บทที่ 12 12

นึกแล้วก็ต้องขอบคุณความอดทนของมารตี ดูท่าหญิงสาวจะชอบศุภณัฐจริงๆ ถึงได้อดทนรอครั้งแล้วครั้งเล่า หากเป็นหญิงอื่นน่ะหรือ…โวยวายพร้อมกับต่อว่าและเผ่นหนีไปนานแล้ว

“เอ๊ะ…นั่นรถของตาพายนี่ มาสักทีนะ” อัมภารีบเดินไปหามารตี

“หนูมินนี่ พี่เขามาแล้วล่ะลูกสงสัยวันนี้คนไข้จะเยอะกว่าทุกวันถึงได้มาช้า”

“คุณป้ารู้ไหมคะว่ามินนี่เกือบจะถอดใจแล้ว ถ้าวันนี้คุณหมอไม่มาจริงๆ มินนี่คงต้องตัดใจ” เธอคิดอย่างนั้นจริงๆ ถึงจะชอบศุภณัฐมากแค่ไหนแต่เขาก็ทำตัวเสียมารยาทกับเธอเกินไป แต่ก็ยังดีที่วันนี้เขายอมมาทานข้าวกับเธอ

“โธ่…หนูมินนี่อย่าโกรธพี่เขาเลยนะลูก คนเป็นหมอก็แบบนี้ล่ะจ้ะ ไม่ค่อยจะมีเวลาเท่าไหร่ ขนาดคุณลุงก็ยังไม่ค่อยมาทานข้าวกับป้าเลย” รีบปลอบใจว่าที่หลานสะใภ้ในอนาคต เธอเองเห็นมารตีมาตั้งแต่เล็กๆ แม้หญิงสาวอาจจะติดวัฒนธรรมตะวันตกมาบ้างเพราะเรียนจบจากต่างประเทศมาแต่ก็ถือว่านิสัยน่ารักน่าเอ็นดู เป็นผู้หญิงที่มารยาทงามไปลามาไหว้

นี่แหละถูกใจคนเป็นป้าอย่างเธอที่สุด ศุภณัฐควรคู่กับผู้หญิงเฉกเช่น   มารตีไม่ใช่เด็กคนนั้น แม้รุ้งพราวจะน่ารักและเรียบร้อยก็ตาม

แต่ติณสูรพี่ชายของรุ้งพราว ทำร้ายร่างกายศุภณัฐแบบนั้น เธอรับไม่ได้ !

ไลลามองชายหนุ่มที่ยังคงนั่งเฉย หลังจากรถเลี้ยวเข้ามาจอดในบ้านได้สักพัก เอื้อมมือไปกุมมือของเขาเอาไว้ คุณหมอหนุ่มเหล่มองเธอนิดหน่อย

“คุณพายกำลังกังวลอยู่ใช่หรือเปล่าคะ ไม่ต้องกลัวนะ…ไลลาจะทำให้ดีที่สุด ไม่ว่าเหตุผลอะไรก็ตามที่คุณพายตัดสินใจจ้างไลลาให้มาทำอะไรแปลกๆ แบบนี้ แต่ไลลาเชื่อว่าคุณพายเองก็คงไม่ได้อยากจะทำแบบนี้ เพราะขนาดตัวไลลาเอง…ก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน” บีบมือเขาเบาๆ แล้วส่งยิ้มให้ชายหนุ่ม

และเป็นครั้งแรกที่ศุภณัฐเองก็ส่งยิ้มกลับมาให้เธอด้วยความจริงใจเหมือนกัน “ขอบคุณมากนะครับ…ไลลา”

“ลงไปกันเถอะค่ะ นี่เราก็ปล่อยให้ป้าของคุณพายรอมานานแล้ว” บ้านของศุภณัฐถือว่าดูดีมีระดับ ใหญ่โตสมฐานะของเขาอย่างที่เธอคิดเอาไว้ไม่มีผิด

ทันทีที่ลงจากรถทั้งสองก็เดินจับมือกันสวมบทเป็นคนรักกัน ไลลาเอื้อมมือแตะริมฝีปากหนาของชายหนุ่ม

“ยิ้มหน่อยสิคะ ทำให้ทุกคนเห็นว่าเรารักกันจริงๆ”

ศุภณัฐชะงักไปเล็กน้อยกับสัมผัสแผ่วเบาของไลลา เขากระชับฝ่ามือของหญิงสาวก่อนจะส่งยิ้มให้อีกครั้งแล้วพาเธอเดินเข้าบ้านตามแผนที่ตั้งใจเอาไว้ อย่างไรเสียมันก็ต้องเป็นแบบนี้…เขาถอยหลังกลับไม่ได้ ทุกอย่างที่ทำลงไปก็เพื่อความรักของตัวเองและรุ้งพราวเท่านั้น !

อัมภาเบิกตากว้างเมื่อเห็นว่าหลานชายของเธอเดินจูงมือมากับผู้หญิงที่เธอไม่เคยรู้จักและไม่เคยเห็นหน้า คนเป็นป้าโกรธจัดที่ศุภณัฐทำถึงขนาดนี้ หันไปมองด้านหลังก็พบว่ามารตียืนหน้าเสียเล็กน้อยจนต้องรีบเดินไปจับมือหญิงสาวเอาไว้เพราะกลัวความสัมพันธ์ระหว่างครอบครัวจะขาดสะบั้นลง

“ป้าจะจัดการให้เอง หนูมินนี่ใจเย็นๆ นะลูก” รีบปลอบใจหญิงสาวที่หมายตา เธอจะไม่ยอมให้ผู้หญิงคนอื่นมาครอบครองหลานชายของเธอเด็ดขาด ถ้าผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่มารตี…คนที่เธอเลือกเอาไว้ให้แล้ว

“คุณป้าคะ ทำไมคุณหมอถึงทำกับมินนี่แบบนี้”

มารตีถามเสียงสั่นเครือ ทั้งที่ในใจโมโหสุดขีด เท่าที่เธอรู้มาศุภณัฐเลิกกับแฟนสาวที่คบกันมาตั้งนานแล้ว เธอรู้มาจากเพื่อนที่อยู่เมืองไทยตอนที่เธอไปศึกษาต่อที่ต่างประเทศ

ไหนเพื่อนของเธอบอกว่าชายหนุ่มไม่มีใครอีกเลยตั้งแต่เลิกกับแฟนคนเก่า แล้วผู้หญิงคนที่กำลังเดินจับมือเขามาเป็นใคร มีสิทธิ์อะไรมาจับมือของศุภณัฐทั้งที่เธอไม่เคยได้แตะต้องตัวเขาเลยด้วยซ้ำ ศุภณัฐหวงตัวกับเธอเสมอไม่ว่าเธอจะเอ่ยปากชวนไปไหนเขามักจะตอบปฏิเสธด้วยคำนุ่มนวลเสมอ

เขาจะรู้บ้างหรือเปล่าว่าเธอหลงรักเขามานานแล้ว ทั้งที่ครอบครัวของเธอกับเขาก็สนิทกันพอสมควรแต่ทำไมเธอถึงเข้าถึงตัวศุภณัฐไม่ได้สักที

“ตาพาย !”

อัมภาละจากมารตีเดินตรงเข้าไปยืนจ้องหลานชายก่อนจะปรายตามองผู้หญิงที่ศุภณัฐพามาด้วย ใช้สายตามองชนิดที่ว่าไม่เป็นมิตรสุดๆ เอาให้เธอเจียมตัวเอาไว้ว่าญาติผู้ใหญ่ฝ่ายชายไม่ชอบ

“ผมขอโทษที่มาช้านะครับ” ยกมือไหว้อัมภาผู้เป็นป้า “นี่ไลลาครับ คนรักของผมที่เคยเล่าให้ฟัง ไลลานี่ป้าของผมเองครับ”

“สวัสดีค่ะคุณป้า” ไลลายกมือไหว้และพยายามเลือกใช้น้ำเสียงที่หวานที่สุด แม้ในใจจะไม่ชอบสายตาที่คนมีอายุมากกว่ามองมาก็ตาม

“หนูมินนี่มารอพายตั้งแต่หัวค่ำแล้ว” อัมภาไม่สนใจคนที่หลานชายอ้างว่าเป็นคนรักสักนิด “ให้ว่าที่คู่หมั้นรอนานแบบนี้ มันไม่ดีนะพาย”

จงใจเน้นคำว่าคู่หมั้นให้ไลลาฟังชัดๆ หากแต่หญิงสาวกลับส่งยิ้มให้ราวกับไม่ตกใจหรือเสียใจสักนิด

อัมภารู้สึกฉุนหน้าคนรักของหลานชายยิ่งนัก เมื่อทำอะไรไม่ได้จึงสะบัดหน้าและเดินไปจับมือมารตีพาไปยังห้องอาหารทันที

“เหมือนไลลาจะต้องเหนื่อยนะคะ” หญิงสาวกระซิบกับคุณหมอหนุ่มเบาๆ ต้องรับมือกับป้าของชายหนุ่มและก็คงต้องสู้รบกับผู้หญิงที่อัมภาอ้างว่าเป็นคู่หมั้นของเขาอีกด้วย ผู้หญิงด้วยกันแค่มองปราดเดียวเธอก็รู้แล้ว เธอชอบศุภณัฐสายตาแบบนั้นน่ะอ่านแปปเดียวก็เข้าใจ

“ผมขอโทษแทนป้าของผมด้วยนะ ไลลาไหวหรือเปล่าครับ”

“โอ๊ย…กล้วยๆ ค่ะ คุณพายก็ช่วยเล่นไปตามน้ำกับไลลาหน่อยแล้วกันนะคะ คอยดูฝีมือก็แล้วกัน”