บทที่ 4 ใคร?อะไรกัน?
ผ่านไปซักพักเธอจึงได้สติก่อนจะดิ้นขลุกขลักไปมา
แต่เหมือนแรงของผู้ชายแปลกประหลาดคนนี้จะมีมากมายมหาศาล ซักพักร่างเปลือยเปล่าของหลินหลินก็ถูกชายหนุ่มผู้มาแบบผิดธรรมชาติจับเธอหมุนตัวให้กลับหลังหันแล้วเขาก็ใช้มือข้างหนึ่งปิดปากของเธอส่วนอีกข้างหนึ่งรัดช่วงบนลำตัวของเธอเอาไว้ ในขณะที่ทั้งสองยังคงอยู่ในอ่างอาบน้ำทั้งอย่างนั้น
ร่างสองร่างนั่งซ้อนทับกันอยู่ในอ่างน้ำไม่เล็กไม่ใหญ่อยู่อย่างนั้น
หลินหลินทั้งตกใจทั้งหวาดกลัว
แต่ยังคงดิ้นรนอย่างไม่ยอมจำนน
นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน? หา!? เรื่องบ้าอะไรกัน?
“อื้อๆๆ”
เสียงอู้อี้ฟังไม่ได้ศัพท์ยังคงดังอย่างต่อเนื่อง
ร่างระหงงดงามยังคงดิ้นรนขยุกขยิกไปมาอยู่บนตัวของบุรุษร่างใหญ่ในชุดจีนโบราณ
"หยุด!"
กึก
เส้นเสียงทุ้มใหญ่ดังอยู่ข้างใบหูของหลินหลิน จนดึงสติของหญิงสาวให้ชะงักงัน
พูดได้!
เขา...พูดได้
พูดได้ด้วย
โอวววว ม่ายยยย......
เมื่อกี้ที่บอกว่าอยากอยู่คนเดียว มันไม่จริง
ไม่จริงเลย
ตอนนี้เธออยากมีเพื่อนหรือใครสักคน
ใครก็ได้ ช่วยด้วย....
ฮือ...ฮือ...
หลินหลินร่ำร้องอยู่แค่เพียงภายในใจอย่างไม่สามารถเปล่งเสียงใดๆออกมาได้
เพราะริมฝีปากถูกมือของชายคนนี้ครอบครองอยู่
เขาเป็นใคร เป็นตัวอะไร
ทำไมถึงได้โผล่มาแบบนี้
เขาโผล่ขึ้นมาจากน้ำในอ่าง
แบบนี้ได้ไง
ถึงจะหล่อขนาดไหน ดูดียังไง แต่โผล่มาแบบนี้
มัน....
มัน...
และความเงียบงันก็เข้าครอบคลุมบุคคลทั้งสองที่นั่งซ้อนร่างกันอยู่ในอ่างอาบน้ำ
ไม่มีใครเปล่งเสียงใดๆ
มีเพียงเสียงลมหายใจหอบเหนื่อยระคนหวาดหวั่นแค่เพียงเท่านั้น
หลินหลินรู้สึกได้ถึงฝ่ามือหนาที่ข้างหนึ่งปิดปากของเธอเอาไว้ แต่อีกข้างหนึ่ง มันอยู่ตรงนั้น
ตรงหน้าอกอวบอูมของเธอ!
การหายใจขึ้นลงด้วยอาการหอบเหนื่อยทำให้หน้าอกอวบอิ่มนูนนุ่มของหลินหลินขยับขึ้นลงอย่างเป็นจังหวะ มีผลทำให้ฝ่ามือที่บังเอิญกอบกุมอยู่ตรงนั้นคล้ายกับมีอุณหภูมิที่เปลี่ยนไป
ริมฝีปากและลมหายใจที่อยู่ข้างๆใบหูของหลินหลินก็เหมือนจะกรุ่นร้อนขึ้น
หลินหลินถึงกับหยุดหายใจ
นอกจากพูดได้แล้ว ยัง
ยัง…มีอารมณ์บางอย่าง
ฮึ่ม!
ไอ้ลามก!!!
"แม่นาง..."
เสียงแหบพร่าทว่ามีเสน่ห์ของชายหนุ่มที่อยู่ด้านหลังของหลินหลินเอ่ยขึ้นด้วยภาษาจีนโบราณ
ทำให้หญิงสาวที่ทำท่าขยุกขยิกถึงกับชะงักกึกในทันที
"กรุณาหยุด...หยุดดิ้นได้หรือไม่"
เขายังคงเอ่ยต่อพร้อมลมหายใจกรุ่นร้อนที่เป่ารดศีรษะของหลินหลินอยู่
หญิงสาวเริ่มรู้สึกได้ว่าเขากำลังจัดการกับอารมณ์พลุ่งพล่านบางอย่าง ถ้าเธอยังคงดิ้นรนคงกลายเป็นยั่วยวนแทนที่จะเป็นขัดขืน เมื่อคิดได้อย่างนั้นหลินหลินจึงหยุดดิ้นในทันที
และแม้ว่าจะเป็นภาษาจีนโบราณแต่หลินหลินก็สามารถที่จะฟังได้เข้าใจอยู่บ้าง
เนื่องจากเธอนั้นเป็นลูกครึ่งไทย-จีน
อีกทั้งยังเคยได้รับเล่นหนังแนวจีนโบราณและเคยได้ฝึกภาษาจีนโบราณมาบ้างแล้ว
"ปะ ปล่อย"
หลินหลินรวบรวมสติที่มีอยู่น้อยนิดเอ่ยขึ้นเบาๆ
"ปล่อยก่อน...ได้โปรด" เธอเอ่ยขึ้นอย่างมีสติและนุ่มนวลเพื่อควบคุมสถานการณ์
เธอมักจะมีสติอยู่เสมอในทุกสถานการณ์ ถึงแม้ว่าบางครั้งจะเป็นสติที่แตกกระเจิงกระจัดกระจายออกเป็นเสี่ยงๆบ้างก็ตามที
ชายหนุ่มในชุดจีนโบราณได้ยินดังนั้นจึงค่อยๆคลายมือทั้งส่วนบนและส่วนล่างของเขาออก
หลินหลินใช้โอกาสนี้ตอนที่เขากำลังคลายกล้ามเนื้อกระโดดออกมาจากอ่างน้ำเพื่อไปที่ชุดคลุมในทันที
ชายหนุ่มปริศนาเองก็รีบออกจากอ่างอาบน้ำในทันทีเช่นเดียวกัน
หลินหลินที่บัดนี้ได้ใส่ชุดคลุมปกปิดร่างกายเอาไว้อย่างมิดชิดเรียบร้อยดีแล้ว แต่ยังคงยืนเกาะบานประตูห้องน้ำเอาไว้แน่น พร้อมจ้องมองชายหนุ่มผู้ที่โผล่มาแบบอัศจรรย์อย่างไม่อาจถอนสายตา
ชายหนุ่มผู้นี้ดูท่าทางแล้วไม่ธรรมดา บุคลิกลักษณะคล้ายดั่งผู้สูงศักดิ์ในนิยายจีนโบราณ ลักษณะกึ่งเทพกึ่งมาร
รูปร่างสูงใหญ่สง่างาม ใบหน้างดงามคล้ายรูปสลัก ดวงตาคมเฉี่ยวปราดเปรียวดุดัน จมูกเป็นสันตั้งตรงดูดี ริมฝีปากสีแดงสดเป็นธรรมชาติ แต่งกายด้วยเสื้อผ้าสมัยโบราณ ลักษณะการแต่งกายเป็นแบบจีนโบราณเป๊ะ
ผมยาวสยาย ยืนตัวตรงอกผายไหล่ผึ่ง ลักษณะท่าทางของเขาผิดจากผู้ชายปกติทั่วไปอย่างเห็นได้ชัดเจนแบบสิ้นเชิง
และถึงแม้ว่าเขาจะดูตระหนกตกใจอย่างเห็นได้ชัดจากแววตาของเขา แต่ท่าทางของเขายังคงสงบนิ่งเรียบเฉยน่ายำเกรง เก็บอารมณ์ต่างๆเอาไว้ได้เป็นอย่างดี
หลินหลินยังคงยืนจ้องหน้าแขกผู้มาใหม่ที่มาแบบผิดปกติผิดธรรมชาติอยู่อย่างนั้น
กลัวก็กลัว
แต่ขอมองหน่อยนึง!
"ที่นี่...ที่ไหน" หนุ่มปริศนาเอ่ยขึ้นขณะมองซ้ายแลขวา สำรวจตรวจตราทุกสิ่งรอบตัวด้วยท่วงท่าเคร่งขรึมแม้จะตระหนกตกใจอย่างเห็นได้ชัด
"นาย นาย เป็นใคร เป็นตัวอะไร" หลินหลินถามขึ้นด้วยภาษาจีนโบราณผิดๆ ถูกๆ อย่างกล้าๆ กลัวๆ
