บทที่ 22 โลมเลียNc++

“เอ่อ..คือ” 

สาวใช้ร่างท้วมยืนก้มหน้าทำปากมุบมิบเรียบเรียงคำแก้ต่างแทนนูรีน แต่ทว่ามือผอมแห้งยกขึ้นเหนือผิวน้ำพลางสะบัดไปมาอย่างไร้เรี่ยวแรง

“ช่างเถอะ …ตอนนี้นูรีนคงอยู่ในห้องสินะ? เอ หรือว่าจะแอบออกไปเดินเล่นตลาดแล้ว??” 

“คงไม่ .. มั้งคะ?” 

ป้าอัมนียิ้มแห้งพร้อมรีบหยิบเสื้อคลุมให้นายหญิงสวมใส่อย่าง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ