บทที่ 67 “ไม่ว่าจะยังไงก็ตามแต่ เธอห้ามถอดแหวนของฉัน”

เงาของร่างทะมึนเดินฝ่าความมืดแห่งราตรีกาลเข้ามาภายในอาคารสีขาวเด่นตระหง่านที่ถูกสร้างไว้เพื่อเธอ 

และตอนนี้หญิงสาวผู้ได้ครอบครองกำลังนอนสลบเหมือดนิ่งบนพื้นโมเสกลวดลายมันดาลาใจกลางห้องโถง

เท้าใหญ่ก้าวเข้าไปใกล้ๆก่อนยอบตัวนั่งวางฝ่ามือแตะหน้าผากอันร้อนผ่าว นัยน์ตาคมขวับปวดร้าวและรู้สึกผิดในคราเดีย...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ