บทที่ 17 บทที่16

หลายอาทิตย์ต่อมา 

ณ ตึกเรือนหอ

แพทริเซียนั่งหน้าซีดอยู่โซฟาสีน้ำตาลอมทองตัวใหญ่ ตรงหน้ามีใบหย่าร้างที่ทนายของสามีส่งมาให้ล่วงหน้า ในชาติก่อนหลังจากที่รักแรกของเขากลับจากต่างประเทศ ยัยตัวร้ายจอมเสแสร้งก็ใช้สารพัดวิธีเพื่อตอกย้ำว่า 'หัวใจ' เขาอยู่ที่ใคร มีหลายครั้งที่สถานการณ์พาให้ชายหนุ่มเข้าใจผิดว่าเธอรังแกอดีตคนรักของเขา

วโรดมจึงพาลเข้ามาหาเรื่องเธอไม่เว้นวัน ยามนั้นภรรยาที่เขาไม่รักได้แต่หวานอมขมกลืน..พฤติกรรมร้ายๆ ที่เขาแสดงมันยังทำให้เธอได้เห็นหน้าค่าตาของเขาบ้าง ท่าทางเย็นชาแม้ชวนให้เจ็บปวด แต่ก็แสดงถึงความรู้สึกที่แท้จริงที่เขามีต่อเธอ มันยังดีกว่าความสุภาพ..ให้เกียรติแต่แฝงความว่างเปล่าที่มีในภพชาตินี้นัก

ที่สำคัญเรื่องหย่าเขารอจนครบเวลาสามปีจึงให้ทนายส่งจดหมายหย่ามาให้ ดวงตายาวรีคู่สวยเหลือบมองวันเวลาบนหน้าจอมือถือเพื่อเป็นการยืนยันความคิด เราทั้งคู่ยังมีเวลาราวหนึ่งเดือนก่อนที่จะหย่า

ซึ่งสถานการณ์สำคัญที่เกิดขึ้นช่วงนี้คืองานวันเกิดท่านเจ้าสัวสมพงศ์ วโรดมได้พาแก้วกัลยามาในงานด้วย..ที่สำคัญวันนั้นยังเป็นวันที่เธอได้เสียเป็นครั้งแรกกับสามีด้วยเกิดการวางยาปลุกเซ็ก หลังจบงานชายหนุ่มสืบจนรู้ว่าคนที่ทำคือ 'รักแรก' ของเขา

เหตุการณ์ในครั้งนั้นเกิดจุดเปลี่ยนหลายอย่าง 'เธอท้อง' 

เมื่อรู้ว่าทำยังไงเขาก็ไม่รัก..อีกทั้งยังได้ลูกที่เกิดจากคนที่ตนแอบรัก เธอจึงยินยอมหย่าอย่างเต็มใจ เวลานี้ที่สำคัญสุดคือ 'รอ' เวลาให้ถึงวันงาน เธอแค่เดินไปทางเก่า

เพียงแต่การหยดน้ำผึ้งลงในใจคนให้หวาดระแวงนั้นกับทำได้ยากแตกต่างจากชาติที่แล้วนัก เพราะตัวแก้วกัลยาไม่ยอมมาเจอหน้าเธอ เพื่อประกาศความเป็นเจ้าของหัวใจเลยแม้แต่ครั้งเดียว!!

ช่วงบ่ายแพทริเซียจึงให้ชบาถือถุงใส่เสื้อผ้าแบรนด์เนมที่พึ่งซื้อมาใหม่ เดินมาตามทางเป้าหมายคืออดีตเรือนร้างหลังคฤหาสน์ โดยมีเสียงแจ๋วๆ ของคนวัยไม่ห่างกันคอยบ่นตามหลัง

"ชบาไม่เห็นจะเข้าใจเลย ทำไมคุณแพทต้องไปใจดีกับนังเมียน้อยนั่นด้วย"

"..."

"เสื้อผ้าแบรนด์เนมไม่เหมาะกับอีคางคกขึ้นวอแบบนั้นหรอกค่ะคุณแพท" น้ำเสียงไม่พอใจของสาวใช้ประจำตัว พาให้นายสาวอมยิ้ม 

"ชบากับป้าปริกบอกกับฉันเองนี่จ้ะ ว่าคุณวินจับแก้วมาขังไว้ ตัวแก้วเองไม่ได้เต็มใจ"

"โธ่ คุณแพท..อีนังนั่นมันชั้นต่ำไม่สำเหนียก รับเงินคุณท่านไปแล้วก็น่าจะไปแล้วไปลับย้อนกลับมาทำไมก็ไม่รู้"

"อืม..ฉันไม่เห็นด้วยกับความรุนแรงหรอกนะชบา เพราะยังไงเราก็เป็นลูกผู้หญิงด้วยกัน" คำพูดแสนดีของนายสาว พาให้ชบาพูดไม่ออก

เดินได้ไม่นานก็เห็นตัวเรือนที่แต่เดิมรกครึ้มไปด้วยต้นไม้ใบหญ้า เวลานี้บริเวณหน้าเรือนกลับสะอาดเป็นระเบียบ ต้นไม้ใบหญ้าถูกตัดแต่งสวยงามน่ามอง ผู้มาใหม่ทั้งสองถึงกับชะงักงันไป

นักโทษของเรือนเองก็กำลังนำดอกไม้ลงดินด้วยท่าทางทะมัดทะแมง ผมยาวสลวยสีน้ำตาลอ่อนถูกรวบง่ายๆ ไว้กลางหลัง ใบหน้าเล็กแดงระเรื่อจากการทำงานน่าเอ็นดูนักหนา 

บรรยากาศสะอาดสงบที่ล้อมรอบผู้หญิงคนนั้น ไม่ต่างจากเด็กผู้หญิงที่เธอเห็นเมื่อหลายปีก่อน และมันพาให้เมียตีทะเบียนใจกระตุกวูบด้วยความกลัว!!

แก้วกัลยานึกแปลกใจเล็กน้อยที่นางเอกของเรื่อง 'จำเลยรักเมียคืนหย่า' มาหาเธอถึงเรือน และน่าแปลกที่เธอจำผู้หญิงคนนั้นได้ทันทีที่เห็นหน้า จำได้แม้แต่เครื่องดื่มที่ผู้หญิงคนนั้นชื่นชอบแม้ในบทนิยายไม่เคยบรรยายก็ตาม

งามพิศรู้ตัว อีกทั้งมั่นใจในทันทีว่าแก้วกัลยาแท้จริงแล้วก็คืออดีตชาติของตัวเธอนั่นเอง!!

ดวงตาคู่สวยรื้นด้วยน้ำใสหลุบมองชามะลิที่อยู่ตรงหน้า ก่อนยื่นมันไปให้แขกผู้ไม่ได้รับเชิญ แพทริเซียยิ้มรับ

"เรือนน่าอยู่มากเลยนะ"

"ค่ะ" 

"ตอนแรกฉันคิดว่าแก้วจะลำบากกว่านี้เสียอีก" หญิงสาวพูดหลังจิบชามะลิรสโปรด..จะบอกว่าเธอชอบก็ไม่ถูกต้องบอกว่าวินชอบ เธอเลยชอบตามถึงจะถูก

นั่นซินะ เจ้าหล่อนคือรักแรกที่วินรักนักหนา..ถึงจะโกรธแค้นหญิงสาวเรื่องที่เห็นแก่เงินจนยอมทิ้งความสัมพันธ์หนีไปต่างประเทศมากแค่ไหนก็คงไม่กล้าทำเรื่องรุนแรง ช่างแตกต่างจากตอนที่เธอโดนจับขังไว้คนละโยชน์ 

ชาตินี้เธอพลาดเองที่วางแผนให้วินรู้ตั้งแต่ต้นว่าผู้หญิงตรงหน้าเป็นอสรพิษ!!

เขาเลยส่งผ่านความโกรธเกลียดไปที่นางผู้เป็นรักแรกแทน

"ถ้าแก้วต้องการอะไรเพิ่มบอกชบาได้นะจ๊ะ"

"ไม่เป็นไรค่ะ ก็พออยู่ได้ค่ะ" เจ้าของบ้านตอบเสียงเรียบ ครั้นจะให้เธอปั้นหน้าเหมือนชาติภพที่แล้วหล่อนก็ไม่อยากทำ อีกทั้งยังรู้ว่าผู้หญิงตรงหน้าหาใช่นางเอกแสนดีอย่างที่บรรยายในนิยาย

คนดีที่ไหนจ้องแย่งผู้ชายของคนอื่น?

"ดีแล้วล่ะจ้ะ วินก็แบบนี้รักแรงเกลียดแรง ฉันแค่กลัวว่าวินหมดรักแก้วแล้วจะเผลอทำอะไรแย่ๆ ลงไปน่ะ"

"..."

"เอ่อ แหม..ฉันพูดอะไรออกไปเนี่ย จริงๆ เอ่อ...พี่ขอแทนตัวเองว่าพี่ละกันนะจ๊ะ ไหนๆ แก้วก็เรียกวินว่าพี่แล้ว" เสียงสุภาพเจือจริตเล็กน้อยของคนตรงหน้า ส่งผลให้ใบหน้าเล็กว่างเปล่าเงยมอง ไม่ทันที่เธอจะตอบเจ้าหล่อนก็พูดต่อ

"เหมือนที่แก้วรู้ ที่พี่แต่งงานกับวินก็เพราะต้องทำตามคำสั่งของคุณย่าท่าน...ดังนั้นแก้วสบายใจได้เลยนะจ๊ะ ว่าเราสองคนไม่ได้รักกัน"

"..."

"อ๊ะ" อยู่ๆ แขกผู้ไม่ได้รับเชิญก็มีทีท่าพะอืดพะอมราวกับอยากจะอ๊วกขึ้นมาเสียอย่างงั้น กว่าที่แก้วกัลยาจะทันรู้ตัว ร่างเพรียวระหงรีบสาวเท้าเข้าไปในห้องน้ำ โดยมีชบารีบวิ่งเข้าไปตามดูแล

แก้วกัลยาเองก็ขยับตัวลุกขึ้นยืนตามเข้าไปดูในห้องน้ำอย่างอิดระอา

แน่ละ ถ้าเกิดปัญหาตอนที่ยัยนางเอกอยู่ที่เรือน เธอคงจะซวยไม่น้อย 

"อาการของคุณแพทเหมือนคนท้องเลยค่ะ"สาวใช้เอ่ยเสียงทักด้วยน้ำเสียงค่อนข้างดัง ราวกับจะให้ใครบางคนได้ยินด้วย

"ไม่น่าจะท้องได้นะ ฉันกินยาคุมครบทุกครั้ง"

"โธ่ คุณแพทคะ ยาคุมก็กันไม่ได้ร้อยเปอร์เซ็นต์หรอกค่ะ ยิ่งคุณวินเอาเก่งเอาบ่อยขนาดนั้น"

"แต่..."เจ้านายสาวทำท่าลังเล ก่อนจะหันมาสบกับดวงตารูปกวาง ใบหน้ารูปไข่หันมาส่งยิ้มเหยๆ แกมไม่สบายใจ

"แก้ว..พี่รู้สึกไม่ค่อยสบาย..พี่ขอตัวกลับก่อนนะ แก้วเองก็อย่าคิดมากล่ะ"

"อือ...ค่ะ"

หญิงสาวรับคำว่างเปล่า..คำว่าตอแหลหน้าซื่อเป็นยังไงก็เข้าใจชัดในวันนี้ 

ภาพความทรงจำในภพก่อนลอยเข้ามา..จริงอยู่ที่เคยพูดตอกย้ำผู้หญิงคนนั้นหลายครั้งว่าหัวใจพี่วินอยู่ที่เธอ และสัญญาสามปีครบเมื่อไร พี่เขาจะหย่า

แต่แล้วก็มีสถานการณ์หลายครั้งที่เหมือนจะแสดงให้เธอรู้ว่า 'คนทั้งคู่' มีอะไรกัน และเมื่อแพทริเซียท้องจริง มันก็เหมือนค้อนที่ตอกลงกลางใจให้เธอสำเหนียกว่าพี่วินหักหลังเธออยู่

ทว่าเนื้อหาในนิยายที่บรรยายมุมมองพระเจ้านั้นเล่าว่าพระเอกกับนางเอกไม่เคยมีอะไรกัน จวบจนคนทั้งคู่ถูกวางยาในงานครบรอบวันเกิดท่านเจ้าสัว และคนที่ทำคือเธอเอง

แก้วกัลยาเบะปากให้กับนังตอแหลที่สวมบทบาทนางเอกได้โคตรเนียน

ความทรงจำในชาติก่อนตอนที่เธอโดนใส่ความว่าวางยาในเครื่องดื่มย้อนกลับมา แถมหลักฐานก็คือคนงานในบ้านคนสนิทที่ชี้มายังเธอ..คนรักก็ดันโง่เชื่อเสียอย่างงั้น

ชาตินี้ก็ขอให้คนทั้งคู่รักกันจวบจนฟ้าดินสลายเลยแล้วกัน จะได้ไม่ต้องไปเดือดร้อนดึงคนอื่นเข้าไปเกี่ยว!!

...