บทที่ 25 บทที่24

“คะ?” หญิงสาวต่างภพถึงกับสะดุ้ง ยิ่งอีตาพระเอกธงแดงทำหน้าดุ ลำคอก็แห้งผากโดยไม่รู้ตัว ใบหน้าหล่อเหลาคมคายขยับเข้ามาใกล้จนลมหายใจรดผ่าว ใจคนตัวเล็กเต้นแทบไม่เป็นจังหวะ

“คุณวินพูดอะไรคะ แก้วไม่เห็นจะเข้าใจเลย...ถ้าแก้วไม่ใช่แก้ว..แล้วแก้วจะเป็นใครได้คะ”

“เธอกำลังปิดบังอะไรพี่อยู่หรือเปล่า” สายตาคมจ้องลึกเข้าไปในนัยน์ตาคู่สวยเต็มไปด้วยความคาดคั้น..เห็นท่าทางวางอำนาจราวกับเจ้าชีวิต

มีผลให้ใบหน้าเล็กเชิดขึ้น...อารมณ์ชักคุกรุ่น

เขาจะมาวุ่นวายอะไรกับเธอนักหนา..ความสัมพันธ์ของเราทั้งคู่มันก็แค่เจ้าหนี้กับลูกหนี้

ไอ้อาการหึงหวงเนี่ย มันควรใช้กับคนรักป่ะ?

แต่ถ้าให้เลือกได้..เธอจะไม่มีวันกลับไปเป็นคนรักของเขาเด็ดขาด!!!

“คุณจะยุ่งอะไรนักนะ ฉันจะปิดบังอะไร ไม่ปิดบัง เกี่ยวกับอะไรคุณด้วย”

“แก้ว!!”

“ที่สำคัญนะคะ คุณวินควรเอาเวลาที่มาวุ่นวายกับแก้วกลับไปดูแลเมียคุณวินเถอะ” ข้อความไล่ตรงๆ ส่งผลให้คนตัวโตกว่าถึงกลับโกรธ

คางเล็กถูกมือแกร่งบีบเข้าหากันด้วยน้ำหนักไม่เบานัก ดวงตาคมวาวโรจน์เต็มไปด้วยอารมณ์

เขาเกลียดที่เจ้าหล่อนลอยหน้าลอยตาตอบ..เขาเกลียดที่เธอทำเป็นว่าเราไม่รักกัน

วโรดมใช้กำลังดึงร่างเล็กเข้าประชิดตัวอย่างคนเผด็จการ

“หึ เธอคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน? กล้าดียังไงถึงมาพูดแบบนี้กับฉัน” 

“ฮึก…ปะ..ปล่อย” เสียงหวานคราง…ใบหน้าเล็กซีดลง..แม้นพี่เขาไม่ได้บีบรุนแรงให้เจ็บที่กาย..แต่เจ็บไปที่ใจ

ยิ่งความเย็นจากกุญแจem ตรงข้อเท้าก็ยิ่งเตือนสติ…ความรู้สึกสมเพชปนอดสูตีตื้นขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ น้ำใสๆ คลอรื้นในดวงตาคู่สวย

ทันใดนั้นวโรดมจึงได้สติ มือแกร่งคลายลง..ก่อนที่จะค่อยๆ ลูบไล้ไปตรงรอยแดง..เริ่มรู้สึกผิด

“แก้ว..พี่วินขอ…” 

“ปล่อยฉัน..ไอ้ผู้ชายหน้าตัวเมียแบบคุณก็ดีแต่เอารังแกผู้หญิง..ทำตัวเป็นเทวดาที่ผู้หญิงต้องอยากได้…ฮึก” คำพูดเสียดแทงใจปนดูถูก..ส่งผลให้คนตัวโตกว่าร้าวรานไม่ต่างกัน   

แก้ว...เกลียดเขาแล้วจริงๆ 

ความเจ็บปวดเปลี่ยนเป็นการระบายในทางที่ผิด มือแกร่งเปลี่ยนมาช้อนศีรษะได้รูป ริมฝีปากหยักจะถือวิสาสะลงโทษคนตรงหน้าด้วยอารมณ์คุกรุ่น ลิ้นร้อนพยายามดุนฝืนบังคับเปิดปาก ร่างเล็กดิ้นอยู่ในอ้อมกอดอดีตคนรัก

ยิ่งหล่อนดิ้นเขายิ่งใช้ความรุนแรง แก้วกัลยาสะอื้นไห้ในอก..เนื้อตัวสาวอ่อนยวบราวกับจะขาดอากาศ

ร้อยเกลียด..พันเกลียด

วโรดมเห็นดังนั้นจึงยอมผ่อนแรงที่มือ ทว่าเหมือน..ยัยตัวแสบกำลังรอจังหวะ พอเผลอฟันซี่เล็กก็กัดไปที่ริมฝีปากหยักเต็มแรง

ความเจ็บจี๊ดแล่นขึ้น..กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งในโพรงปาก..ไม่พอใบหน้าหล่อเหลายังโดนคนตัวเล็กกว่าฟาดเข้าเต็มแรง

"ฮึก..คนสารเลว"

"...."

"ฉันเกลียดคุณ...เกลียดคุณที่สุด" น้ำเสียงจริงจังเจ็บปวดของอดีตคนรัก ยังไม่เท่ากับน้ำคำที่เจ้าหล่อนพูดออกมา 

วโรดมทิ้งแขนลงทันใด ลิ้นดุนกระพุ้งแก้มข้างที่เจ็บ ก่อนจะหันหน้ามองไปทางอื่นด้วยไม่อยากรับรู้กับคำว่า 'เกลียด'

"แล้วไง? เธอเกลียดฉัน...แล้วไงล่ะ?"

"..." 

"เกลียดไปเล้ย อยากเกลียด..เกลียดไป..เพราะยังไงเธอก็ต้องอยู่ที่นี่..จนกว่าจะใช้หนี้ฉันหมด" คำขู่เสียงต่ำไม่ตรงกับใจ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายโน้มเข้ามาเกือบชิด จนหญิงสาวผงะไปด้านหลัง

หนี้? นั่นซินะ ที่หล่อนต้องอดทนก็เพราะแม่เอาเงินเขาไป จนหล่อนต้องยอมละทิ้งศักดิ์ศรีลูกผู้หญิงที่ควรมี..ยอมให้เขาเหยียบย้ำ

"ได้...ถ้าวันนี้ฉันใช้หนี้คุณหมด คุณจะปล่อยฉันไปใช่ไหม?"

"ก็ใช่ดิ หรือเธอมโนว่าฉันจูบเพราะฉันรักเธอ...ฝันไปเถอะ"

"ตกลงค่ะ งั้นคุณรอฉันอยู่ตรงนี้ก่อน ฉันจะหาเงินมาให้คุณเดี๋ยวนี้!" 

แก้วกัลยาพูดพร้อมกับผลักอกแกร่งออกห่าง กว่าที่วโรดมจะรู้ตัว..ร่างเล็กก็วิ่งสับขาออกไปนอกเรือนแล้ว 

ณ ตึกของลูกชายคนสุดท้องของตระกูลทรัพย์รุ่งโรจน์

ร่างเล็กวิ่งหัวซุกหัวซุนเข้ามาในตัวตึกโดยไม่รอให้ใครอนุญาต..หล่อนต้องการเงินเดี๋ยวนี้! ต้องเดี๋ยวนี้เท่านั้น!!

หล่อนยินยอมให้ชายพิการเข้าใจว่าหล่อนเข้าหาเขาเพราะเงิน มันยังดีกว่าต้องมาทนโดนผู้ชายอีกคนรังแกเหยียดหยามน้ำใจ ดวงตารูปกวางกวาดมองไปรอบๆ ทว่าห้องรับแขกเวลานี้กลับมีเพียงแม่บ้านอายุน้อยทำความสะอาดอยู่เพียงลำพัง 

"คุณแก้ว..ลืมอะไรหรือเปล่าคะ" เจ้าหล่อนตั้งคำถามเสียงซื่อ ด้วยเวลานี้หาใช่เวลาปกติที่คนตรงหน้าจะมา

"เอ่อ..ก้อยเห็นคุณชนายุสบ้างไหม"

"คุณชายเล็กเหรอคะ..ก้อยเห็นคุณชายพึ่งขึ้นไปนอนพักข้างบนค่ะ" สาวใช้อธิบาย..แก้วกัลยาหน้าสลดลงทันที 

หล่อนปากกล้าท้าหาเงินมาคืนเขา ถ้ากลับไปมือเปล่า ไม่รู้จะโดนอะไรบ้าง..ยิ่งหล่อนไปกัดปากเขาจนได้เลือดด้วยแล้ว

หล่อนตายแน่!!!

และเหมือนคำโบราณว่าไม่มีผิด..คิดถึงไก่ ไก่ก็มา

เมื่อร่างสูงใหญ่ในชุดลำลองเดินสามขุมเข้ามาหา ใบหน้าหล่อเหลาเย็นชา ขัดกับดวงตาคมกริบที่เจือความห่วงใย

"แก้ว!!"

"....."

"เธอคิดว่าที่นี่คือที่ไหน มันใช่ที่..ที่เธอควรมาเหรอ" พูดจบมือหนาคว้าข้อมือคนตัวเล็กเข้ามาหาตัว..รั้งพาออกจากตึก

คนในบ้านต่างรู้กันดีว่าคุณอาชนายุสเจ้าอารมณ์ หวงพื้นที่ส่วนตัวแค่ไหน!

"ปล่อยแก้วเดี๋ยวนี้นะคุณวิน"

"เงียบ!" เสียงกดต่ำกังวล แต่ยัยเด็กดื้อก็ดูจะไม่เข้าใจความหวังดีแม้แต่นิด 

"แก้วบอกให้ปล่อยแก้วไงคุณวิน"

"ไปกับฉันเดี๋ยวนี้!"

"ไม่!!" 

"แก้ว!" แต่ก่อนที่วโรดมจะทันได้ลากตัวอดีตคนรักออกจากคฤหาสน์ เจ้าของบ้านผู้เป็นอาก็เข็นรถเข้ามาเสียแล้ว ดวงตาคมกริบคล้ายกับดวงตาของเขามองจ้องไปที่มือของคนเป็นหลาน

โดยไม่รู้ตัววโรดมดึงตัวหนูแก้วไว้ด้านหลังด้วยกลัวเจ้าหล่อนจะโดนดุเอา

"สวัสดีครับคุณอา" คนเป็นหลานพูดพร้อมส่งยิ้มเกรงใจไปให้ แต่ดูเหมือนว่าคนอายุมากกว่าไม่กี่ปีจะมีสีหน้าไม่ดีนัก ส่วนแขนเล็กของยัยเด็กดื้อพยายามดิ้นไม่หยุด จนเขาหันไปกระซิบเตือนด้วยเกรงใจเจ้าของตึก แต่ดูเหมือนแก้วกัลยากลับไม่เข้าใจคำพูดแม้แต่นิด

เมื่ออีตาพระเอกธงแดงไม่ยอมปล่อยมือง่ายๆ หญิงสาวจึงหันไปขอความช่วยเหลือจากเจ้าของสถานที่ ดวงตารูปกวางคลอไปด้วยน้ำใสชวนใจอ่อน

"ฮึก...คุณชนายุสช่วยแก้วด้วย..แก้วทนไม่ไหวแล้ว"

"แก้วเธอพูดอะไร" วโรดมหันไปถามเสียงเครียด ดวงตาคมวูบไหวหวั่นใจแปลกๆ 

คนทั้งคู่รู้จักกัน? 

แน่ละ คนที่ให้คำตอบก็ดันเป็นอาของเขาเอง

"นายได้ยินแล้ว ก็ปล่อยแก้วซะ" 

"แก้ว?" เสียงทุ้มหันไปถามคนด้านหลังเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ แก้วกัลยาถือโอกาสที่เขาผ่อนแรง บิดข้อมือออก

"คุณวินอยากได้เงินคืนนี่คะ นี้ไง แก้วจะหามาใช้คุณแล้ว"

"...."

"คุณชนายุสคะ จะเป็นอะไรไหม...ถ้าแก้วอยากจะขอยืมเงินคุณเพื่อใช้หนี้" น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความจนหนทาง..พาให้ชายหนุ่มทั้งสองใจอ่อนยวบ 

"แก้วยินดีทำสัญญากู้ยืมค่ะ...ถ้าครั้งนี้คุณชนายุสช่วยแก้ว..แก้วจะไม่มีวันลืมบุญคุณเลย"

"ได้ซิ พี่ยินดี" เขารับคำทันที โดยไม่ต้องคิด

ส่วนวโรดมใจหายวูบ..หรือคนสำคัญของแก้วคือคุณอาของเขา!