บทที่ 11 ท่องยุทธภพ 2
ซักพักต่อมาหลินหลินจึงตัดสินใจถามแบบตรงไปตรงมา
"ถามจริงๆนะตอนอยู่ที่แคว้นต้าหลี่อะไรนั่น ท่านเป็นใคร"
"ข้าต้องตอบคำถามนี้ด้วยหรือ" ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ สีหน้านิ่งเฉยไม่เปลี่ยนแปลง
หญิงสาวจึงยักไหล่หนึ่งทีก่อนพูดขึ้น "ให้ข้าเดานะ ท่านคงเป็นคนใหญ่คนโต เช่น..." หลินหลินทำท่าคิดเอานิ้วชี้แตะที่ริมฝีปากกลอกตากลมโตไปมา "ลูกเจ้าขุนมูลนาย"
คราวนี้คิ้วเข้มคล้ายกระบี่ของชายหนุ่มถึงกับขมวดเล็กน้อยก่อนจะปรับให้เป็นปกติแล้วนั่งฟังนิ่งๆคล้ายกับรอฟังว่าหลินหลินจะเดาถูกหรือไม่
"ท่านเข้าใจคำว่าลูกเจ้าขุนมูลนายมั้ย" หลินหลินถามขึ้นอย่างนึกสนุก
"ไม่เข้าใจล่ะสิ หึ!" แต่เหมือนหญิงสาวจะสนุกอยู่คนเดียวเพราะอีกฝ่ายยังคงมีสีหน้านิ่งเฉยสุดๆ
"ท่านเป็นลูกของเจ้ากรมอะไรแบบนั้นรึเปล่า หรือว่า... อย่าบอกนะว่าเป็นลูกเจ้าเมือง อืม...ดูจากท่าทางของท่านแล้วก็ใกล้เคียงนะ"
หลินหลินยังคงเดาต่ออย่างสนุกสนานลืมความง่วงไป
แม้ชายหนุ่มจะยังคงมีสีหน้าที่เรียบเฉยแต่แววตาของเขาคล้ายอ่อนลงเริ่มลดความระแวดระวังคลางแคลงใจ ก่อนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง
"แคว้นที่ข้าจากมามีชื่อว่าแคว้นต้าหลี่" คราวนี้ชายหนุ่มเป็นฝ่ายพูดขึ้นบ้างจึงเรียกความสนใจจากหลินหลินได้ทันที
"แล้วไง" หญิงสาวต่อคำอย่างเป็นกันเองมากกว่าเดิมขณะกลอกตาคิดตาม (ㄉㄚˋ) ต้า แปลว่า ใหญ่ , ยิ่งใหญ่
"หลี่มาจากสกุลของราชวงศ์ผู้ครองแคว้นแผ่นดินใหญ่"
จบคำของชายหนุ่มหลินหลินถึงกับตาโตเบิกกว้าง
ตาสองข้างสว่างวาบในทันที
เขาชื่ออะไรนะ หลี่หงจินหยาง ใช่มั้ย?
อา...
นอกจากหล่อดูดีมากๆแล้วยังน่าคบหาอีกด้วยนะน่ะ
"เอาล่ะ หยางหยาง" หลินหลินเริ่มต้นประโยคใหม่ด้วยท่าทางเป็นกันเองมากยิ่งขึ้น
ในขณะที่ชายหนุ่มเพียงถอนหายใจเพียงนิดเพราะยังไม่คุ้นชินจริงๆกับชื่อที่หญิงสาวมอบให้
"ข้าจะให้ท่านนอนในห้องนู้น" หญิงสาวกล่าวพลางวาดมือชี้นิ้วออกไปตามทาง
ชายหนุ่มเพียงปรายตามองตามไม่มีปฏิกิริยาใดๆ
ในขณะที่หลินหลินยังคงเอ่ยต่อ "เก็บข้าวของเสียหน่อยจัดห้องอีกนิดก็ใช้ได้ อ่อ...หวังว่าท่านคงไม่สามารถทะลุกำแพงได้หรอกนะ ห้ามทะลุกำแพงมาห้องข้านะ ฟังเข้าใจหรือไม่ แล้วก็สำคัญที่สุดเลย...ก็คือ...เวลาส่วนตัว... ห้ามเลย ห้ามยุ่ง...เข้าใจ๊"
แม้หยางหยางของหลินหลินจะยังคงมีสีหน้าเรียบเฉยไม่เปลี่ยนแปลงแต่ดูจากแววตาของเขาแล้วคล้ายกับว่าเขากำลังพยายามทำความเข้าใจในภาษาแปลกๆผิดๆถูกๆของหญิงสาวอยู่อย่างเต็มกำลัง
บรรยากาศของชายหนุ่มและหญิงสาวผู้ที่ได้พบเจอกันแบบผิดแปลกจากธรรมชาติปกติจึงเริ่มดีขึ้นตามลำดับ
หลินหลินยังคงคำนวณผลได้ผลเสียเกี่ยวกับการอยู่ร่วมกันกับผู้ชายแปลกประหลาดที่สุดในชีวิตอยู่ตลอดเวลา
วันต่อมา...
ภายในห้องเสื้อบุรุษแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ใกล้ๆกันกับคอนโดของหลินหลิน
"เอาชุดนี้ เปลี่ยนให้เขาเลยค่ะ" หลินหลินเอ่ยขึ้นกับพนักงานที่เป็นผู้ชายของห้องเสื้อแห่งหนึ่ง
วันนี้หลินหลินไม่มีงานอะไร ส่วนเรื่องเรียนตอนบ่ายก็ขอลาอาจารย์ด้วยเหตุผลเบสิคว่าติดงานด่วนเป็นที่เรียบร้อย
เธอจึงได้พาหยางหยางของเธอออกท่องยุทธภพ
อันดับแรกเธอต้องเปลี่ยนการแต่งตัวให้เขาก่อน ไม่เช่นนั้นคงจะมีแต่คนมองเขาแน่ๆ เพราะว่าการแต่งตัวของเขาในรูปแบบเดิมนั้น มันออกจะเรียกความสนใจจนเกินไป
แค่เพียงเป็นเธอเดินมาคนเดียวก็สามารถเรียกสายตาจากคนทั่วไปได้มากแล้ว แต่นี่ยังมีผู้ชายหล่อเหลารูปร่างสูงใหญ่แต่งตัวแปลกประหลาดคล้ายหลงยุคมาอีก วันนี้ทั้งวันหลินหลินคงโดนทึ้งจากผู้คนของสาธารณะชนเป็นแน่
เวลาผ่านไปซักพัก
หยางหยางก็ออกมาในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์ขายาว ส่วนผมของเขาที่ยาวสยายเธอเพียงให้เขามัดเอาไว้เพราะรู้ดีว่าไม่สามารถตัดออกได้ เพราะจากที่เธอได้ศึกษามาจึงทำให้เธอรู้ว่าเรื่องผมของเขามันค่อนข้างเป็นเรื่องใหญ่
และการที่เธอเลือกชุดที่แสนจะธรรมดาให้หยางหยางก็เพราะว่าตัวเขานั้นดูจะไม่ธรรมดาอย่างแรง ถ้าขืนเลือกชุดที่ดูดีกว่านี้เดี๋ยวใครมาฉกไป
เธอค่อนข้างหวงเจ้าที่ของเธอมากเลยทีเดียว
ของๆใคร ใครก็ต้องหวงรึเปล่า
เขาเป็นเจ้าที่ของเธอ!
อุตส่าห์ทะลุมิติมาหาเธอ!
ของเธอคนเดียว...
เวลาผ่านไปครู่ใหญ่
หลินหลินพาหยางหยางนั่งรถยนต์ส่วนตัวของเธอให้พุ่งทะยานมาตามทาง ซึ่งมันก็สามารถสร้างความตื่นเต้นให้ชายหนุ่มอยู่ไม่น้อย ถึงแม้ว่าเขาจะไม่แสดงอาการตระหนกตกใจหรือกระโตกกระตากอะไร
แต่แววตาคมเข้มของเขาที่คล้ายสั่นไหวน้อยๆนั่น ทำเอาหลินหลินถึงกับหลุดหัวเราะอย่างนึกเอ็นดู
เธอไม่เคยเจอผู้ชายที่แบบว่า มีบุคลิกเยือกเย็น ทั้งสุขุมนุ่มลึกและดูเก่งกาจดูยิ่งใหญ่ แต่ก็เหมือนเด็กน้อยเวลาอยู่กับเธอ
ช่างน่ารัก!
