บทที่ 67 “..วิสุณีย์ เราไปหย่ากัน”

นี่คงจะเป็นราตรีอันพิลึกพิลั่นสุดเมื่อเจ้าของไร่อย่างเขาได้ถูกจองจำ สองมือสองเท้าถูกเชือกเส้นใหญ่พันธนาการด้านนอกมีโซ่คล้องล็อคประตูหน้าห้องนอนไว้แน่นหนาราวกับข้าทาสบริวาร ทั้งที่เป็นเจ้าของอาณาเขตแห่งนี้ ในขณะที่คนอื่นกำลังรื่นรมย์กับงานเลี้ยงสังสรรค์ขนาดย่อมกลางสวนหย่อมเนื่องในโอกาสฉลองการหมั้นหมา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ