บทที่ 20 บทที่19

"สรุปรหัสเข้ามือถือ..เธอเอามาจากไหน?" เสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยความประหม่าถูกไถ่ถามขึ้นจากไอ้คนฟอร์มเยอะ ส่งผลให้คนตัวเล็กที่กำลังก้มหน้าก้มตาเช็กข้าวของในกระเป๋า ต้องเงยหน้าขึ้นมามองด้วยความสงสัย

"หือ?"

"ฉัน...หมายถึงไอ้หมายเลข 1102 เธอเอามาจากไหน?" ใจคนตัวโตแอบลุ้น เพราะในอดีตรหัสมือถือกี่เครื่องต่อกี่เครื่องก็เป็นวันเดือนเกิดเขามาตลอด และมันก็มากับวลีที่ว่า 'ก็พี่วินเป็นคนสำคัญของแก้วไงคะ'

ในขณะที่แก้วกัลยาลอบถอนหายใจ..ก็ยังจะไม่จบนะ คนตัวเล็กจึงเลือกตอบส่งๆ ไปให้จบ

"วันเกิดคนสำคัญค่ะ" คำตอบเหมือนเดิม ทว่าวันเดือนปีที่แตกต่างเล่นเอาใบหน้าคมซีดเผือดลงที ริมฝีปากหยักขยับเหมือนจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็นิ่งไป 

"ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ให้แก้วลงตรงรถเมล์ด้านก็ได้นะคะ" ประโยคแรกบอกอีตาพระเอกธงแดง ส่วนประโยคหลังเลือกจะบอกคุณลุงคนขับรถซึ่งทำตัวเป็นอากาศธาตุ

"อย่าเยอะ"

"คุณวิน!" เสียงหวานเอ็ดเข้าให้ แต่ไอ้ต้าวผู้ชายใจร้ายกลับเลือกจะผินหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง

ทว่าก่อนที่หล่อนจะทันได้พูดตำหนิ ภายนอกก็ดันมีฝนนอกฤดูเริ่มลงเม็ดโปรยปรายลงมา..อากาศภายในเริ่มเย็นฉ่ำ ดวงตาคู่สวยเหม่อมองสับสน

หล่อนรู้คำตอบได้ทันทีว่า..ทำไมเขาถึงจอดรับ

ความอบอุ่นอ่อนหวานไหลวนเข้ากลางใจอย่างห้ามไม่อยู่ ทั้งที่มาจากเรื่องเล็กๆ ที่ดูธรรมดาเสียเหลือเกิน แต่จากสถานะที่มีอยู่จำให้ต้องกดข่มทุกอย่างลงไป

บางครั้งมนุษย์เราก็ไม่สามารถบรรจบกันได้..ราวกับส่วนลึกของจิตวิญญาณจะยอมรับอย่างง่ายดาย

ตลอดหลายวันทางร้านสมุนไพรเองก็ยังไม่โทรบอกผลลัพธ์ของส่วนผสมในนั้น แก้วกัลยาจึงทำได้เพียงแต่ลอบสังเกตคนงานในคฤหาสน์ ซึ่งตัวเองก็ยังไม่พบเจอเรื่องผิดปกติ

"แก้ว"

"คะ คุณยุส" หญิงสาวต่างภพที่กำลังนั่งหน้านิ่วคิ้วขมวดสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนที่จะสบสายตาอ่านไม่ออกของผู้สูงวัยกว่า

"มีอะไรอยากเล่าให้ฉันฟังไหม"

"ทำ..ทำไมคุณยุสถามแก้วแบบนั้นละคะ" 

"ก็แก้วทำหน้าเครียดๆ เหมือนทะเลาะกับใครมา...ถ้าแก้วอยากให้ฉันช่วยอะไรบอกฉันได้นะ" น้ำเสียงปราณีของเพื่อนคนแรกในนิยายเอ่ยขึ้น 

แก้วกัลยาเลือกส่งยิ้มน้อยๆ ไปให้ แววตาเต็มไปด้วยความลังเล หล่อนมีหลายเรื่องอยากเล่าให้เขาฟัง

ทั้งเรื่องมีใครบางคนวางแผนวางยาเขาอยู่ แต่หล่อนยังไม่มีหลักฐาน ถ้ารีบบอกไปเขาจะเชื่อไหมนะ? ที่สำคัญเหตุการณ์ที่เขาเสียชีวิตก็หลังจากที่นางร้ายในนิยาย หรือตัวหล่อนในชาติภพก่อนตายไปแล้ว 

เหตุการณ์ทั้งสองจะทับซ้อนแบบที่หล่อนเข้าใจไหมนะ?

เพราะเมื่อประมวลผลแล้ว..นิยายที่หล่อนอ่านคือเรื่องราว รวมถึงมุมมองความรู้สึกผ่านตัวนางเอกของเรื่อง ส่วนบทบรรยายเกี่ยวกับบุคคลอื่นถูกตัดห้วนๆ หรือแม้ตอนจบของนิยายเองก็ตัดตรงพระเอกสำนึกผิดที่ทำนางเอกเสียใจ

ส่วนภพชาติที่แล้ว คือภาพจำความรู้สึกขาดๆ แหว่งๆ ที่หล่อนเคยพบเจอมาจริงๆ 

ทุกวันนี้หล่อนยังสงสัย..ทำไมหล่อนถึงย้อนเวลามายังภพชาติที่ไม่น่าจดจำ

นี้ไม่รวมถึงเรื่องถ้าหล่อนอยากยืมเงินยี่สิบล้าน เพื่อมาใช้หนี้อีพระเอกธงแดง ผู้ชายตรงหน้าจะให้ยืมไหม? 

หรือเขาจะคิดว่าหล่อนเข้าหาเพราะหวังเงินไหม? ด้วยเราสองคนพึ่งรู้จักกันได้ไม่นาน

เมื่อสบกับสายตาคมที่เจือความอ้างว้าง หล่อนก็ยิ่งสงสาร..ผู้ชายตรงหน้าแทบไม่มีเพื่อน..หล่อนไม่อยากให้เขาคิดว่าหล่อนหวังเงิน

ความรักศักดิ์ศรี บวกกับจิตใจที่ไม่อยากรบกวนผู้อื่น ส่งผลให้หญิงสาวส่งยิ้มน้อยๆ ก่อนจะเปลี่ยนเรื่อง

"ว่าแต่ทำไมแก้วไม่เห็นพี่พยาบาลเลยคะ" แก้วกัลยาพูดท้าวไปถึงคนดูแลคนล่าสุด

ชายหนุ่มอายุมากกว่าเพียงเสมองแก้วชาตรงหน้า ดวงตาราวลูกกวางน้อยจึงมองกลับแบบรู้ทัน

โดนไล่ออกอีกแล้วซินะ

"อย่างแรกเลยคุณยุสต้องเลิกดุพี่ๆ เขาก่อนค่ะ"

"ฉันเปล่า" ชายพิการรีบปฏิเสธทันที แต่ก็ยังเลือกที่จะไม่สบตา ก่อนที่แก้วกัลยาจะทันได้แซว หญิงวัยใกล้เกษียณในชุดเสื้อผ้าราคาแพงสีดำก็เดินเข้ามาด้วยบุคลิกสง่างาม 

'กมลเนตร' ลูกสาวเพียงคนเดียวของท่านเจ้าสัวสมพงศ์นั่นเอง 

"แก้วเธอกลับไปก่อนเถอะ" เจ้าของเรือนพูดไล่เสียงเรียบ

ใบหน้าหล่อเหลาที่กำลังเปื้อนยิ้มอยู่ เปลี่ยนไปราวกับมีหน้ากากความห่างเหินเคลือบไว้โดยไม่รู้ตัว คนหน้าหวานจึงยกมือไหว้คนอายุมากกว่า ก่อนจะเดินเลี่ยงออกมาทางประตูอีกด้าน

ซึ่งบริเวณห้องรับแขกฝั่งนี้เธอเองก็ไม่เคยเดินเข้ามาเช่นกัน

ดวงตาคู่สวยกวาดตามองหาทางออก จนสะดุดเข้าให้กับกระถางดอกไม้ชนิดหนึ่ง คนตัวเล็กจึงจ้ำเท้าเข้าไปดูด้วยความสงสัย

ในครรลองสายตากลีบดอกสีชมพูอ่อนที่คุ้นตาราวกับจะยืนยันความคิด..ก็ได้แต่เม้มปากแน่น

ทำไมเขาถึงปลูกดอกไม้ชนิดนี้ไว้ในบ้าน?

"นังขี้ครอก..นั่นหล่อนกำลังทำอะไร" เสียงดุจากแม่บ้านเก่าแก่ที่ชื่อเหมียวดังขึ้นไม่พอใจกับความรุ่มร่ามของแขกชั้นต่ำ

แก้วกัลยาจึงตีหน้าซื่อ พร้อมเปลี่ยนเป็นปั้นหน้ายิ้ม

"แก้วเห็นดอกไม้ในแจกันสวยดีค่ะ ก็เลย.."

"หึ..เธอถือสิทธิ์อะไรมาแตะต้องข้าวของในเรือนนี้"

"คือ..แก้ว"

"ไม่ต้องแก้ตัว หล่อนควรสำเหนียกตัวได้แล้วว่า เป็นแค่อีลูกขี้ข้าอย่าริอ่านใฝ่สูงจับผู้ชายรวย!"

"นี่ป้าคะ แก้วว่าที่ด่ากันเนี่ยมันมากเกินไปหรือเปล่าคะ?"

"หึ อย่างหล่อนนี่เขาเรียกหน้าหนา ด่าแค่นี้ยังน้อยไป"ยัยป้าเหยียดเสียงข่ม แต่ไม่กล้าเสียงดังนัก เพราะรู้ว่าปัจจุบันหญิงสาวตรงหน้าเป็นคนโปรดของเจ้านายหนุ่มใกล้ตาย ทว่าก่อนที่แก้วกัลยาจะทันได้ตอบโต้ หัวหน้าแม่บ้านประจำตึกก็เดินเข้ามาขัด  

"ทำอะไรกันนะ!"

"เอ่อ.."ป้าเหมียวที่กำลังด่าเธออยู่ถึงกับยืนเลิ่กลั่ก เมื่อสบตาดุๆ ของหัวหน้าเข้า ก่อนที่เจ้าตัวจะเบนสายตามาทางแขกที่ยังไม่ยอมไป 

"คุณแก้วยังไม่กลับอีกเหรอคะ?"   

"อืม แก้วกำลังจะไปละค่ะ" เสียงหวานฝืนยิ้ม ดวงตาคู่สวยพยายามค้นหาความผิดปกติบางอย่างในนั้น 

"งั้นก็เชิญค่ะ"

หลังจากกลับมาที่เรือน 

แก้วกัลยานั่งนึกถึงภาพแจกันดอกไม้ที่ราวจะอยู่ผิดที่ผิดทาง มันคือดอกยี่โถ ซึ่งมีคุณสมบัติเป็นพิษ 

แน่ละ มันอาจไม่เห็นผลทันที แต่ก็สะสมในร่างกายทุกวัน เธอจึงพึ่งเข้าใจว่าทำไมเวลาเดินเข้ามาในตัวตึกถึงไม่ค่อยมีคนนัก ระหว่างนั้นเองเสียงแจ้งเตือนในนาฬิกาปลุกก็ทำให้ออกจากภวังค์ พร้อมกับเสียงถอดถอนหายใจที่ไม่สามารถแก้ไขไว้ก่อน

ร่างเล็กผุดลุกขึ้น มือถือถูกนำไปตั้งไว้ตรงขาตั้งโทรศัพท์มือถือด้านหน้า ใช้เวลาไม่นานส่วนผสมทุกอย่างถูกจัดเตรียมเพื่อจะไลฟ์

"สวัสดีค่ะ ทุกคนแก้วเองนะคะ วันนี้แก้วจะมาทำขนมดาราทอง..ไม่รู้ว่ามีคนเคยทานไหม" 

ชาวเน็ตหนึ่ง : ยังไม่เคยทานเลยครับน้องแก้วคนสวย

ชาวเน็ตสอง : มีเปิดจองด้วยไหมคะพี่แก้ว

ชาวเน็ตสาม : พี่แก้วค่ะ หนูอยากได้น้ำหอม ยังมีสินค้าอยู่ไหมคะ

ชาวเน็ตสี่ : พี่สาวใช้อะไรคะ ทำไมหน้าใสจังค่ะ

จำนวนข้อความจากบรรดาแฟนคลับ รวมถึงยอดดูไลฟ์ที่สูงขึ้นเรื่อยๆ 

มือเล็กยังคงทำขนมไปด้วย เสียงหวานอธิบายวิธีทำขนมอย่างใจเย็น ก่อนจะตอบคำถามเป็นระยะๆ  ยอดโดเนทออนไลน์ไหลเข้ามาเรื่อยๆ

จวบจนสัญลักษณ์ดาวขึ้นเต็มหน้าจอถี่ๆ เป็นสัญญาณโดเนทจำนวนมาก หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองอย่างแปลกใจ ก่อนจะยกมือไหว้ขอบคุณบรรดาแฟนคลับที่โดเนทให้

"แก้วเองก็พูดไม่ค่อยเก่ง คงได้แต่ขอบคุณนะคะ"

Daddy Sugar: มาไลฟ์บ่อยๆ นะครับ

ชาวเน็ตที่สี่ : ป๋ามากคร้าา

ชาวเน็ตที่ห้า : อยากมีdaddy  เป็นของตัวเองจัง

ข้อความจากชาวเน็ตถูกส่งมารัวๆ แก้วกัลยาได้แต่ทำงานไปด้วยแอบยิ้มไปด้วย 

Daddy Sugar...ก่อให้เกิดภาพชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาบนรถเข็นลอยขึ้นมา ..ในช่วงเวลาที่เลวร้ายยังมีใครบางคนคอยซัปพอร์ตก็เป็นเรื่องที่ดีไม่น้อย และเธอต้องช่วยชีวิตเขาให้ได้