บทที่ 8 สตอร์เบอรี่ 2
"นี่! นี่! แก... แก..." พลอยใสถึงกับพูดไม่ออก เธอคิดจะเล่นงานหลินหลินที่ชอบหว่านเสน่ห์ไปทั่วไม่เว้นแม้แต่แฟนของเธอในรูปบนมือถือนี่
หลินหลินยิ้มใส่หน้าพลอยใสก่อนเอ่ย "ช่วยไม่ได้ เธอเริ่มก่อน"
"แกคิดจะแย่งแฟนฉัน" พลอยใสยังไม่ยอม
"น่าแย่งตายล่ะ" หลินหลินยียวน "ไม่เห็นจะหล่อเท่าไหร่"
สู้เจ้าที่ที่บ้านของเธอก็ไม่ได้ หลินหลินคิด
พลอยใสถึงกับเงียบงัน
"เดี๋ยวมาเล่นด้วยใหม่นะ วันนี้รีบ" หลินหลินพูดพร้อมกับออกจากห้องไป
ปล่อยให้พลอยใสหลบอยู่ในนี้คนเดียว
เมื่อหลินหลินออกมาจากห้องแต่งตัวมาได้ระยะหนึ่ง
"คุณหลินหลินคะ ขอสัมภาษณ์หน่อยค่ะ"
นักข่าวสายซุบซิบก็เข้ามาหาเธอดังคาด
"น้องหลินหลินคะ" นักข่าวพากันรุมล้อมหลินหลิน
"ค่ะ สวัสดีค่ะพี่ๆ" หลินหลินหันหน้าเข้าหานักข่าวสายซุบซุบพลางส่งยิ้มเรี่ยราดอย่างเป็นธรรมชาติ
"ขอถามเรื่อง เอ่อ..." นักข่าวทำทีอึกอักก่อนถามรัวเร็ว "เมื่อกี้มันอะไรยังไงคะ น้องหลินหลิน"
"หลินขอไม่พาดพิงถึงใครนะคะ ขอโฟกัสเรื่องงานเนอะ"
หลินหลินตอบกลับไปด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มอย่างมีเสน่ห์
"แล้วเรื่องที่คุยกับคุณพลอยใสเมื่อครู่นี้" นักข่าวยังคงถามเหมือนไม่เข้าใจประโยคของหลินหลินก่อนหน้า
"ขออนุญาตไม่ตอบนะคะ โฟกัสเรื่องงานอย่างเดียวเลยค่ะ" หลินหลินพูดเสร็จก็ยิ้มเรื่อราดอีกที ก่อนปรายตามองไปยังห้องที่พลอยใสอยู่อย่างจงใจ
นักข่าวต่างมองตามสายตาของเธอ
หลินหลินจึงถือโอกาสจังหวะนั้นหลบฉากออกมา
ปล่อยให้นักข่าวรอพลอยใสอยู่หน้าห้องแต่งตัว
พลอยใสจะได้กลับบ้านหรือเปล่านะ
หลินหลินคิดในใจอย่างอารมณ์ดีขณะพาร่างของตัวเองเดินออกไปจากเหตุการณ์บันเทิงตรงหน้าเมื่อครู่
หลินหลินรีบกลับมาถึงคอนโดส่วนตัวอย่างเร็วเพราะอยากรู้ว่าเจ้าที่สุดหล่อของเธอยังอยู่หรือเปล่า
เธอค่อยๆ ย่องเข้ามาในห้องของตัวเองแบบที่ไม่เคยทำมาก่อน
"หยางหยาง..." นั่นเป็นชื่อที่หลินหลินตั้งให้เจ้าที่เพื่อเพิ่มความเป็นกันเอง
"ยังอยู่หรือเปล่า" ใครจะว่าบ้าก็ช่างเถอะ ไม่เจอกับตัวเองไม่รู้หรอก
"หยางหยาง..." หลินหลินยังคงเรียกชื่อเจ้าที่ของเธอขณะมองหาไปทั่วห้อง
เงียบ...
ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ
ทะลุมิติกลับไปแล้วรึ?
เธอถามในใจขณะยังคงมองหาอย่างคาดหวังว่าเขาอาจจะยังอยู่
"หยาง...อุ๊บ"
จู่ๆหลินหลินก็รู้สึกเหมือนชนเข้ากับอะไรซักอย่าง
"อ้าว...ยังอยู่เรอะ" เธออุทานออกมาเมื่อรู้แล้วว่าชนเข้ากับชายหนุ่มแปลกประหลาดที่แอบมายืนอยู่ทางด้านหลังของเธอโดยที่เธอไม่รู้ตัว ก่อนบ่นออกไป "อย่าทำให้ตกใจได้มั้ย เฮ่อ!"
"แม่นาง..." ชายหนุ่มที่หลินหลินถือวิสาสะเรียกว่า หยางหยาง เอ่ยขึ้นอย่างสุภาพ
ทำให้หลินหลินต้องเปลี่ยนกิริยาเป็นสุภาพด้วยเช่นกัน
"ท่านยังอยู่อีกหรือ ยังหาทางกลับไปไม่ได้หรือ"
เธอถามหยางหยางของเธออย่างนึกห่วงใย
เธอห่วงเขาจริงๆนะ เขาเป็นเจ้าที่บ้านของเธอ
"ยัง..." ชายหนุ่มตอบแค่นั้น เขายังคงมีบุคลิกของผู้ชายเคร่งขรึมอย่างมีมาดของผู้มีอำนาจบารมี ถึงแม้ว่าสายตาคมเข้มของเขาจะยังคงบ่งบอกได้ว่าตึงเครียดอยู่อย่างมากมาย แต่ก็ไม่ได้ลดทอนความเป็นผู้สูงศักดิ์ที่เปล่งประกายออกมาจากเรือนร่างสูงสง่าของเขาได้เลย
ออร่าทิ่มตาเธอจริงๆ หลินหลินคิด
"ท่านอย่าคิดมาก ค่อยๆคิด ค่อยๆหาวิธี นะ" หลินหลินเอ่ยปลอบใจเจ้าที่ของเธอที่ชื่อหยางหยาง
"หิวมั้ย กินอะไรได้รึเปล่า วันนี้ทั้งวันอยู่แต่ในห้อง คงอึดอัดแย่" เธอต้องดูแลเจ้าที่ของเธอเป็นอย่างดี เธอรู้สึกภูมิใจจริงๆ นอกจากเกิดมาสวยแล้วยังมีเจ้าที่สุดหล่อทะลุมิติมาหา
หยางหยางของหลินหลินไม่ตอบรับหรือปฏิเสธสิ่งใด
เขาเพียงจ้องมองหญิงสาวอยู่นิ่งๆแบบไม่วางตาจากบนลงล่างและล่างขึ้นบน
เขามองไปทั่วร่างของหลินหลินด้วยสายตาคล้ายกับสงสัยเกี่ยวกับการแต่งกายของเธอ
วันนี้เธอแต่งตัวด้วยเสื้อยืดกางเกงยีนต์คลุมทับด้วยเสื้อหนังแขนยาวสีดำ
มันเป็นสไตล์เพื่อความคล่องตัว
"ไม่ต้องมองแบบนั้นเลย ท่านแต่งตัวประหลาดกว่าเยอะ" หลินหลินรู้ความหมายของสายตานั้นจึงตอบกลับไปอย่างไม่สะทกสะท้าน "คนที่นี่เขาก็แต่งตัวแบบนี้กันทั้งนั้น"
ชายหนุ่มมิได้กล่าวสิ่งใดอีกเช่นเคย
เขาเพียงมองทุกสิ่งทุกอย่างรวมถึงหญิงสาวตรงหน้าอย่างสำรวจอยู่ตลอดเวลา
เขาคงยังงงกับชีวิตของเธอหรือไม่ก็ของเขาเอง
