บทที่ 21 ปีศาจราคะ 1
หึหึ!
หญิงสาวทำสีหน้ากรุ้มกริ่มก่อนเทเบียร์ใส่แก้วให้ชายหนุ่มอีก
หลี่หงจินหยางยกขึ้นดื่มอีก
เธอก็คอยรินเพิ่มให้อีก
ทั้งสองคนจึงนั่งดื่มเบียร์ด้วยกันอย่างสบายอารมณ์
ฝ่ายหนึ่งนั่งดื่มเบียร์อย่างสุขุม
อีกฝ่ายหนึ่งนั่งดื่มเบียร์ด้วยจิตใจคิดลึกฟุ้งซ่านมากมาย
อืม...
เดี๋ยวนะ!
ถ้าเขาเมาแล้วเกิดบ้ากามขึ้นมา เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ แล้วจะทำไงล่ะ
แค่เขาปรายตามองมาแว่บเดียวก็เข้าประชิดร่างของเธอได้แล้ว แบบนี้เธอจะวิ่งหนีทันได้ไง
ไม่ได้! ไม่ได้!
หลินหลินคิดในใจได้ดังนั้นจึงรีบเก็บเบียร์เข้าตู้เย็นหลังจากดื่มไปได้เพียงสามขวด และเธอเองก็เริ่มจะมึนๆ
โดยในมโนมีแต่ภาพของผู้ชายตรงหน้ากำลังเล่นบทเลิฟซีนกับเธออยู่
เธอกำลังคิดไปไกล…
ในขณะที่หลี่หงจินหยางยังไม่ได้รู้สึกรู้สาใดๆ เขาเพียงปรายตามองตามการกระทำอันแปลกพิลึกอยู่ตลอดเวลาของสตรีนางหนึ่ง ที่บัดนี้ใบหน้าขาวนวลเนียนของนางเริ่มมีสีแดงระเรื่อ
หลินหลินเก็บเบียร์เข้าตู้เย็นเสร็จเรียบร้อยก็เดินมาเก็บถ้วยบนโต๊ะทั้งของตัวเองและของชายหนุ่มไปล้างที่อ่างล้างจานอย่างเร็วก่อนจะหมุนตัวเดินฉับๆเข้าห้องนอนของตนไปอย่างมุ่งมั่น
ชายหนุ่มได้แต่มองตามอย่างงุนงงกับการกระทำอันแปลกตาแปลกใจไปหมดเสียทุกอย่างของสตรีนางนี้
ภายในห้องนอนของหลินหลินตรงหลังบานประตูห้องนอนที่ปิดสนิทเมื่อเธอเดินเข้ามา
"เฮ่อ! คิดอะไรอยู่หลินหลิน ไม่ใช่ว่าไม่เคยเจอผู้ชายหล่อๆซะหน่อย" หญิงสาวยืนตบแก้มของตนเองเบาๆขณะยืนพิงประตูห้องตัวเองอยู่เพื่อสะกดกั้นอารมณ์บางอย่าง
ซักพักเธอจึงแอบเปิดประตูห้องของตนออกมาเพื่อแอบมองหยางหยางของเธอ
เธอเห็นเขาลุกขึ้นมาหยิบเบียร์ก่อนจะรินใส่แก้วด้วยตัวเองแล้วนั่งดื่มต่อด้วยมาดสุขุมนุ่มลึกดังเดิมไม่มีเปลี่ยนแปลง
ติดใจเบียร์เข้าแล้วล่ะสิ
เขาเมาแล้วหรือยังนะ
เฮ่อ!
หลินหลินเอ้ย
คงจะเป็นแกนั่นแหล่ะที่บ้ากามอยู่คนเดียว
เธอว่ากล่าวตนเองอยู่ในใจ
ซักพักหลินหลินจึงตัดสินใจเดินออกมาจากในห้องส่วนตัวเพื่อเดินกลับมายังห้องครัวตรงที่ชายหนุ่มนั่งดื่มเบียร์อยู่อีกครั้งอย่างรู้สึกผิดอยู่บ้าง
"ท่านชอบหรือ" เธอถามก่อนนั่งลงที่เก้าอี้ตัวเดิมอย่างช่วยไม่ได้
"รสชาติดี" เขาตอบแค่นั้นโดยไม่ได้มองหน้าของหญิงสาว
"เจ้าเป็นฝ่ายเชิญชวน ไม่ควรเดินหนีไปเยี่ยงนั้น" ว่าแล้วก็หยิบแก้วที่คว่ำอยู่บนโต๊ะหงายขึ้นแล้วเป็นฝ่ายรินเบียร์ให้หญิงสาวบ้าง
หลินหลินเอื้อมมือขึ้นมารับแก้วเบียร์แล้วนั่งดื่มเป็นเพื่อนเขาต่อตามมารยาท
ทั้งสองจึงนั่งดื่มเบียร์ด้วยกันต่ออย่างใจเย็น
การดื่มเบียร์ด้วยกันจึงเริ่มต้นใหม่และผ่านไปอีกซักพัก
"หยางหยาง..." หลินหลินนั่งเท้าคางเอานิ้วจิ้มวนๆอยู่ตรงขอบปากแก้วเบียร์ของตนเอง ดวงตาเหม่อมองไปทางชายหนุ่ม
"หืม" ชายหนุ่มขานรับอย่างเป็นกันเอง ขณะสนใจเพียงรินเบียร์ให้ตัวเองตรงหน้าก่อนจะเป็นฝ่ายรินให้หญิงสาวอย่างช่วยไม่ได้
"ท่านมีแฟนหรือยัง" เธอถามขึ้นโดยไม่รู้เหมือนกันว่าจะอยากรู้ไปทำไม
"แฟนคืออันใด" เขาถาม
หลินหลินกลอกตากลมโตขึ้นมองบน
ตอนนี้เธอเริ่มมึนๆมากขึ้นกว่าเดิม สมองจึงไม่ค่อยแล่นเท่าไหร่ แฟนต้องพูดเป็นภาษาจีนโบราณยังไงล่ะนั่น นึกไม่ออก
"เอาเป็นว่า มีหรือยังล่ะ แฟนน่ะ มีหรือไม่มี ตอบ!"
เธออยากรู้แล้วนะช่วยตอบเลยไม่ได้เรอะ
หลินหลินงุ่นง่านอยู่ในใจ
หลี่หงจินหยางมองอาการเริ่มสติหลุดของหลินหลินจึงตอบออกไป "ไม่มี..."
"จริงเรอะ แน่นะ" หญิงสาวอมยิ้มกรุ้มกริ่ม
"อืม..." เขายังไม่รู้อยู่ดีว่าแฟนคืออะไร
"ดีดี ดื่มดื่ม" หลินหลินยกเบียร์ขึ้นชนแก้วของชายหนุ่มนิดนึงก่อนกระดกลงคอของตัวเองอย่างอารมณ์ดี
วันนี้มีแต่เรื่องดีๆ โดยเฉพาะเรื่องเมื่อกี้
หลินหลินปลื้มปริ่มอยู่ในใจ
เวลาผ่านไปซักพักหลินหลินเริ่มรู้สึกตัวว่าเมามากแล้วจริงๆ จึงขอตัวเข้าห้องนอน
เธอมักจะควบคุมตัวเองได้เสมอในเรื่องนี้ ไม่อย่างนั้นคงอยู่ด้วยตัวเองไม่ได้มาเนิ่นนานปี
ในขณะที่หลินหลินเริ่มเมาและขอตัวเข้าห้องส่วนตัวไปแล้วนั้น ทางฝ่ายของหลี่หงจินหยางนั้นยังคงสภาพไว้ดังเดิมเหมือนไม่ได้ดื่มน้ำเมาลงไปแต่อย่างใด
เมื่อหลินหลินเดินเข้ามาในห้องนอนของตัวเองเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เธอจึงทิ้งตัวลงนอนบนเตียงหนานุ่มอย่างสบายอารมณ์ พลางคิด
หยางหยางของเธอช่างดูดี ดื่มเบียร์ด้วยกันตั้งหลายขวดยังคงมาดทรงพลังเอาไว้ได้อย่างดีเยี่ยม โดยไม่มีวี่แววเจ้าชู้ใดๆ
ที่สำคัญ!
ยังไม่มีแฟน...
เขายังไม่มีแฟน...
เดิมทีตัวเธอนั้นไม่เคยเป็นฝ่ายเข้าหาผู้ชายคนไหนมาก่อนเลย จะมีก็แต่ผู้ชายเป็นฝ่ายเข้าหาเธอด้วยบุคลิกที่แตกต่างกันออกไป
ซึ่ง…
ไม่มีใครเหมือนหยางหยางของเธอเลย
ผู้ชายอะไรมีเสน่ห์ชะมัด สุภาพบุรุษสุดๆ
ก๊อก ก๊อก
หือ!?
เสียงเคาะประตูห้องของหลินหลินพลันดังขึ้นดึงเธอให้หลุดออกจากมโนฝันเฟื่องของตัวเองในทันที
หยางหยางมาเคาะประตู!
อะไร?
เมื่อกี้อุตส่าห์ชม
อย่าบอกนะว่ากำลังคิดมิดีมิร้ายกับเธออยู่
หลินหลินเริ่มฟุ้งซ่าน
"มีอะไร" หญิงสาวตีหน้าตึงส่งเสียงเข้มถามออกไปเมื่อเปิดประตูมาเจอชายหนุ่มที่ยืนอยู่หน้าประตู
หลี่หงจินหยางไม่ตอบคำใด เขาเพียงยกมือขึ้นให้หลินหลินมองตาม ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ "สิ่งนี้มันมีเสียงดังออกมา ข้าเคยเห็นเจ้าใช้งานมัน"
ในมือของเขามีโทรศัพท์มือถือของหลินหลินอยู่และกำลังส่งสัญญาณสายเรียกเข้า
"ใครโทรมาเอาป่านนี้" หญิงสาวเพียงนึกแปลกใจอยู่บ้างเพราะปกติเธอจะไม่เปิดโทรศัพท์หลังจากกลับเข้าคอนโด
