะโดนท่านทำโทษโดยการตัดเงินค่าใช้จ่ายเกือบหกเดือน อีกทั้งยังมีคำสั่งให้เลิกคบเพื่อนกลุ่มนี้อีก ส่วนภาพลักษณ์ตัวแม่ตัวมัมที่มีต่อทุกคนก็ย่อยยับบ่นบี้ เพื่อนจะเลิกคบก็คราวนี้

"พี่ไม่เข้าใจเลย ทำไมตาวิน ถึงหลงอีนังนั่นขนาดนั้น" พี่สาวพูดอย่างหัวเสีย ไม่รู้ว่าน้องชายเป็นบ้าอะไร เอะอะๆ ก็เข้าข้างนังนั่น

"มนก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน"

"เดี๋ยวบ่ายนี้พี่ว่าจะไปคุยกับน้องแพท ช่วยกันหาวิธีไล่นังนั่นออกจากบ้าน"