บทที่ 21 บทที่20

ณ บริษัทตระกูล TP  กรุป ชั้น 26

นายหญิงน้อยคนสวยแห่งตระกูลทรัพย์รุ่งโรจน์กำลังนั่งเป็นสง่าอยู่บนโซฟารับแขกในห้องทำงานของรองประธานบริษัท หรือก็คือสามีตามทะเบียนสมรสของหล่อนนั่นเอง ซึ่งช่วงหลังๆ นอกจากหนังสือหย่า หล่อนแทบไม่เห็นหน้าเขาเลยแม้แต่วันเดียว จนต้องดั้นด้นทำอาหารมาให้เขากินถึงที่ทำงาน

หล่อนมั่นใจยังไงซะ ผู้ชายย่อมแพ้ความดีงาม และความเอาใจใส่ ทว่าใครจะคิดว่าเขาจะปล่อยให้นั่งรอเหงาๆ เกือบสามชั่วโมง ในขณะที่กำลังนั่งกระสับกระส่าย ว่าควรจะรอต่อไหม..สามีหน้าหล่อตัวดีก็เดินถือแฟ้มการประชุมเข้ามา พร้อมกับส่งยิ้มอ่อนโยนมาให้

"อ้าว..แพทมาได้ยังไง?" เขาถามไม่รู้ไม่ชี้ ราวกับไม่คิดว่าหล่อนจะมานั่งรอร่วมหลายชั่วโมง

แพทริเซียในชุดเดรสสีหวานจึงทำได้แต่ตอบตัดพ้อเสียงเบา ทั้งที่ในใจนึกอยากจะด่า หล่อนทั้งโทรไป ทั้งส่งข้อความไป เขาไม่คิดจะรับสายเลยสักครั้ง

"วินนั่นแหละ ทำไมไม่รับสายแพทเลย รู้ไหมแพทมารอทานข้าวด้วยตั้งแต่เที่ยงละนะ"

"อืม..พอดีผมติดประชุม วันนี้เองก็ยุ่งมาก..ว่าแต่แพทมีธุระอะไรกับผมหรือเปล่าครับ" วโรดมพูดพร้อมกับวางแฟ้มเอกสารไว้บนโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ก่อนจะเปลี่ยนมาขยับเนกไทสีแดงเลือดหมูให้เข้าที่ ส่วนหลังพิงกับโต๊ะทำงาน

บุคลิกของงามสง่าเกินกว่าอายุ บวกกับใบหน้าคมเปื้อนยิ้ม..หล่อจนใจเจ็บ ใจดวงน้อยที่ตั้งมั่นเริ่มกลับมาสั่นไหวอย่างห้ามไม่อยู่

"เหมือนวินจะลืมไปนะ ว่าแพทยังเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของวินอยู่"

"..."

"เพราะงั้น..ถึงไม่มีธุระแพทก็ควรมาได้ถูกไหมคะ?" เธอยังย้ำสถานะที่เขา 'เกลียด' ซึ่งถ้าเป็นชาติภพที่แล้วเขาคงจะหัวร้อน และพูดจาส่อเสียดเป็นวรรคเป็นเวร แต่มาวันนี้ไอ้คนขี้โวยวายเพียงแต่ส่งยิ้มสุภาพมาให้..รอยยิ้มที่เธอเกลียดที่สุด!!

"ผมก็ยังไม่ได้ว่าอะไรแพทเลยนะครับ ที่ถาม..ก็แค่สงสัย"

"ค่ะ แพทแค่ทำอาหารกลางวันมาให้วิน ถ้ายังไง..เดี๋ยวแพทให้คุณเลขาไปอุ่นให้นะคะ" 

"ขอโทษทีนะครับ พอดีผมมีประชุมติดพันยาว.. แถมวันนี้มีเลี้ยงข้าวทีมประชุมด้วย" ชายหนุ่มปฏิเสธเสียงสุภาพทันควัน พาให้ภรรยาคนสวยหน้าเสีย

ก็ไหนเลขาหนุ่มบอกกับหล่อนเองว่าวันนี้มีเพียงการประชุมกลุ่มย่อยไม่ได้สลักสำคัญอะไร

หล่อนจึงตัดสินใจควบรถหรูมาเอาใจถึงบริษัท และก่อนที่แพทริเซียจะทันได้ตอบ เสียงทุ้มสุภาพยังเสริมต่อพร้อมเข้าประเด็นว่า

"เดี๋ยวช่วงสี่โมงผมยังมีพบลูกค้าอีก..แพทมีอะไรก็พูดมาได้เลยนะ" 

"..."

"อืม...ที่เงียบเนี่ย แพทสงสัยเรื่องใบหย่าหรือเปล่า" เมื่อเขาวกเข้าเรื่องที่พาให้หล่อนเจ็บช้ำน้ำใจตั้งแต่ภพชาติที่แล้ว ก็ทำให้เผลอยิ้มหยัน

รู้ทั้งรู้ว่าเขาใจร้าย ก็ยังคาดหวังให้เขาเปลี่ยน

"สำหรับใบหย่า..แพทไม่แปลกใจเท่าไรหรอกค่ะ เพียงแต่..แพทแค่ไม่เข้าใจว่าทำไมวินถึงรีบหย่านัก"

"..."

"เพราะผู้หญิงคนนั้น..ใช่ไหมคะ" หล่อนถามเสียงขื่น...อย่างคนที่รู้คำตอบอยู่แก่ใจ

ทว่าผู้ชายตรงหน้ากับหัวเราะเสียงดังลั่น..ตัวหล่อนเองก็ชักไม่มั่นใจว่ารู้จักเขาจริงๆ

ร่างสูงใหญ่เดินสาวเท้าเข้ามายืนตรงหน้า ก่อนโน้มตัวเข้าหา..กลิ่นน้ำหอมราคาแพงเจือความเป็นชายเข้มข้น แต่ก็บางเบาชวนให้สดชื่น

เป็นกลิ่นอายที่หล่อนไม่เคยเห็นเขาใช้มาก่อน

"แพท...พูดตลกจัง"

"...."

"ผมถามจริงเถอะ มีเหตุผลอะไรที่ผมต้องหย่าแพท..เพราะคนอื่น?"

"..."

"ที่ผมให้ทนายส่งใบหย่าให้แพท...เพราะผมไม่อยากผิดสัญญากับคุณย่าก็เท่านั้นเอง"

"แต่คุณย่าของวินอยากให้แพทเป็นภรรยาของวินนะคะ" เธอท้วงเสียงเบา

ดวงตากลมหวานจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขาเพื่อหาสายใยรัก..ทว่าในนั้นพบเพียงความว่างเปล่าเหมือนที่เคยเป็นมาตลอดหลายปี พอเขาขยับตัวถอยห่าง..ใจหล่อนก็เหมือนจะหลุดลอยตาม

"ใช่ครับ แต่อย่าลืมนะว่าสัญญาที่ว่ามันแค่สามปี การที่ผมให้ทนายส่งไปให้แพทดูอ่านก่อน ก็เพราะว่ามันมีเอกสารแนบเรื่องผลประโยชน์ที่แพทควรได้..จริงอยู่ตอนเราแต่งงานจดทะเบียนสมรสกัน คุณพ่อของแพทให้เซ็นสัญญาก่อนแต่งงาน..แต่บอกตรงๆ ผมเป็นลูกผู้ชายพอ..ถึงแม้เราไม่เคยมีอะไรกัน แต่ครั้งหนึ่งคุณก็เคยได้ชื่อเป็นภรรยา" เขาอธิบายอย่างใจเย็น 

ด้วยเข้าใจจุดประสงค์ของท่านเจ้าสัวดี

จริงอยู่เขาเกิดในครอบครัวมหาเศรษฐีระดับประเทศ ทว่าคนในตระกูลเองก็มีลูกหลานหลายคน กลับกันกับบ้านของแพทริเซียมีเธอเป็นลูกสาวเพียงคนเดียว

ถ้าเกิดหย่ากันแล้วคนเป็นพ่อก็กลัวว่าอดีตลูกเขยจะมาเอาเปรียบลูกสาวของตน ท่านจึงถือคติกันไว้ดีกว่าแก้

แต่คิดหรือว่าคนอย่างเขาจะจ้องเอาเปรียบผู้หญิง

ไม่มีวัน!!

"ในสัญญา..ถ้ามีอะไรที่แพทอยากให้แก้ไขก็บอกได้นะครับ สิ้นเดือนตอนเราไปอำเภอจะได้ไม่มีปัญหามาก" 

"แต่...วินคะ แพทว่าเราไปหย่ากันหลังงานวันเกิดคุณปู่ไม่ได้เหรอคะ"

"ขอเหตุผลได้ไหมครับ?" ไอ้ผู้ชายตัวร้ายส่งยิ้มยียวน อดีตคนโดนเขาทำร้ายถึงกลับเม้มปากแน่น 

สมองเริ่มประมวลคิดหาเหตุผล

"ก็..เพราะถ้าคุณปู่ของวินรู้ว่าเราหย่าก่อนจะถึงวันเกิดท่าน..ท่านจะเสียใจเอานะคะ" เธอย้ำเสียงแผ่ว

แต่ในใจยังมั่นใจว่าท่านผู้เฒ่าคงหาทางเลื่อนการหย่าออกไปเหมือนชาติที่แล้ว

"แต่ผมไปดูฤกษ์มาแล้ว วันนั้นตรงกับวันจันทร์..แล้วฤกษ์ดีมากเลยนะ"

"แต่..."

"ที่สำคัญ..แพทจะได้ไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ๆ โดยไม่ต้องไปยึดติดคำขอของคนตาย" น้ำเสียงจริงใจที่นานๆ ทีเขาจะใช้ พาใจดวงน้อยหวั่นไหว

"วินขอบคุณนะครับ..สำหรับสามปีที่แพททำเพื่อวิน ขอบคุณที่ยอมแต่งงานตามคำขอของคุณย่า"

"...."

"สำหรับวินแล้ว แพทจะเป็นเพื่อนวินตลอดไป" เขาพูดยิ้มๆ

แม้นัยยะจะช่างขัดกับข้อเท็จจริงทุกอย่าง..ทั้งหล่อนและเขาต่างก็รู้ดี..ว่าการแต่งงานมันเกิดจากที่คุณพ่อของเธอไปขอร้องคุณย่านาถ หาใช่คำพูดจอมปลอมที่เขาปั้นแต่งให้ฟัง

ตอนนี้หล่อนแทบอยากจะกรี๊ดใส่หน้า ทว่าในความเป็นจริงสิ่งที่ทำได้มีเพียงฝืนยิ้ม และตอบกลับไปว่า

"ค่ะ แพทเข้าใจ"

เมื่อใกล้ครบรอบวันเกิดของท่านเจ้าสัวสมพงษ์ คนงานในคฤหาสน์ทรัพย์รุ่งโรจน์ต่างก็วุ่นวายกับการเตรียมงานเลี้ยงที่ยิ่งใหญ่

ยกเว้นแต่แก้วกัลยาผู้ไม่มีส่วนร่วมในกิจการงานใดของใคร

ร่างเล็กนั่งอารมณ์ดีบนเก้าอี้หวายมือน้อยนั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กับจำนวนเงินที่เพิ่มมากขึ้น เพราะยอดที่ว่าก็หมายความว่าเธอเข้าใกล้อิสระมากขึ้น 

ไม่นานนักก็มีแขกผู้ไม่ได้รับเชิญเข้ามา ดวงตาใสราวลูกกวางน้อยเหลือบขึ้นมอง ก่อนลอบถอนหายใจเหนื่อยอ่อน

จะใครล่ะ..ก็คนของยัยนางเอกที่ยังรับบทแม่พระใสซื่อ

ถ้าเป็นคนดีจริงๆ คงไม่อะไรหรอก แต่เสแสร้งเป็นคนแอ๊บดีนี่ซิ...น่ารำคาญมาก!

ชบาเดินนำกระถินเข้ามายังตัวเรือน พร้อมกับกล่องบางอย่าง ใบหน้าขึ้งโกรธ..ดวงตาเจือด้วยความดูถูก

หญิงสาวต่างภพเพียงเหลือบตามองเมิน ก่อนจะนั่งหน้าเชิดก้มหน้าดูมือถือต่อ พฤติกรรมของเจ้าหล่อนยิ่งพาลให้ชบาอารมณ์เสีย กล่องยาวสีขาวที่อยู่ในมือของกระถินถูกเจ้าตัวดึงมาวางลงบนหน้าห้องอย่างกระแทกกระทั้น

"นังแก้ว"

"...."

"แกจะแกล้งเมินอีกนานไหม"

"เฮ้อ...ชบาเธอรู้ตัวไหมว่าตัวเธอน่ารำคาญแค่ไหน..แล้วเนี่ยมาที่นี่มีธุระอะไร"

"หน็อย..อีเมียน้อย ถ้าคุณแพทไม่ใช้ให้ฉันเอาชุดมาให้ฉันก็ไม่มาหรอกนะ!!"

"ชุดอะไร? ฉันไม่อยากได้"แก้วกัลยารีบปฏิเสธทันที ทว่าไอ้คนนิสัยไม่ดีกลับโยนบัตรเชิญมาให้ ก่อนเดินนำกระถินจากไป 

หญิงสาวต่างภพถอนหายใจพรืดใหญ่ จำใจต้องหยิบนามบัตรขึ้นมาดู บนนั้นพิมด้วยอักษรสละสลวย

'บัตรเชิญครบรอบวันเกิดท่านเจ้าสัวสมพงษ์'