บทที่ 23 23
“หากฉันยอมทำตามใจพ่อ ให้เธอได้เข้ามาเป็นลูกสะใภ้สมใจ ถึงตอนนั้นจะออกไปหาเศษหาเลยข้างนอก เธอว่าดีหรือเปล่า” ปลายนิ้วมือข้างที่ว่างเขาเกี่ยวพันผมเธอเล่นราวกับคนโรคจิต รวมถึงน้ำเสียงเหี้ยมๆ ด้วย
นี่มันอะไร...ริคคาโดบ้าไปแล้วหรือไง จู่ๆ ถึงได้ยอมเล่นด้วยแบบนี้
“ฉันคิดว่าคุณคงกำลังเข้าใจอะไรผิดไป” รุ้งพราวพยายามพูดเมื่อเขายอมปล่อยมือออกจากหน้าเธอ “ฉันแค่ล้อเล่น”
รุ้งพราวคิดว่าคนอย่างริคคาโดโง่หรือยังไง เขาไม่เชื่อคำพูดเธอตั้งแต่เห็นลิ้นเล็กๆ นั่นแล้ว ปากดีทำเป็นเก่งที่แท้ก็แค่ลูกไก่ตัวเล็กๆ เท่านั้น เขาเกลียดที่สุดไอ้พวกที่ปากเก่งกล้าลองดีแบบนี้
“เธอล้อเล่น ? แต่ฉัน...จะทำจริงๆ” ริมฝีปากหนาคลี่ยิ้มก่อนที่จะ รวบข้อมือหญิงสาวไว้แน่นด้วยมือเพียงข้างเดียว อีกข้างล็อกท้ายทอยแล้วโน้มใบหน้าลงไปกระแทกริมฝีปากจูบอย่างรุนแรงและดุเดือด ให้สำนึกว่าคนอย่าง ริคคาโดไม่สมควรมาเล่นด้วยง่ายๆ
รุ้งพราวแทบสิ้นสติเมื่อถูกจู่โจมแบบนี้ พยายามดิ้นเพื่อออกจากการเกาะกุมแต่เป็นไปได้ยากเมื่อเขารัดกุมเธอทุกทางแบบนี้ ริคคาโดจูบเหมือนกำลังจะพรากวิญญาณเธอให้หลุดออกจากร่าง เขาจูบอย่างเอาแต่ใจไม่มีความปรานีไร้ซึ่งความนุ่มนวลหรือความอ่อนหวาน เธอรู้สึกว่าตอนนี้เธอเจ็บและอดสูตัวเองยิ่งนัก เขาทำเหมือนเธอเป็นผู้หญิงข้างทางที่คิดอยากจะทำอะไรก็ได้แบบนี้
“อื้อ...” รวบแรงฮึกใหญ่ผลักชายหนุ่มออกไป เป็นนาทีเดียวกับที่ ริคคาโดถอนจูบจึงทำให้หญิงสาวหลุดจากพันธนาการได้ง่ายๆ รุ้งพราวมองหน้าคนป่าเถื่อนผ่านม่านน้ำใสๆ เธอกำลังจะร้องไห้อย่างน้อยเหรอ...
“อย่าริอ่าน ปากดีกับฉันอีก ครั้งหน้ามันไม่หยุดแค่จูบห่วยๆ นี่แน่ๆ” เขาว่าแล้วแสยะยิ้มอย่างร้ายกาจก่อนจะใช้หลังมือเช็ดริมฝีปาก “ยังห่วยบรมเหมือนเดิม แต่ก็สะใจเป็นบ้าที่เห็นผู้หญิงอวดเก่งอย่างเธออยู่ในสภาพนี้ หึ”
“คนเลว ! คุณทำแบบนี้ทำไม ฉันแค่พูดไปอย่างนั้น ทำไมคุณถึงได้เลือดเย็นทำร้ายฉันด้วยวิธีนี้ !” รุ้งพราวตวาดใส่เสียงเครือ แต่น้ำตาที่เอ่อล้นเมื่อครู่มลายหายไปแล้วไม่รู้ว่าเธอทำได้อย่างไร ตอนนี้ความโกรธมีมากกว่าความเสียใจ
“เพราะเธอปากดีอวดเก่งแบบนี้ยังไงล่ะ ฉันถึงได้อดใจไว้ไม่อยู่อยากจะสั่งสอน” ริคคาโดชี้หน้าคนตัวเล็ก ทีแรกไม่ได้โมโหขนาดนี้แต่เพราะรุ้งพราวเป็นผู้หญิงที่อ่อนนอกแข็งใน จริงๆ แล้วเธอร้ายใช่เล่น “แล้วอย่าคิดนะว่าฉันจะลืมเรื่องนั้น เธอ...เป็นสาเหตุที่ทำให้ฉันกับอลิสมีปัญหากัน ถ้าเธอไม่มาที่นี่เรื่องบัดซบมันคงไม่เกิดขึ้น ฉันคงได้แต่งงานกับอลิสสมใจ”
“ฉันไม่รู้ว่าคุณกับอลิสเป็นคู่หมั้นกัน”
อลิสราไม่ได้บอกเธอว่าจะมาพบคู่หมั้นอย่างริคคาโด แต่บอกแค่ว่าต้องการมาเที่ยวพักผ่อนรีสอร์ทของญาติที่สนิท
“อ้อ...พอรู้ว่าฉันไม่มีบ่วง เธอก็เลยอยากจะจับทำผัวอย่างนั้นใช่ไหม ได้สมใจอยากแล้วนี่...แต่ขอโทษผู้หญิงหน้าตาจืดชืดอย่างเธอ เอามาเป็นคนขัดรองเท้าฉันยังอยากปาทิ้ง”
“ก่อนจะว่าฉัน คุณควรส่องกระจกดูบ้าง โอ๊ย !”
รุ้งพราวหวีดร้องเมื่อร่างสูงฉุดเธอขึ้นจากโซฟาแล้วผลักเธอล้มลงกับพื้นจนศีรษะไปโขกกับขอบโต๊ะ
ริคคาโดยืนมองด้วยสีหน้าเยาะเย้ย เมื่อเห็นเลือดที่ไหลซึมออกมาของหญิงสาวถึงกับอึ้งไปชั่วครู่ “หน้าไม่จืดแล้วนี่ ลองไปส่องกระจกดูบ้างสิ มีสีสันดีนะ ยัยผักกาด” คำพูดเจ็บแสบสร้างความเจ็บใจให้กับรุ้งพราวถึงที่สุด
“สักวัน...คุณจะต้องได้รับกรรมที่ทำกับผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างฉัน ขอให้คุณตกหลุมรักฉัน...วันนั้นฉันจะเป็นคนหักอกผู้ชายปากเสียอย่างคุณเอง !”
รุ้งพราวตะโกนเสียงสั่นทั้งน้ำตา ทั้งเจ็บและปวดแผลยิ่งเอามือแตะแล้วเห็นเลือดตัวเองเธอก็คล้ายจะเป็นลม
“ขอโทษด้วยนะที่ฉันใช้ตาคู่นี้มอง” นิ้วหนาชี้ไปที่ตาคู่เข้มของตัวเอง “ไม่ใช่ตาตุ่ม...”
“ฉันจะรอดูวันที่คุณต้องรับผลกรรม” คำแช่งของรุ้งพราวไม่ได้น่ากลัวเลยสักนิดเมื่อเสียงนั้นมันพูดทั้งที่กำลังสะอื้น
“แน่นอนว่ามันจะไม่มีวันนั้น ผู้ชายอย่างริคคาโดไม่ได้ตาต่ำถึงกับที่จะต้องเอาของจืดๆ มาสืบพันธุ์” ริคคาโดทิ้งท้ายไว้อย่างเจ็บแสบก่อนจะหันหลังแล้วเดินจากคนตัวเล็กที่นั่งร้องไห้โฮในบ้านพัก
ร่างสูงเดินเตะทรายเล่นไปเรื่อยๆ ภาพของรุ้งพราวยังติดตาอยู่จนถึงตอนนี้ เขาไม่ได้ตั้งใจผลักเธอจนทำให้หัวไปโขกแบบนั้นสักนิด ยัยนั่นไม่ระวังเองถึงได้เลือด เสียงร้องไห้และคำสาปแช่งของเธอทำเอาเขาขนลุกไปทั่วทั้งกาย
“ใครจะไปหลงรักคนอย่างเธอลง ยัยปีศาจผักกาด” ใบหน้าคมเข้มหันกลับไปมองโซนบ้านพักรีสอร์ท สองจิตสองใจว่าเขาควรจะเดินกลับเข้าบ้านตัวเองไปหรือเดินกลับไปที่เดิมดี
“แต่ยัยนั่นเลือดไหล” หน้าตายิ่งดูโง่ๆ อยู่ด้วย เกิดเอาแต่นั่งร้องไห้ปล่อยให้เลือดไหลหมดตัวแบบนั้น คงได้ตายคาบ้านพักเขาแหงๆ
แล้วแบบนี้ใครจะกล้าเข้ามาพักล่ะ กิจการของครอบครัวจะต้องเสื่อมเสียชื่อเสียงเพียงเพราะว่ามีศพซีดๆ นอนอืดตายในบ้านพักอย่างนั้นเหรอ
“ฉันก็แค่...ทำในสิ่งที่คนดีๆ เขาทำกันแค่นั้นเอง” ริคคาโดไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าขายาวๆ ของเขาได้ก้าวเดินออกไปที่เดิมก่อนที่จะพูดประโยคนั้นออกมา
