บทที่ 37 37

“ไม่ได้ ลุกขึ้นเดี๋ยวนี้ !” ตำหนิแบบไม่จริงจังเท่าไหร่นัก รุ้งพราวยอมลุกขึ้นนั่งโดยที่ริคคาโดช่วยประคองโดยเอนหลังพิงกับหัวเตียง มองหน้าชายหนุ่มก่อนที่จะเหลือบไปเห็นชามอาหารพร้อมกับยาและน้ำที่วางอยู่บนโต๊ะ เธอยิ้มออกมานิดหน่อยแต่พบสบสายตาของคนตัวโตเข้าถึงกับรีบหุบยิ้ม

“กินเองหรือให้ป้อน ให้ป้อนฉันคิ...