บทที่ 94 94

“ไลลา”

แค่นเสียงออกไปเบาหวิว แต่นั่นก็ทำให้คนตัวเล็กชะงักไปชั่วหนึ่ง

ไลลาชาวาบไปทั้งตัวไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัว กระทั่งความเศร้าที่กัดกินใจจนต้องร้องไห้ก็ยังหยุดชะงักเพราะหัวใจกำลังสั่นไหวเต้นกระหน่ำจนต้องยกมือขึ้นมากุม เธอหูฝาดไปใช่ไหมเสียงทุ้มนั่นคงไม่ใช่เขา

มันไม่มีทางเป็นไปได้...เขาจะรู้ได้อย่า...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ