บทที่ 28 หมาหวงก้าง (2)

“ขอโทษนะที่ไม่ได้เชิญ วิงานยุ่งมากเลยนึกถึงไม่ครบทุกคน น่าละอายจริงๆ ที่ลืมต้นไปได้ยังไง”

หญิงสาวยิ้มเฝื่อน เมื่อเพื่อนต้องมารู้จากปากคนอื่น แทนที่จะเป็นหล่อนที่แจกการ์ดไปเชิญเขาด้วยตนเอง

“ไม่เป็นไร เรารู้ก็เลยมาแสดงความยินดีย้อนหลัง คงไม่สายเกินไปนะ”

กรวิชญ์ยิ้มกว้างกลับมา รอยยิ้มอันแสนอบอุ่น...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ