บทที่ 3 3

“ผมจะเลือกเอง !” กวินทร์พูดเสียงเข้ม ทำเอาพนักงานสาวหน้าเจื่อนลงจนแทบจะร้องไห้อยู่รอมร่อ ชายหนุ่มลากมัทนามาอีกด้านหนึ่ง ดวงตาคมเข้มกวาดมองชุดทั้งหลายแหล่ที่แขวนเรียงรายก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ชุดเดรสรัดรูปสีแดงสด ริมฝีปากหนาเหยียดยิ้มหยิบชุดที่ว่ามาก่อนจะออกคำสั่ง

“ไปใส่ซะ” มัทนารับมาอย่างงงๆ แต่พอมองชุดก็ต้องตาโตลอบกลืนน้ำลายลงคอ มันเป็นชุดค่อนข้างวาบหวิวเปิดเผยทั้งหน้าทั้งหลังและที่สำคัญต้องโนบราเธอไม่กล้าที่จะใส่ชุดแบบนี้หรอกทำไมกวินทร์ต้องบังคับให้ใส่ชุดบ้าๆนี่ด้วย

“คุณวินคะ มัทว่ามัน…” คนตัวเล็กพูดเสียงแผ่ว แต่คนฟังกลับตวัดตามองอย่างไม่พอใจ กวินทร์บีบต้นแขนของหญิงสาวที่ไม่เชื่อฟังคำสั่งและลากไปที่ห้องลองชุด กระชากประตูเปิดออกแล้วผลักร่างบางเข้าไปก่อนจะเดินตามเข้าไปด้วย ปิดประตูเสียงดังจนพนักงานที่อยู่ด้านนอกสะดุ้งโหยง

“เปลี่ยนซะ ก่อนที่ฉันจะใช้ห้องแคบๆ นี่ลงโทษเธอ !” มัทนากัดริมฝีปากตัวเองไว้แน่นเพื่อกลั้นน้ำตาที่กำลังจะไหล นี่สินะเหตุผลที่เขาลงทุนพาเธอมาซื้อชุดด้วยตัวเอง หญิงสาวค่อยๆ ถอดชุดเดิมที่สวมอยู่ต่อหน้ากวินทร์ เพราะรู้ว่าถึงขอร้องให้เขาออกไปรอข้างนอกคงเปล่าประโยชน์

กวินทร์ยืนจ้องเรือนร่างระหงตรงหน้าด้วยสายตานิ่งเฉยแต่ลึกๆ แล้วลมหายใจเขาสะดุดตั้งแต่เธอรูดซิบด้านหลังลง ชายหนุ่มมองรอยช้ำเป็นจ้ำกระจายทั่วร่างกายบอบบางด้วยความเย็นชา หากพศวิตได้เห็นว่าลูกสาวคนโตมีสภาพที่น่าสมเพชแบบนี้จะรู้สึกยังไงกันนะ คิดแล้วสะใจยิ่งนัก !

ภาพที่เห็นในกระจกราวกับไม่ใช่ตัวเธอ ผู้หญิงสวมชุดเดรสรัดรูปสั้นจนน่าเกลียดในสายตาของเธอ ช่วงบนเว้าลึกลงมาเกือบถึงหน้าอกแต่ยังดีที่ชุดตัวนี้มีบราให้ในตัว ส่วนด้านหลังก็เปิดเผยลงมาเกือบถึงเอวเห็นแล้วได้แต่กำมือแน่นเพราะเธอไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้เลย มือบางพยายามใช้ผมยาวของตัวเองปกปิดร่องรอยน่ารังเกียจที่ลำคอนั่น แต่กลับถูกกวินทร์ขัดขวาง เขารวบผมของเธอไว้ด้านหลังตามเดิมก่อนจะก้มลงกระซิบเบาๆ

“คอสวยดีนะ”

“คุณวินคะ อย่าทำแบบนี้เลย” มัทนาพนมมือขอร้องชายหนุ่ม เขาทำแบบนี้เหมือนกับฆ่าเธอทางอ้อมชัดๆ กวินทร์หัวเราะในลำคอแล้วเปิดประตูอย่างไม่สนใจคำขอร้องของมัทนาสักนิด

“ออกมา !” ตวาดสั่งเมื่อหญิงสาวยังคงยืนนิ่งอยู่ในห้องลองชุด

มัทนากอดเดรสตัวเก่าไว้แน่น ฝืนเดินออกไปด้วยความหวาดกลัวกับสายตาของทุกคนที่อยู่ด้านนอก ก้มหน้าซ่อนน้ำตาเอาไว้สุดฤทธิ์ไม่กล้าแม้แต่จะสบตาใครทั้งนั้น เพียงแค่ก้าวแรกที่เดินออกมาร่างของเธอถูกมือหนาของกวินทร์ กระชากเข้ามาชิดลำตัวแล้วโอบเอวพาเดินไปยังเคาน์เตอร์ เขาทำราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“ส่งชุดให้เขาสิ” เสียงเข้มสั่ง มัทนาจึงต้องเงยหน้าขึ้นแล้วส่งชุดแสนหวงให้อย่างเลี่ยงไม่ได้ สายตาเหยียดหยามของพนักงานที่ยื่นมือรอรับชุดทำเอาหญิงสาวถึงกับหน้าชา ไหนจะเสียงซุบซิบของพนักงานอีกด้านที่ลอยเข้าหูจนแทบกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ อยากจะเดินหนีจากตรงนี้ให้ไวที่สุดแต่ติดตรงที่กวินทร์โอบเอวไว้ แต่ถึงเขาไม่ได้โอบเธอเองก็ไม่มีความกล้าพอที่จะวิ่งออกจากสถานการณ์บ้าๆ นี่อยู่ดี เพราะผลที่ตามมามันคงหนักหนาสาหัสจนเธอไม่อยากจะคิด

กวินทร์เหลือบมองคนตัวเล็กที่นั่งน้ำตาไหลเป็นทางโดยที่หันหน้าออกนอกหน้าต่าง สองแขนเรียวโอบกอดถุงกระดาษที่มีชุดเดรสเก่าซอมซ่ออยู่ในนั้น ไม่รู้ว่าจะหวงอะไรกันนักกันหนาทั้งที่เขาสั่งให้โยนทิ้งถังขยะไป แต่เธอยืนกรานจะเก็บมันไว้ ที่น่าแปลกใจก็คือหญิงสาวกล้าขัดคำสั่งเขาและที่ยิ่งแปลกใจกว่าก็คือเขายอมตามใจเธอเป็นครั้งแรก แต่ทว่าตอนนี้ชายหนุ่มรู้สึกขัดใจที่มัทนาเอาแต่กอดถุงนั่น ไวกว่าความคิดเขาคว้าถุงกระดาษแล้วโยนไปด้านหลังตัวเองอย่างฉุนเฉียว

“จะกอดมันทำไมนักหนา” ข้อมือบางถูกกำไว้แน่นจนมัทนาตกใจกับการกระทำของชายหนุ่ม

“คะ คุณวิน” เธอไม่รู้ว่าไปทำอะไรให้เขาอารมณ์ไม่ดีอีก ทั้งที่พยายามนั่งเฉยๆ มือบางดันอกแกร่งเอาไว้เมื่อเขาเกี่ยวเอวบางของเธอรั้งเข้าไปใกล้

“อย่าค่ะ” คนตัวเล็กอ้อนวอนเสียงเบาเพราะไม่ได้มีแค่เธอกับเขาที่อยู่บนรถ มัทนาเบี่ยงหน้าหนีเมื่อกวินทร์ฉกริมฝีปากเข้ามาใกล้หวังจะจูบเธอ

“เธอมีสิทธิ์สั่งฉันตั้งแต่เมื่อไหร่มัทนา !” ฝ่ามือหนาบีบคางมนอย่างโมโหที่เธอกล้าออกคำสั่งแถมยังเบี่ยงหน้าหนี แรงบีบที่เขาเพิ่มลงไปส่งผลให้มัทนาเบ้หน้าปวดร้าว ชายหนุ่มก้มลงจูบปิดปากปล่อยมือที่บีบคางเลื่อนไปด้านหลังสอดเข้าใต้เรือนผมเงางามขยุ้มมันแล้วกดเข้าหาอย่างหนักหน่วง   หญิงสาวได้กลิ่นคาวจากปากตัวเองมันคือเลือดที่เกิดจากการที่กวินทร์กระแทกปากลงมาอย่างไม่ปรานี เขาจูบราวกับจะสูบวิญญาณของเธอออกจากร่าง มันทั้งดุดันและเร่าร้อนในเวลาเดียวกัน