บทที่ 139 จูบ

“กลับกันเถอะ” 

หลังจากปล่อยให้ความเงียบทำงานเป็นเวลานาน เสียงทุ้มจึงเอ่ยออกมาในที่สุด

บรรยากาศถูกปกคลุมไปด้วยความมืดครึ้มไม่ต่างจากสถานการณ์ของเธอและเขา ฝนยังไม่ตก มีเมฆหนาปกคลุมตั้งเค้า และฟ้ายังไม่ได้คำรามร้อง ทั้งสองเดินเคียงข้างกันไปเงียบๆ เป็นเหตุการณ์ที่คาดเดายาก

เธอคอยมองสีหน้าของสามีเป็น...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ