บทที่ 69 ความสุขที่เคยละทิ้งไป II

เป็นวันที่รมณนั้นรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างที่ดูแปลกไป ตั้งแต่ช่วงเช้าที่ผ่านมาแม้ว่ารมณนั้นไม่ค่อยอยากจะยุ่งหรือถามอะไรให้มากความสักเท่าไหร่ แต่ความแคลงใจนั้นยังคงอยู่ หล่อนไม่รู้ว่าอะไรที่ทำให้ลูกสะใภ้เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือไปได้ขนาดนี้ เพราะปกติแล้วตีรณาไม่เคยที่จะพูดหรือยิ้มหัวเราะให้วลัยวรรณ ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ