บทที่ 134 คิดถึงลูกเมีย

แต่ เย็นไว้ก่อน

สองมือกำหมัด สะกดกลั้นอารมณ์เอาไว้ ก่อนหมุนตัวกลับเข้าไปในห้องทำงานตามเดิม

โครม!

เอกสารกองพะเนินบนโต๊ะถูกเขากวาดลงพื้นระเนระนาด ตามด้วยเสียงโวยวายหนัก 

“บ้าเอ๊ย ทำไมเธอหนีไปแบบนี้วะ!!”

ไหนบอกว่าให้เวลาเขาจัดการยังไงล่ะ? เธอไม่จำเป็นต้องไปไหนเลยด้วยซ้ำ “แล้วนี่ยังให้แม่นั่นมาเหยียบบ้า...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ