บทที่ 110 อ่อนใจ

“เจ้ามาใกล้ๆ นี่”  เขาเรียกนางอย่างอ่อนใจ เยว่ชินเดินเข้าไปหาแล้วทรุดตัวลงนั่งย่องๆ ต่อหน้าเขา ไร้ความเป็นกุลสตรีซึ่งเขาก็ทำใจยอมรับได้อีกนั้นแหละ  นิ้วเรียวยื่นไปคีบใบไม้และขนไก่ออกให้ ทว่าเห็นสายตาที่ช้อนตามองแล้ว เขารู้สึกราวกับมองสุนัขตัวหนึ่งที่รอให้เจ้าของลูบหัวมัน

ที่แท้ มิใช่นางไม่รู้ว่ามีเศ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ