บทที่ 18 18

“คุณเองเหรอคะที่สั่งมาให้ฉัน” มารตีเลิกคิ้วถามพร้อมเหยียดยิ้มออกมาเล็กน้อย ผู้ชายตรงหน้าถือว่าเป็นคนที่หล่อเหลาเอาการแต่ดูแล้วแพรวพราวยังไงชอบกล “ขอโทษด้วยนะคะ แต่ฉันไม่รับของจากคนแปลกหน้าค่ะ”

“ผมติณสูรครับ...” อย่างที่นึกไว้ไม่มีผิด พอได้มองหน้าเต็มๆ เขาถึงกับต้องลอบกลืนน้ำลายลงคอ ใบหน้าสวยเฉี่ยวร...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ