บทที่ 11 ห้องเริงกามNC+++
เธอลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างหวั่นใจ แม้ห้องนี้จะเป็นห้องเก็บเสียง แต่คงไม่กล้าเสี่ยง
“ว้ายยย”
เขาใช้ปลายนิ้วชี้และนิ้วโป้งเร่งรัดด้วยการหยิบดึงเม็ดติ่งเธอเล่น
“ซี้ดด ดีมาก ครางดังๆ”
ตั่บๆๆๆๆ
“อ๊าส์ ๆ..”
“เรียกฉันจำปา ซี้ดดด เร็ว เรียกชื่อฉัน”
ตั่บๆๆ
เขาซอยถี่ยิบเพื่อเร่งการปลดปล่อยให้กระชั้นชิดขึ้น
“โอยยย คุณชัชขา อ๊าส์ๆๆ..”
“หึ ดีมากดอกจำปาของฉัน ม๊วฟ”
เขาดูดนิ้วทั้งสองที่มีน้ำหวานติดมาด้วยอย่างหื่นกระหายมืออีกข้างดึงผมเปียทำหลุดลุ่ย ใบหน้าหวานหงายขึ้น
พั่บๆๆๆๆๆ
“กรี๊ดดดด/โอ้ววส์”
ทั้งสองเกร็งกระตุกปล่อยน้ำรักออกมาพร้อมกัน สะโพกสอบขยับสองสามทีทิ้งทวนก่อนถอนออก
ป๊อก
“อื้ออ”
กายอ่อนเปลี้ยผวาเฮือก นอซบลงบนพื้นดวงตาใสแป๋วมองร่างใหญ่เดินโทงเทงไปยังประตูทั้งที่ท่อนเอ็นยังแข็งชี้โด่อยู่
แอ๊ดด
“มีอะไรหรือลุงดำรง”
เธอตะลึงงันมองเขากำลังโผล่หน้าออกไปคุยกับเลขาส่วนตัวแม้จะไม่ได้เผยท่อนล่างก็ตามที
หญิงสาวหอบผ้าถุงวิ่งเข้าไปในห้องน้ำจัดการล้างและควานนิ้วล้วงร่องสวาทกวาดน้ำกามของเขาออกมาก่อนเดินไปหยุดยืนหน้ากระจกมองผมเผ้ายุ่งเหยิงของตน
“เห้อ”
เธอรื้อผมออกและเริ่มถักเปียใหม่อีกครั้ง
“อ้าว ยังไม่เสร็จอีกหรือ?”
เธอส่งยิ้มผ่านกระจกให้กับเจ้านายที่กำลังเดินเข้ามาชำละล้างคราบน้ำรัก
“ตอนเด็กๆจำปาชอบทำทรงนี้”
“เหรอ”
เขาตอบรับพลางยักไหล่ สายตามัวแต่มองน้องชาย
“เอานี่ผ้า ฉันต้องไปแล้ว”
“ค่ะ”
เป็นอีกครั้งที่เขาทำเธอน้อยใจเล็กๆ
“จำไม่ได้จริงๆเหรอคะคุณชัช ..เห้อ”
.........
ณ สนามมวยขนาดใหญ่ภายในไร่ชัชวาล หรือที่ใครๆต่างเรียกกันติดปากว่า โรงมวย เป็นสวรรค์สำหรับนักพนันขันต่อทั้งคนงานและชาวบ้านทั้งใกล้ไกลที่ชอบชมและแสวงหาโชคลาภจากการแสดงแม่ไม้มวยไทย โรงมวยแห่งนี้ถูกสร้างมาตั้งแต่สมัยชัชชายยังบริหาร ตั้งอยู่บริเวณท้ายไร่ ถัดไปอีกหน่อยจะมีสนามแข่งม้าและสนามไก่ชน แม้ผู้คนภายนอกจะสามารถเข้ามาได้โดยประตูด้านหลัง แต่ก็ยังถูกจัดไว้เป็นสัดส่วนเฉพาะโดยล้อมกำแพงสูงใหญ่เอาไว้ไม่ให้เข้าไปปะปนกันกับคนงานหรือเข้าไปยุ่มย่ามในส่วนของรีสอร์ท สนามกอล์ฟ ไร่กาแฟและองุ่นได้
“เฮ่!!!”
“เอ๊ยยย
“เอ้ออ”
“อื๊ยยย”
เสียงเชียร์มวยจากกองเชียร์หลายร้อยคนดังกระหึ่มกลบเสียงปี่เสียงกลองข้างสังเวียน กลิ่นเหล้า เหงื่อ บุหรี่ อบอวลคละคลุ้งไปทั่วทั้งบริเวณ กับการออกท่าทางจัดเต็มขอกองเชียร์สีหน้าจริงจัง ทั้งยกศอก ยกเข่าจนเหงื่อไกลโชก ราวกับว่าตนกำลังแข่งขันเองเสียอย่างนั้น
เจ้าของไร่หนุ่มนั่งเท้าไขว่ห้างเงยหน้าขึ้นมองเด็กปั้นคนใหม่อย่างพอพึงใจ เขาทิ้งก้นบุหรี่ลงบนที่เขี่ยซึ่งนายโมก ลูกน้องคนสนิทยื่นออกมารับได้ทัน
“เด็กปั้นของเจ้านายเนี่ยไม่ทำให้ผิดหวังจริงๆครับนาย ดูสิทำเอามุมแดงแชมป์เก่าหัวร้างค่างแตกเชียว”
“หึ กูซะอย่าง”
แม้จะเป็นเจ้าของไร่แต่ชัชวาลยังคงชื่นชอบการพนันขันต่อเช่นเดิม สมัยยังหนุ่มเขาหมดตัวไปกับการพนันมามากโข แต่ตอนนี้ไม่แล้ว เพราะเขาเป็นผู้คุมบังเหียนขึ้นแท่นบริหารรับช่วงต่อจากบิดา เม็ดเงินจากธุรกิจเหล่านี้ยังคงหลั่งไหลทำรายได้ให้ไม่ขาดสาย
“นายคร้าบบ ผมขอเบิกเงินเดือนล่วงหน้าได้มั้ยคร้าบบ” ลูกน้องผิวดำร่างล่ำสันนั่งลงข้างๆพร้อมเอื้อมมือไปบีบนวดเท้าให้เจ้านายอย่างอ้อนวอน นายโมกเป็นลูกสมุนชัชวาลมาตั้งแต่แรกรุ่นแล้ว จึงไม่แปลกนักหากเขาจะพาโมกไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อยกว่าดำรงผู้เป็นเลขาและควรจะติดสอยห้อยตามบ่อยกว่าที่ควรจะเป็น
ด้วยบุคลิกแสนสุขุมของดำรงนั้นต่างกันเกินจะให้ไปเป็นคนติดตามในความคิดของชัชวาล ด้วยวัยที่แตกต่างบวกกับความเป็นห่วงของสุขภาพนั่นแหละ แต่ชัชวาลเป็นเจ้านายประเภทปากหนักไม่ค่อยพูดดีกับดำรงนัก แต่นั่นไม่ได้ทำให้ดำรงโกรธหรือเกลียดอะไร เพราะเขาทราบดีว่านายน้อยเป็นห่วง และนิสัยพ่อลูกคู่นี้ไม่ต่างกันสักเท่าไหร่เลย
“ที่รีสอร์ทเกิดเรื่องครับนายน้อย” ดำรงโค้งศีรษะกระซิบลงข้างใบหูทำพาลให้คนฟังตกใจเล็กน้อย
“อ้าว มาตั้งแต่เมื่อไหร่?...แล้วเกิดเรื่องอะไรล่ะ” เขาตะคอกเสียงดังแข่งกับเสียงโดยรอบ
“พนักงานในรีสอร์ททำผิดกฎครับ”
“อะไร พนักงานทำผิดกฎก็ประเมินกันเอาเองสิ จะไล่ออกหรือจะอะไรจำเป็นต้องให้ฉันไป? เห้อ ตัดสินใจเองไม่เป็นกันรึไง” เขาพึมพำอย่างหัวเสีย
“พนักงานชายฝ่ายตกแต่งสวนที่เพิ่งรับเข้ามาทำงานใหม่ก่อเรื่องใหญ่ครับ ทั้งลวงพนักงานหญิงไปข่มขืนที่ห้องเก็บของและยังเอายาเสพติดมาขายให้คนงานอีกครับ ตอนนี้ถูกกักขังในโรงเก็บฟางรอให้นายน้อยตัดสินใจว่าจะเอาไปส่งตำรวจ หรือจะยังไงดีครับ”
“อืม ออกไปก่อน ผมจะตามไปเดี๋ยวนี้แหละ”
“ครับนายน้อย”
ร่างท้วมสวมสูทเดินฝ่าผู้คนออกไปรอเจ้านายอยู่ด้านนอก
“เกิดอะไรครับนาย” นายโมกยื่นหน้าอยากรู้อยากเห็น
“ไอ้เขียวก่อเรื่องว่ะ”
