บทที่ 4 เสน่หานางรำ

ปริชญ์อุทานออกมาอย่างลืมตัว ขณะที่สายตาจับจ้องไปยังนางรำคนนั้น ดวงหน้าหวานแสนคุ้นตาและลีลาร่ายรำงดงามอ่อนช้อยสะกดใจได้ชะงัดนัก หล่อนช่างเหมือนใครบางคนที่เขาไม่เลยลืมเลือนไปจากใจ เหมือนเสียจนคิดว่าลฎาภาตัวจริงมาปรากฏกายต่อหน้าเขาราวเกิดปาฏิหาริย์

“เธอเป็นใครนะ”

ชายหนุ่มสะบัดศีรษะเพื่อเรียกสติกลับคืน หลังจากที่เผลอจับจ้องดวงหน้าและลีลาการร่ายรำของหล่อนราวคนละเมอ ใบหน้าของหญิงคนรักเข้ามาวนเวียนในห้วงความทรงจำอีกครั้ง ลฎาภาคือรักเดียวที่ใจของเขาได้เก็บเอาไว้จนเต็มทุกห้อง หากแต่ว่าความจริงในวันนี้เขากลับได้สัมผัสหล่อนเพียงแค่ในความฝันเท่านั้น หล่อนจากเขาไปโดยการการกระทำอัตวิบากกรรมตนเอง เพียงเพราะเข้าใจผิดในความรัก ลาจากเขาไปโดยไม่ทันได้เอ่ยคำล่ำลากัน ทั้งๆ ที่กำลังจะจูงมือกันเข้าสู่ประตูวิวาห์ในอีกไม่นาน

หล่อนตัดสินใจจากเขาไปอย่างไม่มีวันกลับ เพียงเพราะความตั้งใจของกลุ่มคนบางกลุ่มที่ต้องการให้มันเป็นแบบนั้น รอยแค้นบาดลึกฝังอยู่ในใจเขาไม่มีวันลืมเลือนไปจากใจที่แสนด้านชาได้

เสียงบรรเลงแสนไพเราะเงียบลงไป บรรดานางรำต่างเดินลงมาจากเวทีเพื่อเตรียมตัวกลับเพราะหมดหน้าที่ของตนแล้ว จะมีอยู่บ้างที่ถูกตาต้องใจบรรดาเสือผู้หญิงทั้งหลายที่มาในงานนี้ พวกเขาเรียกตัวพวกเธอเหล่านั้นให้มาร่วมโต๊ะ รวมทั้งหญิงสาวหน้าเหมือนลฎาภาด้วย เธอถูกนักธุรกิจคนหนึ่งเชิญให้มานั่งร่วมโต๊ะหลังจากลงมาจากเวที และเพียงได้มองหล่อนในมุมใกล้ แผงคิ้วเข้มของปริชญ์ถึงกับขมวดเข้าหากัน

หากยิ่งมองเขากลับยิ่งคุ้น ในบางมุมคล้ายกับเขาเคยพบหล่อนมาก่อน สมองของชายหนุ่มประมวลย้อนกลับไป พยายามนึกถึงผู้หญิงมากมายที่เขาได้พานพบ ชั่วขณะที่เธอคนนั้นหันมาสบตากับเขาเข้าโดยบังเอิญ ปริชญ์ถึงกับอุทานออกมาเบาๆ

“แคท!”

เขาแน่ใจว่าใช่ไม่น่าจะผิดตัว แม้จะมีความสัมพันธ์กันเพียงค่ำคืนเดียว เพราะหลังจากนั้นเขาไม่เคยติดต่อไปอีกเลยเพราะงานยุ่ง แต่รอยยิ้มแก้มบุ๋มของหล่อนเขาจำได้ มันคือเสน่ห์อันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวที่หาใครเลียนแบบได้ยากยิ่ง

ด้วยใบหน้าของหล่อนเมื่อยามแต่งแต้มเครื่องสำอาง บังเอิญละม้ายคล้ายกับคนรักเก่าของเขา ประกอบกับเคยมีความ สัมพันธ์อันลึกซึ้งต่อกัน ทำให้ชายหนุ่มเกิดอาการเหมือนเด็กหวงของเล่นขึ้นมาทันที

ร่างสูงลุกพรวดขึ้นโดยไม่มีรอ เดินตรงไปยังโต๊ะที่อยู่ติดกัน ก่อนเดินอ้อมไปยังเป้าหมายทั้งสอง

“แคทลียา”

“คุณริท!”

แคทลียาสะดุ้งเล็กน้อย เงยหน้าขึ้นมองเจ้าของเสียงด้วยแววตาตื่นตระหนก ไม่คิดว่าเขาจะเป็นฝ่ายเดินหน้าเข้ามาทักก่อน เพราะคิดอยู่เสมอว่าตนคงไม่มีค่าอะไรในสายตาของเขา