บทที่ 11 Ep.11

“หยุดซะทีจะได้ไหม ฉันรู้ว่าคุณเกลียดพวกเราแค่ไหน แต่วันนี้ฉันก็พร้อมจะกลับมาชดใช้ให้คุณแล้วทั้งที่มันก็ไม่ใช่ความผิดของฉันโดยตรง แล้วคุณจะเอาอะไรกับฉันอีก ฉันจะบอกอะไรให้นะ ถ้าคุณรู้สึกเจ็บเมื่อตอนที่โดนครอบครัวของฉันย่ำยี ฉันเองก็เจ็บที่ต้องมาชดใช้ทุกอย่างให้คุณด้วยการโดนคุณย่ำยี เอาใจเขามาใส่ใจเราบ้างได้ไหมเล่า” เธอตวาดเสียงลั่นห้องไม่ยอมแพ้เขาเช่นกัน

“เธอมันแส่หาเรื่องใส่ตัวเองนะธาราริน ในเมื่อเธอเป็นฝ่ายเดินเข้ามาหาฉันเอง ได้สิ ฉันจะทำให้เธอรู้ว่าไอ้การอยู่อย่างเจ็บปวดเหมือนที่ฉันเคยอยู่มันเป็นยังไง”

ฝ่ามือใหญ่เอื้อมบีบต้นแขนเรียวแน่น รอยยิ้มมุมปากเหมือนเสือแสยะแยกเขี้ยวดูน่ากลัวจนใจเธอเต้นแรง ร่างเล็กสั่นเทาไปด้วยความหวาดกลัว ใบหน้าคมเกรี้ยวกราดจู่โจมรวดเร็ว ปากอิ่มถูกตะโบมจูบรุนแรงลงทัณฑ์จนปลายลิ้นของเธอสัมผัสได้ถึงรสเลือดประแล่ม ๆ ที่ซึมแทรกเข้ามา มือใหญ่ช้อนบังคับต้นคอขาวไม่ให้ขยับส่ายบ่ายหน้าหนีได้พ้น แม้มือคู่เล็กจะพยายามทุบตีเท่าที่เธอจะสามารถทำได้แต่กำแพงเลือดเนื้อล่ำสันกลับไม่สะดุ้งสะเทือนเลยแม้แต่น้อย

ไม่นะ! พี่เมฆจะทำแบบนี้กับน้ำไม่ได้

ไม่ว่าเธอจะกำลังคิดอะไรดูเหมือนเมฆินทร์จะไม่สนใจเมื่ออกอิ่มถูกเบียดจนชิดแน่นเจ็บอัดกับแผ่นอกกว้าง มือใหญ่รัดเอวเธอไว้ข้างหนึ่งออกแรงเพียงนิดร่างเล็กก็ลอยลิ่วปลายเท้าไม่ติดพื้นปล่อยให้เขาพาก้าวเดินไปด้วยอย่างง่ายดายทั้งที่ริมฝีปากร้อนยังซอนไซ้ดูดซับความหวานละมุนในโพลงปากสาว เรียวลิ้นชื้นตวัดเกี่ยวรัดอยู่กับปลายลิ้นเล็กที่พยายามเบี่ยงหนีส่งเสียงอู้อี้ประท้วงลั่น ๆ กับใจโลดแรงราวกลองเพลถูกตีรัวกระหน่ำแทบหมดแรงเต้นเลยทีเดียว

ประตูเชื่อมระหว่างห้องถูกบิดเร็วเพียงเสี้ยววินานาทีก็เปิดกว้างเป็นทางผ่านให้ร่างสูงใหญ่โอบกอดแน่งน้อยผ่านเข้าไปพร้อมปลายเท้าตวัดปิดดังปังใหญ่ ดวงตาสวยเบิกกว้างเมื่อจู่ ๆ เขาก็พาเธอกลับเข้ามาในห้องที่อนุญาตให้เธอพักอาศัยโดยผ่านลอดบานไม้เชื่อมต่อระหว่างห้องทำงานที่เธอไม่รู้เลยว่ามีซ่อนอยู่มุมหนึ่งของห้อง

ร่างเล็กถูกโอบทั้งยืนเดินตรงมาหยุดอยู่หน้าเตียงใหญ่ให้ใจสาวเต้นแรงด้วยความหวาดกลัว เธอทั้งดิ้นทั้งทุบและหยิกจิกข่วนไปทุกที่บนร่างกายหนาหนัก รางแห่งความพ่ายแพ้สิ้นท่าทำให้เธอฮึดรวบรวมเรี่ยวแรงที่มีสะบัดตัวหลุดพ้นจากอกแกร่งออกมาได้ ร่างเพรียวโยกตัวหลบพาปลายเท้าเล็กวิ่งรี่ด้วยความตกใจกลัว เหตุการณ์ที่ต้องเผชิญหน้ากับนายชุ่มย้อนกลับเข้ามาสร้างความตระหนกให้ใจสาวเต้นถี่ ข้อมือข้างหนึ่งถูกกระชากแรงก่อนที่เธอจะทันคว้าลูกบิดเรียกเสียงกรีดร้องลั่นจากริมฝีปากอิ่ม

“กรี๊ดดดดด” แม่จ๋า ตาจ๋า ยายจ๋าช่วยน้ำที

แรงเหวี่ยงของเมฆินทร์ทำให้ร่างเพรียวระหงเซหลุน ๆ ไปตกลงกลางเตียงสปริงหลังใหญ่ที่ปูทับไว้ด้วยผ้านวมผืนหนา แรงสะท้อนกลับทำให้ร่างเล็กกระดอนขึ้นรับร่างแกร่งที่ตามลงมาทาบทับปิดทางหนีของเธอไว้ได้อย่างรวดเร็ว

“เธอหนีฉันไม่พ้นหรอกน้ำริน ในเมื่อเธออยากชดใช้ ฉันก็พร้อมจะเรียกคืนให้สาสมกับความเป็นวิษณุพงศ์คนสุดท้องอย่างเธอ” ดวงตาเหี้ยมกับเสียงกร้าวทำให้เธอหวาดกลัวจนน้ำตารื่น

“ไม่นะ ฉันไม่ได้หมายถึงเรื่องแบบนี้” เธอพยายามส่ายศีรษะหนีใบหน้าสวยส่ายสะบัดปฏิเสธเสียงรัวทั้งที่ในใจกำลังคิดว่าเขาต้องบ้าไปแล้วอย่างแน่นอน

“ผู้หญิงกับผู้ชาย มันมีการชดใช้อยู่วิธีเดียวเท่านั้นแหละน้ำริน ในเมื่อเธอกล้ามาเสนอให้ฉันเองถึงที่ก็อย่ามามัวทำเล่นตัวอยู่เลย บางทีเธออาจจะทำให้ฉันยอมอภัยให้พวกเธอก็ได้ แต่...ก็แค่บางทีเท่านั้นนะ เพราะฉันอาจไม่พิศวาสเธอจนยอมให้ได้ทุกอย่างเพียงแค่ฉันได้นอนกับเธอหรอกนะน้ำริน” เขากล่าวเสียงเยาะหยันจ้องตาเธอเกรี้ยวกราด

“ไม่นะ ได้โปรด อย่าทำแบบนี้กับฉัน กรี๊ดดดดดด!”

เสียงหวานกรีดร้องแหบโหยเมื่อฝ่ามือหยาบกระชากคอเสื้อของเธอแรงจนกระดุมด้านหน้าหลุดขาดกระเด็น มือบางคว้าจับชายเสื้อของตัวเองไว้ด้วยความอายปนเปไปกับความหวาดกลัว ฝ่ามือใหญ่ยังตามทึ้งดึงเสื้อตัวสวยจนหลุดจากร่างเพรียวเหลือเพียงบราลูกไม้สีขาวปกปิดปทุมถันคู่งามแต่เปิดเปลือยนวลเนื้อขาวนวลเผยให้เห็นหน้าท้องแบนเรียบน่าสัมผัส เธอพยายามดิ้นบิดกายหลบสายตาคมด้วยความหวาดกลัวปะปนไปกับความอับอายเมื่อต้องอยู่ในสภาพไร้อาภรณ์ปกปิดกาย

“ให้ตายสิน้ำริน ดูเหมือนเธอจะสวยกว่าพี่สาวเสียอีกนะ เราจะมาดูกันว่าเธอกับปิ่นลดาใครจะลีลาดีกว่ากัน”

รอยยิ้มเยาะกับสายตากร้าวกวาดมองรอบกายเธอหยามหยันเรียกรอยละอายอดสูให้หญิงสาวที่กำลังจะถูกยำยีแถมยังถูกนำไปเปรียบเทียบกับพี่สาวที่เคยเป็นคู่รักของเขามาก่อนอีกต่างหาก จะมีอะไรในชีวิตที่เลวร้ายได้เท่ากับการต้องตกเป็นของผู้ชายที่เคยเกือบจะมีศักดิ์เป็นพี่เขยของตัวเอง มิหนำซ้ำเขากับพี่สาวยังเกินเลยกันไปถึงไหนต่อไหนจนเขาเก็บมาดูหมิ่นถึงน้องสาวอย่างเธอได้แบบนี้

“ไม่นะ ปล่อยฉัน อย่าทำแบบนี้”