บทที่ 9 ความผิดพลาด
จิรัฎฐ์ตอบพร้อมปรายตามองหญิงสาวที่นั่งอยู่ตรงหน้าเขา
“เอาเถอะ ทานข้าวกัน”
/
เมื่อจบสิ้นเสียงของหม่อมหลวงณรงค์ฤทธิ์ บนโต๊ะอาหารก็เข้าสู่สภาวะเงียบ มีเพียงแค่เสียงของจานและช้อนที่กระทบกันแรงในบางครั้ง พาขวัญได้แต่นั่งก้มหน้าทานไม่สบตาขึ้นเงยหน้ามองชายหนุ่มที่จ้องเธอตั้งแต่เดินเข้ามานั่งที่โต๊ะจนตอนนี้เธอทานไปได้เพียงแค่ไม่เท่าไหร่ แต่ทว่าแววตาของเขากลับจ้องมองเธอด้วยความเกลียดแต่ต่างจากตอนช่วงกลางวันที่แม้จะมีเสียงเย็นชาไปบ้าง แต่เขาก็ไม่เคยมองด้วยสายตาแบบนี้ ความอึดอัดทำให้เธอเริ่มทานไม่ลง หญิงสาวจึงจัดวางช้อนส้อมลงที่จาน พร้อมกับเอื้อมมือไปหยิบแก้วน้ำขึ้นดื่ม
“อิ่มแล้วเหรอหนูจีน” เสียงของหม่อมหลวงณรงค์ฤทธิ์เอ่ยถามขึ้น
“ค่ะ” หญิงสาวตอบรับพร้อมกับพูดต่อไปว่า “งั้นหนูขอตัวก่อนนะคะ”
เมื่อพูดจบหญิงสาวก็ดันเก้าอี้ถอยหลัง ลุกขึ้นเดินออกจากห้องไปโดยที่จิรัฎฐ์นั้นยงคงเหล่สายตาจ้องมองแผ่นหลังบางจนลับสายตาไป
“ผมขอตัวก่อนนะครับพ่อ” ชายหนุ่มพูดขึ้น
“อิ่มแล้วหรือไง”
“ครับ” เขาตอบรับก่อนลุกขึ้นเดินออกไป ผู้เป็นบิดาได้แต่ส่ายหน้ามองบุตรชาย ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบแก้วน้ำขึ้นดื่มแล้วเดินตามออกจากห้องไปยังห้องทำงานดั่งเดิม
/
จิรัฎฐ์ก้าวขึ้นบันไดมาอย่างรวดเร็ว สองเท้าของเขาเดินตรงไปที่ห้องมุมสุดทางขวามือพร้อมกับเอื้อมมือเปิดเข้าไปโดยที่ไม่คิดจะเคาะบอกเจ้าของห้องแม้แต่คำเดียว สองเท้าก้าวยาวเดินตรงไปหาหญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าต่างอย่างฉับไว พร้อมทั้งใช้มือคว้าที่ต้นแขนของเธอหันมาเผชิญหน้าเขาทันที
“คุณจิรัฎฐ์!” หญิงสาวร้องอุทานด้วยความตกใจ
“ตกใจหรือไง หรือว่าเสียใจที่คนตรงหน้าคุณไม่ใช่พ่อผม!”
ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงเข้มดูเยือกเย็น สายตาคมจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตาโกรธเกรี้ยว
“คนเสียมารยาท! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ” พาขวัญพูดพลางดิ้นเพื่อให้หลุดพ้นจากชายหนุ่ม สายตาเธอจ้องมองเขาด้วยความโกรธไม่แพ้กัน
“ผู้หญิงมารยา! ผมบอกแล้วไงว่าอย่าเข้าใกล้พ่อผม!”
“ฉันแค่คุยเท่านั้น คุณจะบ้าอะไรนักหนา ไม่รู้เรื่องอย่ามาพาลใส่ฉันนะ!” หญิงสาวเริ่มโมโหที่เขาพูดจาไม่มีเหตุผลทั้งที่ยังไม่ได้ถามความจริงจากเธอสักคำ
“ทำไม ผมพูดจาแทงใจคุณเกินไปหรือไง คุณไม่รู้เหรอว่าทุกคนในบ้านมองคุณว่าเป็นอีหนูพ่อของผมไปหมดแล้ว!”
“แล้วคุณก็เชื่อหรือไง! ฉันไม่คิดว่าผู้ชายฉลาดๆ อย่างคุณจะเชื่อสิ่งที่คนอื่นพูด” พาขวัญเถียงกลับพร้อมกับใช้มือดันแผ่นอกของเขาให้ออกห่างจากเธอมากที่สุด
“เพราะว่าผมเห็นกับตา ผมถึงเชื่อในสิ่งที่ผมเห็น! ผมอยากจะรู้นักว่าผู้หญิงอย่างคุณมีอะไรดีพ่อผมถึงได้รักนักรักหนา!”
จิรัฎฐ์ฉุดลากหญิงสาวมาพร้อมกับผลักลงที่เตียงอย่างแรง พาขวัญรีบขยับลุกถอยหนีออกจากเขาอย่างรวดเร็ว
“คุณจะทำบ้าอะไร ถอยออกไปเลยนะ ไม่งั้นฉันจะฟ้องคุณลุง!”
หญิงสาวพูดขู่ชายหนุ่มให้กลัว แต่กลับไม่รู้เลยว่ากลายเป็นชนวนจุดไฟในใจเขาให้เพิ่มขึ้นไปอีก
“ฟ้องสิ แต่ถ้าคุณมีโอกาสได้ไปฟ้องพ่อผม!” จิรัฎฐ์เอื้อมมือไปจับที่ข้อเท้าของพาขวัญ พร้อมกับลากเธอลงมาก่อนจะขึ้นคร่อมตัวของหญิงสาวพร้อมใช้มือของเขาจับมือเรียวที่ปัดดิ้นตีเขาทาบไว้กับที่นอน
เขาโน้มตัวลงเข้าไปใกล้เธอ พลางแสยะยิ้มที่มุมปากพร้อมกระซิบพูดที่ข้างใบหูของเธอ
“ร้องสิ ร้องให้พ่อผมมาช่วยคุณ”
“คุณจิรัฎฐ์อย่าทำอะไรบ้าๆ นะ” พาขวัญพยายามพูดเตือนชายหนุ่ม ร่างกายของเธอสั่นไปทั่วด้วยความกลัว
“คุณห้ามผมได้ด้วยหรือไง”
“คุณต้องฟังที่ฉันพูดก่อนนะคะ คุณกำลังเข้าใจผิด” หญิงสาวพยายามพูดเกลี้ยกล่อมชายหนุ่มตรงหน้า
“ผมไม่เข้าใจผิดเพราะทุกอย่างชัดเจน ทำไม ! มีผมเป็นผัวอีกคนไม่ดีหรือไง !”
“คนบ้า คนไร้เหตุผล! ฉันเกลียดคุณ !”
“งั้นก็เกลียดผมให้มากๆ เพราะผมจะทำให้คุณเกลียดผมไปจนกว่าวันที่คุณจะออกไปจากชีวิตครอบครัวของผม!” จิรัฎฐ์ก้มลงซุกไซ้ซอกคอของหญิงสาว กลิ่นกายสาวบางๆ เรียกความต้องการในตัวเขาให้เพิ่มขึ้น
“อย่าค่ะ...ได้โปรดหยุด...คุณจิรัฎฐ์!” พาขวัญพยายามร้องขอความเห็นใจจากชายหนุ่ม หยดน้ำตาลูกผู้หญิงไหลรินอาบที่แก้มสวย เธอทั้งกลัวทั้งเกลียดเขา แต่ทว่าดูเหมือนคำพูดของเธอจะไร้ผลเมื่อชายหนุ่มเลื่อนมือจากที่เคยกดทับมือของหญิงสาวไว้เข้าไปในสาบเสื้ออย่างรวดเร็ว มือแกร่งลูบไปตามหน้าท้องเนียนทั้งที่ปากของเขากำลังครอบครองริมฝีปากอิ่ม
พาขวัญเบลอไปกับจูบที่เร่าร้อนและความรู้สึกแปลกใหม่ที่ชายหนุ่มกำลังมอบให้เธอ ปลายลิ้นหนาตักตวงความหอมหวานจากโพรงปากหญิงสาวจนแทบไม่ให้เธอได้หายใจ
เนิ่นนานที่หญิงสาวปล่อยให้ชายหนุ่มเชยชมร่างกายของเธอ ทั้งที่ปากพยายามร้องห้ามการกระทำของเขาแต่ร่างกายของเธอกลับให้ความร่วมมือกับเขาเป็นอย่างดี ร่างเปล่าเปลือยประจักษ์อยู่ตรงหน้าของชายหนุ่ม หญิงสาวเบี่ยงหน้าหลบด้วยความอายและความเสียใจ เสียงร้องสะอื้นเบาๆ ดังออกมา
“ทำไม กลัวหรือไงถ้าพ่อผมจับได้”
“ถ้าผมทำแบบนี้คุณอยากจะให้ผมหยุดอีกไหม” จิรัฎฐ์พูดพร้อมกับเลื่อนลงจากตรงหน้าของเธอมาอยู่ที่เนินสวาท สายตาคมจ้องมองก่อนที่จะใช้มือแยกขาเรียวคู่ของเธอที่ปิดสนิทออกจากกัน กลีบกุหลาบสีหวานอยู่ตรงหน้าเขา ปิดสนิทราวกับเธอไม่เคยผ่านเรื่องอย่างว่ามา แต่จะเป็นไปได้อย่างไร...
