บทที่ 11 สุขสม .....แล้วผลักไส
“ออกไป”
“คะ?”
“คิดว่าจะได้นอนบนเตียงเดียวกับฉันถึงเช้าหรือ ฝันไปเถอะนูรีน”
“อื้ออส์” เสียงเล็กครางฮือขึ้นเมื่อเขากระชากออกอย่างแรงเหมือนกลีบเนื้อนุ่มจะหลุดตามไปด้วยก็ไม่ปาน
“รีบๆออกไปซะ หมดหน้าที่เธอแล้ว”
“ค่ะ”
เธอรับคำ ก้มหน้าก้มตาสวมใส่เสื้อผ้า น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าหล่นเผาะลง “ฮึก..” ปาดน้ำตารีบออกจากห้องไปให้พ้นหน้าเขาให้เร็วสุดเท่าที่จะทำได้
“อย่าคาดหวังไปไกล ท่องไว้ นูรีน”
สิ่งที่นางบำเรอไร้ค่าพอจะทำได้ คือการปลอบใจตัวเองเพียงลำพังในห้องพัก แม้จะยังตั้งรับไม่ทันกับอารมณ์เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย แต่พอขบตรองดีๆก็ต้องตระหนักว่าคารมคมคายที่แสนหวานหยดนั้นเป็นเพียงหนึ่งในขั้นตอนของเซ็กส์สินะ
“อื้มม”
ริมฝีปากเม้มเข้าหากันขณะขมิบขับน้ำรักของเขาที่ปล่อยไว้ลึกสุด มันกำลังไหลออกมาจนชั้นในเปียก
ปลายนิ้วสอดเข้าไปในแพนตี้ ความเจ็บปวดกำลังตามมาเล่นงานทีหลัง เธอปวดระบมจนสะดุ้งวาบเมื่อนิ้วเผลอไปโดนร่องรอยการถูกรุกล้ำ
“ฮึก เจ็บจัง”
นูรีนจากไปแล้วใช่ว่าเขานอนหลับสบาย
“บ้าเอ๊ย”
กำปั้นหนักๆชกเข้าที่ผนังห้องน้ำ
ตุ๊บ ตุ๊บ
เลือดบนหลังมือซึมออกมา ใบหน้าก้มมองความเป็นชายแล้วต้องสบถหยาบในลำคอ ยกฝ่ามือขึ้นลูบใบหน้าแรงๆอย่างรู้สึกผิด
“บ้าเอ๊ย.. ผมขอโทษ”
การได้เข้าใกล้นูรีนมันคือเขตอันตราย
หากเสพสมเพียงกายโดยไม่เอาหัวใจลงไปเล่นด้วยคงไม่คิดหนัก
แต่เขากำลังหวาดกลัวว่าจะหวั่นไหว
กลัวถลำไปมากกว่านี้
“ช่วงอายุ17ปีเธอและแฟนหนุ่มหัวเกรียนวัยไล่เลี่ยกันคนนั้นได้ประสบอุบัติเหตุครั้งใหญ่ รถมอเตอร์ไซค์ที่ใช้ขับซิ่งชนกับท้ายรถสิบล้อ ร่างทั้งสองกระเด็นกระดอน เธอรอดตายราวกับปาฏิหาริย์ แต่แฟนเธอเสียชีวิตครับชีกห์”
เขาเฝ้ามองเธออยู่ไกลๆในห้องทำงานมองจากริมหน้าต่าง หญิงสาวร่างบางสภาพการเดินเหินเหมือนคนป่วยกำลังช่วยป้าอัมนีถือของ
“และเหตุการณ์นั้นเป็นจุดเปลี่ยนชีวิตเธอเลยครับ จากเด็กสาวที่เอาแต่เที่ยวเล่นและโดดเรียนกลายเป็นคนใหม่ เลิกคบเพื่อนกลุ่มรถซิ่ง มุ่งมั่นกับการเรียนจนสามารถสอบเข้าระดับมหาวิทยาลัยได้ เธอเรียนไปพร้อมทำงานพาร์ทไทม์ไปด้วยเพราะที่บ้านไม่สามารถส่งเสียได้เต็มที่ พอเจอข้อเสนอจากคุณซูซานเธอจึงรีบตัดสินใจพักการเรียนเพื่อมาที่นี่ครับ”
“เห้อ”
ชีกห์การิมยกมือขึ้นเป็นเชิงสั่งให้บาดาวีหยุด
“ฉันจะออกไปเดินเล่นสักหน่อยน่ะ”
การเผชิญหน้าระหว่างชีกห์การิมและหญิงสาวผู้มีหน้าที่เป็นนางบำเรอเกิดขึ้นที่ห้องโถง ซึ่งเขาเป็นฝ่ายดักรอเจอเธอ
นูรีนกำลังถือแจกันดอกไม้หยุดชะงักค้างครู่หนึ่ง พอตั้งสติได้จึงรีบเดินต่อ
“จะไปไหน”
“เอาแจกันไปวางตรงโน้นค่ะ
ชีกห์”
ดวงตาคมเข้มทอดมองดูหญิงสาวกำลังวางแจกันบนโต๊ะ พอเธอเดินกลับมาเขาเบือนหน้าหนีทำเป็นไม่สนใจทั้งที่ยืนรอหล่อนไม่ยอมเดินไปไหน
ใบหน้าเรียวสวยเอาแต่ก้มมองพื้นฝีเท้าก้าวฉับๆรีบเดินไปให้พ้นเจ้านาย
ท่าทีพยายามหลบหน้ามันยิ่งทำให้เขาหงุดหงิด
ทำเป็นเมินเฉยเหรอ เหอะ
“คืนนี้พ่อจะจัดให้หนักยันเช้าเลยดูสิ” เขาพึมพำในลำคอ
มือใหญ่จะเอื้อมไปคว้าแขนแต่ต้องรีบยั้งไว้ ไม่อยากให้หล่อนเห็นร่องรอยแผลที่หลังมือ
“อะแฮ่ม.. เดี๋ยว” เสียงทุ้มต่ำกระแอมเบาๆก่อนออกคำสั่งสะกดให้ร่างบางยืนนิ่ง
“คะ?”
“คืนนี้ไปหาฉันที่ห้องล่ะ” ดวงตาคู่หวานปนเศร้าเหลือบขึ้นมองใบหน้าคมคายเพียงเสี้ยววินาทีก่อนหลบแววตาน่ากลัวคู่นั้นก้มมองพื้นดังเดิม
“ค่ะ”
เธอตอบรับเสียงอ่อนแล้วรีบเดินออกมา มองหามุมดีๆหลบทำใจนั่งกอดเข่ามือวางทาบอก
‘อย่าหวังสูงเลยนูรีนเอ้ย เราเป็นใคร เค้าเป็นใคร’
ป้าสมพรเตือนหลานสาววัยสิบสามปีที่กำลังนั่งดอมดมดอกกุหลาบพลางยิ้มน้อยยิ้มใหญ่
‘ชีกห์การิมน่ะเป็นบุตรของท่านมุฮัมมัดผู้ครองแคว้นรัฐฮัสมานญ์ ภายภาคหน้าก็ได้ขึ้นครองรัฐนั้นแทนบิดา แล้วเอ็งคิดว่าชีกห์น่ะจะรักแค่แกคนเดียวเหรอเด็กน้อย ถ้าจะเอาจริงๆคงเป็นได้แค่นางในฮาเร็มน่ะ เอ็งรับได้เหรอ’
เธอนั่งฟังตาปริบ พอนึกภาพตามที่ป้าบอกแล้วก็ได้แต่ทอดถอนใจค่อยๆวางดอกกุหลาบไว้บนโต๊ะ
หลังจากวันนั้น เธอพยายามไม่ไปบ้านป้า แต่ยังคอยแอบมองดูเขาอยู่ห่างๆ
“ท่องไว้ เก้าล้านเพื่อครอบครัวนูรีน ..ท่องไว้แค่นี้พอ อย่าคิดอะไรไปมากกว่าคำว่า เงิน”
เธอตอกย้ำกับตัวเองอย่างหนัก เงินจำนวนนั้นคือกำไรยกระดับความเป็นอยู่ของครอบครัวให้สุขสบาย
ส่วนร่างกาย ..
“เห้อ”
แววตาคู่หวานหลุบลงต่ำพลางถอนหายใจพรืดใหญ่
..ได้สูญเสียพรหมจรรย์ให้ชายที่แอบรักก็ถือว่าคุ้มสุดกู่แล้ว
“นั่งลงสิ”
มือหนาตบที่นอนให้เธอมานั่งข้างๆ สายตาหวานฉ่ำอันเกิดจากการดื่มเหล้าย้อมใจจ้องมองเธออย่างเปิดเผย
ร่างบางเยื้องย่างเข้ามานั่งริมขอบเตียงนอนอยู่เคียงข้าง วงแขนล่ำเอื้อมไปโอบไหล่โน้มเธอเข้ามาแนบชิดใกล้จนศีรษะชนกัน
“ยังเจ็บอยู่ไหม?”
“ค่ะ ระบมนิดหน่อย” เธอบอกด้วยสีหน้าซังกะตาย
“อย่าทำหน้าแบบนี้กับฉันเวลาอยู่กันสองต่อสอง”
“ค่ะ ขอโทษค่ะ” เธอยิ้มเฝื่อนๆ
“น่ารำคาญชะมัด” ชีกห์การิมเดาะลิ้นอย่างไม่สบอารมณ์
“ไหนที่ว่าระบม ขอดูหน่อยสิ”
