บทที่ 30 บทที่29

ส่วนหญิงสาวที่เป้าหมายของการโจมตี..เวลานี้นั่งทานอาหารอย่างสบายอารมณ์นานแล้วตั้งแต่หลุดเข้ามาในภพชาติอดีต ที่เธอไม่ได้ทานอาหารอร่อยๆ ส่วนลำดับการใช้มีดส้อมนั้นเป็นเรื่องง่ายมาก เพราะโลกคู่ขนานที่เธอจากมา..สถานะของเธอก็ถือว่าเป็นทายาทคนสำคัญของตระกูลเช่นกัน

แผ่นหลังเล็กตั้งตรง..ใบหน้าหวานก้มจัดการอาหารด้านหน้าด้วยท่าทางที่ถูกต้อง..เล่นเอาบรรดาคนจับผิดรู้สึกแปลกใจไปตามๆ กัน 

แพทริเซียถึงกับเม้มปากแน่น..ในสมองเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจทำไมเส้นชีวิตถึงเปลี่ยนแปลงไปได้ขนาดนี้ แล้วทำไมนังคนชั้นต่ำถึงมีกิริยาท่าทางดูดีขนาดนั้น

ตัววโรดมที่ภายนอกแสร้งทำเป็นเย็นชาแต่ก็ยังแอบชำเลืองมอง..ลอบถอนหายใจโล่งอก เริ่มมั่นใจขึ้นมาแล้วว่าแก้วกัลยาเองก็อาจจะย้อนเวลามาด้วย เพียงแต่ตัวเธอเองมีพฤติกรรมที่แปลกไปหลายอย่าง..ซึ่งเขายังจับไม่ได้ว่ามาจากสาเหตุอะไร

และเดิมทีวันนี้เขาไม่อยากให้แก้วมาที่งานแม้แต่น้อย แต่ก็จนใจที่อาผู้ไม่เคยปรากฏตัวสาธารณะที่ไหนเลยกลับตั้งใจมาร่วมงานด้วย..แถมยังควงสุดที่รักเขามาด้วย!!!

เมื่อจบมื้อ Full Course Dinner แขกผู้มาร่วมงานก็ถูกเชิญไปยังห้องบอลรูมที่มีขนาดใหญ่พอๆ กับในโรงแรม บนเวทีเองก็มีวงออร์เครสตราชื่อดังจากต่างประเทศคอยบรรเลงขับกล่อม บนพื้นฟลอกลางห้องถูกจัดให้เป็นเวทีเต้นรำ ส่วนวัยรุ่นยังมีโซนต้อนรับเฉพาะทางด้านหลัง

หลังจากวโรดมแยกย้ายกับอดีตภรรยาก็เดินมายืนมุมห้อง ก่อนจะวางแก้วเหล้าไว้ข้างแจกัน ดวงตาคมเย็นชากวาดมองไปทั่วบริเวณ สอดส่ายสายตาไปหาอดีตคนรัก..ในชาติก่อนเจ้าหล่อนเกาะเขาแจจนคนติฉินนินทาไปทั่วงาน 

ซึ่งเวลานั้นเขาเองก็ยังไม่ได้หย่ากับภรรยา ทุกอย่างดูกระอักกระอ่วนใจนัก ผิดแผกจากพื้นนิสัยแก้วที่ติดจะเจียมตัว และดูเหมือนแก้วจะพยายามย้ำว่าแพทริเซียเข้าใจทุกอย่างดี..แต่มันจะเป็นไปได้ยังไง 

ในเมื่อแพทแอบชอบเขามาหลายปี!!

ถ้าจะโทษใคร..ก็คงต้องโทษเขาเองที่ใจอ่อนยอมตามใจคนตัวเล็กเหมือนเช่นทุกครั้ง 

พอย้อนพินิจกลับไป..ทุกอย่างดูย้อนแย้งเหลือเกิน และดูเหมือนจุดเริ่มต้นของคำว่าฉิบหายน่าจะเกิดจากเหตุการณ์ในวันนี้

เมื่อใช้สายตากวาดมองไม่นาน ก็พบกับร่างเล็กที่กำลังก้มหน้ายืนยิ้มหวานกับคนเป็นอาที่อายุห่างจากเขาไม่กี่ปี

ความหน่วงร้าวลึกบาดเข้าจิตวิญญาณ หัวใจบิดราวกับจะขาดออกจากขั้ว

ทุกอย่างช่างต่างจากภาพเหตุการณ์ในอดีตเหลือเกิน

‘ทำไม พี่วินต้องไปอยู่กับนังนั่นด้วย พี่วินรักนังหน้าไหว้หลังหลอกแล้วใช่ไหม!’ หญิงสาวผู้พึ่งรู้ตัวว่าโดนปั่นหัวโวยวายคร่ำครวญ

‘แก้ว...เรียกคนอื่นด้วยคำหยาบคายมันไม่น่ารักเลยรู้ไหม’

‘ทำไมแก้วจะเรียกอีนั่น ไม่ได้.. ต่อหน้าพี่วินก็ทำเป็นแสนดี ลับหลังก็ตอแหล..พี่วินไปเชื่อมันได้ยังไง’

‘แต่คนที่แก้วกำลังด่า..เธอเป็นภรรยาตีทะเบียนของพี่ แก้วควรให้เกียรติคุณแพทด้วย’

‘ให้เกียรติ? ให้เกียรติคนที่แย่งแฟนคนอื่นอ่ะนะ ฮึก... พี่วินรู้ไหมก็มันนั่นแหละ ที่ให้พ่อไปขอคุณท่านเรื่องสัญญาแต่งงาน’

‘…’

‘พี่วินเชื่อแก้วนะ แก้วพูดความจริง..ผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่คนดี’

ร่างเล็กโวยวายราวไม่ได้สติ เป็นภาพที่เขาไม่เคยเห็นเช่นกัน และไม่ใช่เขาไม่เชื่อเธอ เพราะหลังจากนั้นเขาก็ไปสืบจนได้รู้ว่าสัญญาธุรกิจเกิดจากที่ฝั่งนั้นเป็นคนเรียกร้องก่อนจริงๆ

พอรู้ความจริงมิตรภาพที่มีหลายปีจึงสิ้นสุดลง ทว่าเขากลับแก้ปัญหาด้วยวิธีที่โง่ที่สุด ใช้อารมณ์จับเจ้าหล่อนไปขัง..ยิ่งแก้ก็ดูเหมือนยิ่งยุ่ง

‘พี่วินไม่เข้าใจ..ฮึก...การที่คนเห็นคนรักไปยืนอี๋อ๋อกับคนอื่นมันเจ็บปวดทรมานแค่ไหน..พี่วินไม่เคยอยู่จุดที่แก้วอยู่..พี่วินไม่เข้าใจ’

อืมมมม..เขาเองก็พึ่งมาเข้าใจความหมายที่เธอเคยพูดไว้.. การได้มาเห็นเธอยืนเคียงข้างกับผู้ชายคนอื่น..รอยยิ้มที่เคยให้เขาคนเดียว..บัดนี้มันไม่ใช่ของเขาแล้ว

แม่ง...โคตรเจ็บ

ถ้าชาติก่อนเขา ‘เลือก’ ที่จะหย่าตั้งแต่แรก โดยไม่สนใจวงศ์ตระกูล..จุดจบเธอคงไม่ต้องตายใช่ไหม?

คำว่า ‘ถ้า’ ที่เขารู้ลึกๆ ชาตินี้เองคงไม่มี ‘โอกาส’ ได้เลือก เราทั้งคู่คนเป็นได้แค่ ‘คู่ขนาน’ ไปกันจนวันตาย  

มันเป็นคำถามที่ย้อนกลับมาทุกครั้งเวลาที่มองหน้าเธอ

“คุณวินครับ เหล้าครับ” เสียงบริกรหนุ่มพูดพร้อมโค้งหัวลงปลุกภวังค์ความคิด ก่อนที่จะยื่นถาดใส่แก้วเหล้ายี่ห้อแพงมาให้ 

“ขอบใจ” เขาพูดสั้นๆ มือหนายกแก้วขึ้นจิบ

ภายในห้องนอนรับแขกสุดหรูชั้นสอง

ในส่วนของแขกที่เดินทางกลับบ้านไม่ไหว ทางตระกูลทรัพย์รุ่งโรจน์เองก็มีห้องนอนรับแขกเตรียมไว้เช่นกัน

แพทริเซียเดินมึนๆ ตามบริกรสาวเข้าไปยังห้องพักที่อยู่ปีกซ้ายของตัวตึก ใบหน้าเรียวรูปไข่แดงซ่านด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์  

“คุณวินรออยู่ข้างในแล้วค่ะ คุณแพท” ประโยคที่คล้ายคลึงกับชาติที่แล้วดังขึ้น หญิงสาวเดินโซซัดโซเซเข้าไปข้างในที่มืดสนิทมีเพียงแสงจันทร์ส่องลอดผ่านม่านเห็นทุกอย่างเพียงรางๆ

ทว่าในความทรงจำหล่อนจำได้ว่าในห้องถูกตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์สีขาวทองราคาแพง

ร่างเล็กถูกทิ้งให้อยู่ในห้องเพียงลำพัง

ความว่างเปล่า และภาพจำยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน..มันพาให้ใจที่เต็มไปด้วยความกังวลเริ่มชื้นขึ้น

ชาติที่แล้ว หล่อนกังวลนักว่าทำไมเขาถึงเรียกมาคุยในห้องสองต่อสอง ทว่าตอนนั้นหล่อนเองก็โกรธเช่นกัน เพราะหลังจากการต้องปั้นหน้ารับแขกจบลง สามีก็ทิ้งเธอให้ยืนอยู่คนเดียว ส่วนเขาก็คอยแต่ดูแลอดีตคนรัก

ความไม่พอใจพลุ่งพล่าน..แม้จะเป็นตัวหล่อนเองที่ล่อหลอกให้อีนังรักแรกมาร่วมงาน เพื่อจะได้เห็นถึงความแตกต่างของชนชั้นก็ตาม

คืนนั้นกลับเป็นคืนที่ดีที่สุด และเป็นครั้งเดียวที่เธอได้มีอะไรกับเขา..ถึงแม้ว่าทุกอย่างไม่ได้เกิดจากความรักก็ตาม

แต่แล้วไงล่ะ?

ถึงหล่อนจะรู้ว่าในไวน์มียาปลุกเซ็กซ์ หรือแม้เป็นยาพิษหล่อนก็ยินดีที่จะกินมันลงไป..อย่างน้อยครั้งหนึ่งในชีวิตก็ยังได้อยู่ในอ้อมกอดของคนที่ตนรัก...แถมโชคดีได้ลูกติดท้องมาด้วย

เนื้อตัวสาวร้อนวูบวาบ แม้แต่ความเย็นจากเครื่องปรับอากาศก็ไม่สามารถบรรเทาลงได้ มือเรียวไขว้ไปด้านหลังเพื่อปลดซิบอย่างเร่งรีบ 

หล่อนร้อนเหลือเกิน...ร้อนมาก โดยเฉพาะส่วนล่างหล่อนคันเหลือเกิน 

ร่างเพรียวระหงคืบคลานขึ้นไปนอนบนเตียง รอเวลาไม่นานคนภายนอกก็เปิดประตูเข้ามา

ภาพที่อยู่ในครรลองสายตา..คือภาพเงาชายรูปร่างสูงทอดผ่าน..บุคลิกอันคุ้นเคยชวนให้แก่นกายสาววูบวาบ

ดวงตาคู่สวยเยิ้มด้วยฤทธิ์เสน่หาพราวระยับแม้จะพร่าเลือนอยู่บ้างก็ตาม

สติที่มีอยู่เพียงน้อยนิดสั่งให้ตนเองเอ่ยคำพูดออดอ้อน..น่าสงสาร เพราะรู้ลึกๆ ตัววโรดมแสนดีมากแค่ไหน

"ฮึก...วิน...ช่วยแพทด้วย แพทร้อน..แพททรมานเหลือเกิน"เสียงหวานพร่า ร่างกายร้อนผ่าว..ใบหน้านวลสัมผัสได้ถึงเหงื่อที่ซึมตามไรผม ริมฝีปากอิ่มแห้งผาก..หล่อนพยายามยื่นมือไปทางเขา

ทว่าเพียงไม่นานแสงไฟกลางห้องก็สว่างจ้า..แต่ชายหนุ่มที่หล่อนคาดหวังกลับชวนให้ผิดหวังเป็นอันมาก!!