บทที่ 7 อารมณ์ค้าง
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
“นังจำปาเอ๊ย มึงล็อคทำไมเนี่ย!”
เสียงน้าแจ่มเคาะเรียกเธออยู่หน้าห้อง
“..?!”
ชัชวาลหยุดสะโพกกรอกตามองเพดาน
“เอาไงคะ?”
หญิงสาวหันหลังไปถามเขาที่ยืนแช่ท่อนไว้ มือใหญ่ยังจับบั้นท้ายอวบอยู่
“ออกไปเหอะ”
ชัชวาลพ่นลมออกจมูกถอนตัวตนออกอย่างหงุดหงิด จวนจะเสร็จแล้วแท้ๆแต่ต้องกลับมาเดินงุ่นง่านในห้องหาทางออก
“ฮัลโหล เธอว่างมั้ย?”
...
“อืม อาบน้ำรอเดี๋ยวฉันไปหา”
เจ้าของไร่หนุ่มติดกระดุมเสื้อพลางเดินออกจากบ้านบึ่งรถไปหานักศึกษาสาวนางบำเรออีกคนซึ่งพักอยู่คอนโดหรูในเมืองเพื่อดับความร้อนรุ่มในกาย ส่วนสาวใช้คู่ขาชะโงกคอออกนอกหน้าต่างห้องครัวพบเจ้านายหนุ่มขับรถออกไปจากไร่ด้วยความเร่งรีบหล่อนจึงแอบโทรหา
ครืดดดด
“เห้อ โทรมาทำไมวะ”
เขาบ่นพึมพำอย่างหัวเสียก่อนรับสายเสียงห้วนจัด
“มีอะไร?!”
“คุณชัชออกไปไหนคะ”
“ไปทำธุระในเมือง .. นี่เธอเป็นเจ้านายฉันตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?”
“เปล่าๆค่ะ จำปาแค่จะบอกว่าตอนนี้จำปาว่างแล้วเผื่อคุณจะ..
“พอๆๆ วันนี้ฉันหมดอารมณ์แล้วแค่นี้แหละ”
ตึ๊ดๆๆ
ก่อนเก็บมือถือใส่กระเป๋ากางเกงใต้ผ้าถุงไว้แม่สาวใช้หัวอ่อนยังไม่ลืมส่งข้อความให้กำลังใจเขา
ติ๊งง
...อย่าโหมงานหนักจนลืมทานข้าวนะคะ จำปาเป็นห่วง..
“เฮอะ!”
เขาอ่านแล้วโยนมือถือไว้เบาะข้างคนขับทันที
จำปานำกระดาษชำระเข้าห้องน้ำ ปาดคราบน้ำใสๆเต็มร่องเพราะอาการค้างเติ่งจนหมดจดก่อนไปนวดตัวให้คุณชมนาดที่ศาลาหลังเรือนใหญ่
หลังจากคืนนั้นที่เธอตกเป็นของชัชวาล ในเช้าวันถัดมาเขาไล่นวลใยออกน้าแจ่มอ้อนวอนขอโอกาสให้หลานสาว แต่เขายังยืนกรานที่จะยึดมั่นในกฎจนเธอพ้นสภาพการเป็นสาวใช้ นับจากวันนั้นเธอรู้สึกมีความสุขสบายใจกับงานที่ทำและสถานะที่เป็นอยู่มาก ไม่คาดหวังให้เขาเปิดตัวเพราะตัวเธอเองก็ยังไม่พร้อมจะบอกความจริงให้คุณชมนาดท่านทราบ จึงต้องแอบๆซ่อนๆกันมาเรื่อยๆจวบจนวันนี้
ขณะเสิร์ฟอาหารเย็นหล่อนพยายามส่งสายตาให้เขาแต่เจ้าตัวนั้นไม่ชายตาแลมองเธอแม้แต่น้อยเอาแต่ก้มหน้าทานข้าวสลับพูดคุยกับคุณชมนาดบ้าง แล้วก็รีบขึ้นไปบนห้อง หล่อนมัวยุ่งกับการล้างจานอยู่ในห้องครัวไม่ทันได้รู้ว่าชัชวาลออกไปเที่ยวกลางคืนเสียแล้ว
น้าแจ่มนั่งเช็ดจานขณะมองเรือนร่างหญิงสาวผมยาวที่กำลังยืนหันหลังให้ แม่สาวใช้วัยยี่สิบกำลังแตกเนื้อสาวต่างจากวันแรกที่เข้ามาอย่างลิบลับ ทั้งหน้าอกอวบใหญ่กับสะโพกผายก้นงอนเด้ง ใบหน้าผิวพรรณขาวผ่องมีน้ำมีนวลกว่าสองปีก่อนซึ่งผอมกระหร่องไร้เสน่ห์ไม่น่ามองสักนิด
“เออว่ะ ข้าเพิ่งสังเกตว่าเอ็งสวยสะพรั่งเชียวนะนังจำปา”
“โธ่ ป้าขนาดนั้นเชียวรึ” เธอถามปนขำ
“เออสิวะ พาไปเดินตลาดนัดหน้าไร่วัยรุ่นแซวเอ็งตลอดทาง เมื่อตอนเช้าข้าไปจ่ายตลาดหนุ่มๆในตลาดนี่ถามชื่อเอ็งหลายคนเลยนะ ว่าแต่ อยากมีผัวยัง?”
“โอ๊ยย น้า ฉันยังไม่คิดถึงเรื่องนั้นหรอกจ้ะ ได้ดูแลคุณท่านอย่างนี้ก็ดีอยู่แล้ว”
งานที่นี่ก็ไม่หนักหนาถึงขั้นทดท้อใจอะไรสักนิด แถมเงินเดือนจากคุณชมนาดที่โอนให้ตั้งแต่เรียนมัธยมจากแต่ก่อนหลักพันมาจนถึงตอนนี้เข้าบัญชีหมื่นกว่าเธอยังไม่เคยถอนก้อนโตออกมาใช้ ส่วนคุณชัชนั้นก็โอนมาให้หลายแสนแล้วตั้งแต่คบกัน รวมๆเงินในบัญชีเธอตอนนี้ก็ถึงล้านเลยเชียว
“ดียังไงวะ?”
“ก็ได้กินอิ่มนอนหลับ งานที่ทำก็แสนสบายเช้ากวาดห้องคุณน้ำชา กลางวันนวดให้คุณท่าน ไปจ่ายตลาดบ้างบางครั้ง ตกเย็นแค่ยกเสิร์ฟแล้วสุดท้ายก็ล้างจานแค่เนี้ย งานสบายรายได้ดีแถมได้กินของอร่อยอีกไม่ให้เรียกว่าดีจะเรียกว่าอะไรล่ะจ๊ะน้าแจ่ม” เธออธิบายเสียงเนิบมือถือฟองน้ำขัดจานอย่างระมัดระวัง
“เป็นคนใช้มันก็ดียุหรอก บ้านไม่เช่าข้าวไม่ได้ซื้อเนาะ แต่ถ้าเอ็งมีผัวล่ะจะเป็นคนใช้บ้านนี้ไปตลอดรึ?”
เธอนิ่งงันครู่หนึ่งก่อนตอบ
“ก็คงแล้วแต่คุณท่านอยู่ดีแหละน้า หนูคนไม่มีพ่อมีแม่จะให้ไปหรืออยู่ก็สุดแล้วแต่ท่านจะพิจารณาให้”
“แม้แต่หาผัวเหรอ”
“..อืม”
“เออ อีนี่แปลกคนว่ะ” น้าแจ่มนั่งเท้าคางทำหน้าฉงน
“พี่แจ่มๆป้านิดแกสั่งให้พี่ต้มน้ำใงฝรั่งไว้น่ะพี่” พี่ผ่อง สาวใช้ผิวคล้ำร่างอวบอ้วนอารมณ์ดีส่งเสียงเจื้อยแจ้วยื่นตะกร้าเข้ามา
“อ้าว คุณชัชออกไปเที่ยวหรือจ๊ะ” จำปาหันขวับชิงถามก่อน เพราะเป็นเรื่องปกติรู้ๆกันว่าหากต้องต้มน้ำใบฝรั่งไว้แสดงว่าชัชวาลออกไปเที่ยวในเมือง ถ้าไม่กลับมาดื่มตอนใกล้สางก็คงเป็นช่วงสายของวันถัดไป
“ใช่ รีบๆตั้งหม้อค้างไว้เลยนะฉันปิดประตูหน้าต่างเสร็จจะมาปิดเตาให้”
“เออๆ”
น้าแจ่มเดินแกร่วไปรับใบฝรั่งจากผ่องมาล้าง
“เดี๋ยวฉันทำให้นะน้า”
เธอเสนอทำแทนน้าแจ่มหวังรอเขาจะกลับมา จะดึกหรือเช้า เต็มใจรอ
“ไม่ต้องๆ เอ็งล้างจานให้เสร็จแล้วพักผ่อนเหอะ”
"จ้ะ" เธอรับคำเสียงหวาน
ระหว่างเดินกลับห้องหล่อนยกมือถือแนบใบหูตลอดทาง
"เฮ้อ คุณชัชนะคุณชัชไม่รู้จะปิดเครื่องทำไม"
พยายามติดต่อหาชัชวาลแต่โทรไม่ติด
เพราะเขามีนัดกับสาวสวยในผับจึงปิดเครื่อง
