บทที่ 104 หวั่นไหว

“เจ้าไม่ไปทำธุระแล้วหรือ?”  ฉู่ห่าวหรานอดยิ้มขำท่าทางของนางไม่ได้ 

“อยู่ช่วยหันซูก่อน” หญิงสาวยักไหล่ แต่ใจหวั่นไหวเพราะรอยยิ้มของเขา  “ไม่เช่นนั้นข้าคงถูกแช่งชักหักกระดูกอยู่ในใจ”

“หันซูไม่ใช่คนเช่นนั้น” เขาหัวเราะในลำคอ “เจ้าคิดว่าที่ดินจะพอหรือ?”

“ภูเขาทั้งลูกเป็นของท่าน จะใช้แค่ที่ดินตีนเขาทำไมก...