บทที่ 22 ปีศาจราคะ 2
แต่ตอนนี้เธอยังไม่มีผู้จัดการคนใหม่จึงต้องเปิดโทรศัพท์สแตนบายเอาไว้เพื่อรับสายด้วยตนเอง
และเมื่อหญิงสาวรับโทรศัพท์มาไว้ในมือแล้วกดรับ เสียงปลายสายจึงดังขึ้น
"อา...ซี๊ด...สุดสวย มานอนกับผมเถอะ..อา.."
เสียงนั้นทำเอาหลินหลินต้องรีบเขวี้ยงโทรศัพท์ออกจากตัวไปทางเตียงนอนในทันที
ถ้าเขวี้ยงลงพื้นเดี๋ยวมันพัง เธอคิด
หลี่หงจินหยางเห็นหลินหลินเขวี้ยงวัตถุประหลาดในมือออกไปคล้ายกับว่ามันเป็นก้อนไฟอย่างนั้นจึงรีบเข้ามาในห้องนอนของหลินหลินก่อนจะก้มลงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อพิจารณาบ้าง
และเมื่อชายหนุ่มได้ฟังเสียงจากวัตถุประหลาดนั่น เขาถึงกับชะงักงันหน้าแดงในทันที
หลินหลินเห็นดังนั้นจึงรีบถลาไปหวังแย่งโทรศัพท์กลับคืนมา
เมื่อมือของหลินหลินถึงโทรศัพท์สัญชาตญาณหลี่หงจินหยางจึงจับมันยกขึ้นเพื่อหลบเลี่ยง
สองหนุ่มสาวจึงยื้อแย่งกันอยู่พักหนึ่ง
หลินหลินตัดสินใจจับไหล่ของหลี่หงจินหยางเพื่อประคองกอดหวังจะกระโดดขึ้นจับโทรศัพท์ที่ยังคงมีเสียงครางกระเส่าของโรคจิตดังเล็ดลอดออกมา
กิริรยานั้นของหลินหลินทำชายหนุ่มถึงกับเสียหลักล้มลงบนเตียงนอนโดยมีหลินหลินตามทาบทับอยู่บนร่างของเขาแบบเต็มตัว
เมื่อร่างนุ่มนิ่มถาโถมกายเบียดเสียดแบบเนื้อแนบเนื้อโดยมีเพียงเสื้อยืดบางเบากางกั้นหลี่หงจินหยางจึงหน้าแดงยิ่งขึ้นมากกว่าเดิม
มารยาของนางร้ายกาจยิ่ง เขาคิด
หลินหลินที่รู้สึกถึงแผงอกบึกบึนแข็งแรงใต้ร่างถึงกับชะงักงันแข็งค้าง
เธอรีบเรียกสติของตัวเองก่อนจะพยายามยันกายขยุกขยิกหวังจะลุกขึ้นแต่กลับยิ่งเพิ่มแรงเบียดเสียดให้เสียดสีบนร่างกำยำของเขามากกว่าเดิม
เสียงครางกระเส่าของโรคจิตยังคงดังอย่างต่อเนื่องจากในโทรศัพท์ เสียงนั้นกำลังดังอย่างได้อารมณ์อยู่ใกล้ๆใบหูของพวกเขา
มันกำลังดังจนได้ยินชัดเจนพร้อมกันทั้งสองคนจนเพิ่มความรู้สึกบางอย่างได้เป็นอย่างดี
หลินหลินที่อยู่ในอาการกรุ้มกริ่มจึงเหม่อมองใบหน้าของชายหนุ่มใต้ร่างอย่างลืมตัว
"ปีศาจราคะ" หลี่หงจินหยางเอ่ยขึ้นด้วยเสียงแหบต่ำใส่หน้าหลินหลินที่ยังนอนทิ้งน้ำหนักทั้งหมดลงบนตัวของเขา
หลินหลินกระพริบตาปริบๆ ปีศาจราคะรึ!?
"ออกไปได้แล้ว" เขากัดฟันกล่าวออกมา
หลินหลินยังคงตีหน้ามึนก้มหน้ามองชายหนุ่มใต้ร่าง โดยไม่ยอมลุกออกจากตัวของเขา
อา...ถ้าเธอแกล้งจูบเขาแล้วอ้างว่าเมาจะได้มั้ยหนอ
หลินหลินคิดในใจขณะเหม่อมองริมฝีปากสีแดงสดของเขาอย่างเปิดเผย
หลี่หงจินหยางหน้าแดงหูแดงถลึงตาดุดันมองหลินหลินอย่างเปิดเผยเช่นกัน
แต่เหมือนจะไม่มีผลใดๆกับหลินหลินเหมือนเคย
เธอยังคงคิดลึกกับหยางหยางของเธออย่างต่อเนื่อง
ชายหนุ่มจึงดีดตัวลุกขึ้นจนร่างบางของหลินหลินกลิ้งตกออกจากลำตัวของเขา
หลี่หงจินหยางไม่รอช้ารีบช้อนร่างของหลินหลินอุ้มขึ้นมาแล้วจัดตัวเธอให้นอนราบลงบนเตียงนอนก่อนฉวยผ้าห่มเอามาพันรอบลำตัวของเธอจนมิด
หลินหลินถึงกับสร่างเมาอ้าปากค้างกระพริบตาปริบๆมองการกระทำของเขา
"ข้าจะไม่ดื่มกับเจ้าอีก" เขาเอ่ยเสียงทุ้มต่ำแค่นั้นก่อนพาร่างสูงใหญ่ของตนเองออกจากห้องของเธอไป
หลินหลินได้แต่มองตามหยางหยางของเธอ
เขา...
เขา...
ถูกใจเธอสุดๆ
กริ๊งงงง กริ๊งงงง
เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้น
กริ๊ก!
ตามด้วยเสียงนาฬิกาปลุกถูกกดปิด
เงียบ..
ไม่มีเสียงใดๆต่อมา...
เวลาผ่านอีกไปเกือบสองชั่วโมง...
นาฬิกาตรงหัวเตียงบอกเวลาเจ็ดนาฬิกาสามสิบนาที...
หลินหลินลืมตาโผลงสะดุ้งตกใจดีดตัวลุกขึ้นมา
ตายล่ะ!
สายแล้ว... วันนี้มีงานตอนแปดโมงเช้า
หญิงสาวคิดได้ดังนั้นจึงไม่มีการรีรอ
เธอมักจะมีความรับผิดชอบต่องานเสมอแม้ว่าจะดูสวนทางกับนิสัยใจคอที่แสนจะร้ายกาจ
เพื่อเงินคำเดียวเลย ถ้าพลาดอาจเสียหายหลายแสน
หลินหลินคิดในใจขณะพาร่างระหงสมส่วนวิ่งเร็วรวดเข้ามาในห้องน้ำแล้วรีบถอดเสื้อผ้าเพื่อจะอาบน้ำอย่างรวดเร็ว
ซ่า ซ่า
เสียงน้ำไหลจากฝักบัว
หลินหลินรีบอาบน้ำแปรงฟันในเวลาเดียวกัน
ซักพักหญิงสาวรู้สึกแปลกๆบางอย่าง พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นเงาในกระจกตรงชั้นเครื่องสำอางของห้องน้ำ
ในกระจกปรากฏร่างงามๆของผู้ชายคนหนึ่ง
เขาเปลือยกายท่อนบนจนเห็นแผงอกบึกบึน กล้ามเนื้อเป็นมัดๆ นุ่งเพียงผ้าเช็ดตัวครึ่งตัวด้านล่าง
“!!!!”
“.....”
“....”
กรี๊ดดดดด
หลินหลินรีบหมุนตัวไปหยิบผ้าเช็ดตัวมาปิดอวัยวะสำคัญส่วนหน้าเอาไว้อย่างไม่คิดชีวิต
“หยางหยาง น่ะ นาย นาย”
เธอพูดไม่เป็นภาษาเลยทีเดียว
หลี่หงจินหยางกำลังยืนตะลึงงันกับสตรีตรงหน้าที่จู่ๆก็วิ่งสวนทางกับเขาเข้ามาในห้องน้ำในขณะที่เขากำลังเปิดประตูเพื่อจะเดินออกไป
“นายเข้ามาได้ไง ไอ้บ้า ไอ้ลามก”
ประโยคพวกนั้นออกมาจากปากของหลินหลินพร้อมด้วยขวดยาสระผม หลอดยาสีฟัน ขวดโฟม กระปุกครีม ขวดสบู่เหลว
ชายหนุ่มเพียงยืนนิ่งๆ ปล่อยพลังงานบางอย่างออกมาโดยสัญชาตญาณ
วัตถุเหล่านั้นก็กระเด็นออกไป
ถึงแม้ว่าเขาจะยังคงตะลึงงันกับใครบางคนที่เดินเข้ามาแล้วแก้ผ้าอาบน้ำให้เขาดู เขาก็ยังคงปล่อยพลังออกไปได้อย่างเป็นธรรมชาติ
หลินหลินไม่เสียเวลาชะงักงันกับภาพตรงหน้าเพราะกำลังอายจนสุดจะบรรยาย
