บทที่ 36 จำปากลีบนี้เป็นของฉัน..ของฉันคนเดียว”Nc++

เขาไม่ตอบแต่ยังเอื้อมมือซ้ายกุมมือเธอไว้แน่นให้คลายความกังวลกระทั่งรถเคลื่อนพ้นดงทึบเธอจึงคลายความสงสัยเมื่อได้ยินเสียงลำธารไหลเอื่อย

“อืม ถึงแล้ว”

               “ทำไมต้องมาที่นี่คะ?” เธอถามเสียงใสแข่งกับลำธารพลางก้าวเท้าจ้ำอ้าวตามเขาไป

               “เพราะฉันชอบที่นี่” เขาตอบก่อนเดินไปเก็บกิ่งไม้...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ