บทที่ 6 ดึงสติ2
ชายหนุ่มปริศนาที่โผล่มาแบบผิดธรรมชาติ ยังคงยืนอยู่กลางห้องใหญ่กับหลินหลิน
เขาเพียงกวาดสายตามองไปรอบๆ ก่อนจะค่อยๆเอ่ยเสียงเนิบนาบคล้ายกับว่าคุยกับตัวเอง
"เกิดอะไรขึ้นกับข้า ที่นี่ที่ไหน มันคืออะไรกันแน่"
หลินหลินที่ยังยืนกางขากางแขนเอามือจิกอยู่กับผนังห้องทำได้แค่เพียงเงียบงัน ปล่อยให้เขาได้บ่นไป
เธอกำลังทำอะไรไม่ถูก แค่ควบคุมสติก็ยากจะตาย
โอย... น่าจะเมาหลับไปเลยจะได้ไม่ต้องเห็นอะไรอย่างนี้
วันนี้มันเป็นวันอะไรกัน ทำไมเจอแต่ละเรื่อง
โอย... โอย...
เอาวะ!
หลินหลิน
สู้เว้ย!
คิดได้ดังนั้นจึงพยายามพูดออกไป
"ทะ ท่าน ใจเย็น เย็น" เธอพยายามคุยกับผู้ชายที่คิดว่าเป็นเจ้าที่
"ใจเย็นก่อนนะ" ไม่แน่ใจว่าปลอบใจใครเหมือนกัน
"ชะ เชิญ ทะ ท่าน นั่ง นั่งก่อน" เธอพูดพร้อมกับผายฝ่ามือออกไปทางเก้าอี้
ชายหนุ่มหันมาสนใจฟังหลินหลินแต่โดยดี เขาเพียงมองตามกิริยาของหญิงสาวอย่างสังเกต
แต่ดูเหมือนผู้ชายแปลกประหลาดคนนั้นจะไม่ได้สนใจเก้าอี้ตามที่หลินหลินต้องการ
แว่บเดียวอีกแล้วที่เขาพุ่งตัวเข้ามาที่หลินหลินอย่างเร็วเรียกได้ว่าพริบตาเดียว
โอย... เดินดีๆไม่ได้รึไง จะช็อคตายอยู่แล้วเนี่ย
หลินหลินคิด
"เจ้า..." ชายหนุ่มก้มหน้ามองหญิงสาวในระยะประชิดขณะเอ่ยเสียงราบเรียบเหมือนเคย "เจ้าเป็นใคร..."
ฉันควรจะเป็นฝ่ายถามนายมากกว่านะ ไอ้คุณเจ้าที่
นั่นเธอแค่คิดในใจ ก่อนตอบออกไปด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
"ฉะ ฉัน หลินหลิน เจ้าของห้อง ถะ ถอยออกไปหน่อย ขอ ขอร้อง"
ชายหนุ่มเพียงก้าวถอยหลังไปสองก้าวอย่างว่าง่าย แต่ยังคงใช้สายตาคมเข้มดุดันจับนิ่งอยู่ที่หลินหลินอย่างแคลงใจและสงสัยอยู่อย่างมากมาย
หลินหลินเองก็ใช้สายตาอย่างเดียวกันมองตอบไป
กลิ่นอายจากตัวของเขาช่างน่าหวาดหวั่น
ไม่ใช่ว่าเหม็นนะ มันออกจะหอมเสียด้วยซ้ำ แต่ท่าทางของเขานั่น
มันน่าหวาดหวั่นจริงๆ
ถ้าไม่ใช่ว่ามาแบบผิดธรรมชาติอย่างนี้ก็คงต้องบอกว่ามีเสน่ห์เหลือร้าย
ไม่ใช่ว่าเธอหลงรักแรกพบหรืออะไรนะ
แต่มันแบบว่า น่าเคารพ น่ายำเกรง น่าหลงใหล หลากหลายแบบมากๆจากตัวเขาที่เธอรู้สึกได้
เฮ่อ! ดีนะที่ไม่ได้ออกมาเจอกันแบบตัวเละๆน่ากลัวๆน่ะ
ดีจริงๆ
หลังจากที่ต่างฝ่ายต่างจ้องตากันและกันอยู่อึดใจใหญ่ และหลินหลินก็คิดฟุ้งซ่านไปคนเดียวพักใหญ่
หลินหลินจึงเป็นฝ่ายเริ่มต้นชวนเจ้าที่คุยก่อน
"ท่าน มา มาได้ ได้อย่างไร" จะติดอ่างทำไมนักหนาล่ะนั่น
เขาจ้องหน้าหลินหลินอีกครู่หนึ่งก่อนเอ่ยเสียงเบาทุ้มต่ำ
"ข้าจำได้... ว่าฝึกวิชาอยู่ที่น้ำตกแห่งหนึ่งในอาณาเขตของแคว้นต้าหลี่ แล้วจู่ๆก็มาโผล่ที่นี่ มันเกิดอะไร"
นั่นเขาถามใคร? ถามฉันเรอะ?? แล้วจะรู้มั้ย???
หลินหลินคิดในใจ
แต่...
เดี๋ยวนะ...
เขาบอกว่าฝึกวิชาอยู่ที่ไหนนะ
แคว้นต้าหลี่เรอะ
นั่นมันชื่อแคว้นของจีนในประวัติศาสตร์หรือเปล่า
ใช่มั้ย?
เขามาจากแคว้นในประวัติศาสตร์เรอะ
เป็นคนในอดีตอะไรแบบนั้นรึเปล่า
ใช่เหรอ?
ทะลุมิติ งี้!
ใช่ป่าว?
เหมือนในหนังที่เคยเล่นป่าว
ใช่มั้ย?
เป็นซุปตาร์ก็งี้แหล่ะ
เคยเล่นหลายเรื่อง
หลินหลินใกล้บ้าแล้ว
เธอคุยกับตัวเองพักใหญ่
ภายในสตูดิโอถ่ายแบบนิตยสารวัยรุ่นแห่งหนึ่ง
ซึ่งแม้ว่าจะมีผู้คนเดินไปเดินมากันขวักไขว่วุ่นวายไปมาไม่ขาดสาย
แต่หลินหลินก็ยังคงอยู่กับตัวเองได้โดยไม่สนใจใคร
ความเย่อยิ่งยะโสของเธอเป็นอะไรที่ใครๆก็รับรู้กันได้เป็นอย่างดี
เธอกำลังนั่งครุ่นคิดถึงเจ้าที่ของเธอที่ตอนนี้คงจะยังนั่งเป็นรูปปั้นหายากอยู่ภายในคอนโดของเธอเอง
เมื่อคืนเธอกับเจ้าที่นั่งคุยกัน
เธอได้นั่งคุยกับเจ้าที่!!!
เป็นอะไรที่เธอรู้สึกภาคภูมิใจเหลือเกิน
ให้ตายเถอะ!
เจ้าที่ของเธอบอกกล่าวแก่เธอว่าเขาชื่อ หลี่หงจินหยาง
เขามาจากแคว้นต้าหลี่
ถ้าลองๆคำนวณดูแล้ว แคว้นต้าหลี่นี่คงจะเป็นยุคของสมัยราชวงศ์อะไรซักอย่างเมื่อหลายร้อยปีมาแล้ว
สรุปแล้ว
เจ้าที่ของเธอ
คือคนที่ทะลุมิติมาจ้า
จะบ้าตาย!
แค่ได้เจอกับผีหรือเจ้าที่ยังจะน่าเชื่อถือมากกว่าอีกนะ
แต่นี่
ทะลุมิติมา....
ทะลุมิติเนี่ยนะ!
เฮ้อ!
ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อล่ะค่ะ
โผล่มาซะขนาดนั้น
เหมือนในหนังแฟนตาซีเลยทีเดียวเชียว
มีแสงด้วยนะเออ...
เฮ่อ!
ง่วงนอน...
หลินหลินคิดในใจพลางยกมือขึ้นปิดปากเพื่อหาวออกมาอย่างสวยงาม
