บทที่ 97 ลาออก

“อ๊าส์” 

ใบหน้าคมคายผละออก นิ้วมือแยกกลีบแคมนอกปลิ้นออกอวดความสวยสดงดงามราวกับกลีบดอกกุหลาบเบ่งบาน 

เธอก้มมองดูเขากำลังเพ่งมองด้วยสีหน้าบิดเบ้เหยเก ริมฝีปากบางเม้มแน่นพยายามกลั้นเสียงกรีดร้องเมื่อห้องนี้ไม่สามารถเก็บเสียงได้เท่าที่ควร

“ชะ ชีกห์คะ นูรีนขอ ซี้ดด นะนูรีนไม่ไหวแล้ว” เธอแทบยืนไม่อยู่ละล่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ