บทที่ 62 62

ไลลามองหน้ามารดาตัวเองด้วยความเสียใจและปวดร้าว ไม่มีสักครั้งที่ท่านจะถามว่าเธอเป็นอย่างไรบ้างหลังจากที่ไม่เจอกันมาหลายอาทิตย์ แต่ไม่มีเลยท่านไม่เคยเป็นห่วงเธอสักครั้ง 

นี่เธอเป็นลูกของท่านจริงๆ หรือเปล่า !

“แต่สิ่งที่แม่ทำไปลงไปมันผิดมากแค่ไหนแม่ก็รู้…” ไลลาอ้อนวอนเสียงสั่น แค่การที่ท่านไปพรากความ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ