บทที่ 16 ไร้เดียงสา

มาร์ตินวางโทรศัพท์ไว้ข้างๆ กายเขาพ่นลมหายใจหนักๆ กวาดตามองไปรอบห้องอีกครั้ง เที่ยงคืนแล้ว เธอหายไปไหนของเธอ หัวใจแกร่งกระตุกวูบทุกครั้งที่มองไปบนที่นอน

"หายไปไหนนะ" เขาเดินตรงไปยังที่นอนนั่นอีกครั้ง นั่งลงใช้ฝ่ามือลูบไล้คราบเลือดเกรอะกรังเบาๆ หลับตานึกถึงคนที่เคยนอนตรงนี้

"ทำไมช้านักวะ มึงหาเธอเจอรึ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ