บทที่ 2 ตอนที่ 2 ไม่อยากจริงเหรอ?

ตอนที่ 2 ไม่อยากจริงเหรอ?

สักแค่ข้ออ้าง อันที่จริงเธออยากทำอย่างอื่นกับเขามากกว่า

"มือ" เจ้านายปรายตาขึ้นมองเจ้าของมือที่ลูบหลังกว้างราวกับกำลังอยากจะบอกว่าต้องการเขา จนเจ้าของมือชะงัก มองตาใส เม้มริมฝีปาก ทำให้ดูน่ารักน่าเอ็นดู ทั้งที่ความจริงเธอน่ะร้ายกาจยิ่งกว่าอะไร

ร้ายเสียจนเขาหลงติดกับเธอนับครั้งไม่ถ้วน

"สักเสร็จกินอะไรดี กินเราไหม"

"หิวเหรอ"

"นิดหน่อย"

"ไม่นิดมั้ง" ดูจากที่ถอดกางเกง ถอดเสื้อ จูบปากแลกลิ้น ชวนกินตัวเอง ไม่น่าจะหิวนิดหน่อยหรอก เธอคงหิวมาก มาก ๆ เลยมากกว่า

ดีนะที่เป็นคนความอดทนสูง ไม่งั้นใจแตกตามไซฟีแน่

"ล้อเล่น ~ แต่ถ้าได้ก็เอานะ"

หึ เธอก็เป็นซะแบบนี้ ผู้ชายร้อยทั้งร้อยไม่คิดก็บ้าแล้ว

ไซฟี ลูกสาวคนเดียวของป๋าไคซ์ ไคเซอร์ กับม้าภัส ณภัส เธอเป็นลูกสาวคนเดียว และเป็นคนกลาง ระหว่างพี่ชายอย่างเฮียเซ็น กับไคเลอร์น้องชายฝาแฝด 

เธอมีพี่ชายและน้องชาย อายุห่างกันไม่มาก แต่ไม่สนิทกับเฮียมาก ๆ รายนั้นไม่เคยดูแล เอาใจใส่ ปล่อยให้เธอใช้ชีวิตตามมีตามเกิด ต่างจากน้องชายฝาแฝดที่บ่นกระปอดกระแปด แต่คอยตามดูแล รับส่ง ไม่ห่าง เอาใจเธอยิ่งกว่าอะไร หากจะโทษใครสักคนที่ทำให้ไซฟีเสียนิสัยคงต้องโทษไคเลอร์คนเดียวเลย

ปัจจุบันโตเป็นสาวเต็มวัย อายุ 25 ขวบบริบูรณ์ แต่นิสัยใจคอยังเด็กน้อยเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน เคยเอาแต่ใจยังไงก็เอาแต่ใจแบบนั้น

หญิงสาวรับหน้าที่ดูแลบัญชีที่โกดัง ท่าเทียบเรือ Kai รวมถึงช่วยตรวจตราเท่าที่จะทำได้ โดยแบ่งหน้าที่กับเฮียเซ็น งานของเธอไม่หนักเลยเมื่อเทียบกับหน้าที่ที่น้องชายฝาแฝดเคยแบกรับ จนตอนนี้โยกย้ายเป็นหน้าที่เฮียเซ็น ไซฟีเลยมีเวลาว่างเยอะกว่าชาวบ้าน ถึงได้บ่นเหงาเช้า เที่ยง เย็น และก่อนนอนแบบนี้

เรื่องนี้ไคเลอร์รู้ดี ไม่อย่างนั้นไคเลอร์คงไม่ควบคุมพฤติกรรมเธอด้วยการหนีบไปลุยงานด้วยเกือบทุกที่ หากวันไหนที่เผลอบ่นเมื่อย เหนื่อยล้า ไคเลอร์จะไปทิ้งเธอไว้ที่ห้าง พร้อมคอร์สอะไรต่อมิอะไรที่เขาเป็นคนจัดการให้เอง รู้อีกที สวยเช้ง สบายตัว ยิ้มจนหน้าบาน คืนนั้นจะเป็นคืนที่นอนหลับสบายสุด ๆ

"มีใครเห็นแล้วบ้าง" เจ้านายหมายถึงรอยสักที่ขาล่างด้านซ้ายของไซฟี

"เฮียเซ็น"

"ไคเลอร์รู้มันจะด่าไหม"

"อาจจะบ่น"

"แล้วสักทำไม"

"ชอบไง"

"ชอบสัก?"

"ชอบคนสัก" 

"..." โดนอีกแล้ว โดนอีกดอก ดอกใหญ่จุก ๆ

"ถ้าไม่ใช่นาย เราไม่สักหรอก"

"ผิวสวยก็ดีอยู่แล้ว"

"สักเสร็จสวยกว่าเดิม"

"รู้ได้ไง"

"ดูจากความตั้งใจของช่างสัก"

"วันหลังจะลองไม่แปะยาชา อยากรู้จะปากเก่งแบบนี้ไหม"

"อยากลองก็ลองได้ ใครจะไม่ไหวก่อน เดี๋ยวรู้กัน"

"หมายถึงอะไร?" ไซฟีหมายถึงเขาเหรอ เธอคิดว่าเขาจะทนไม่ไหวว่างั้น ถ้าคนอย่างเขาความอดทนต่ำขนาดนั้น ป่านนี้คงเอาเธอไปนานแล้ว ไม่มีโอกาสให้มานั่งยั่วอารมณ์แบบนี้หรอก

"เปล่า" หญิงสาวพูดลอยหน้าลอยตา ปล่อยให้หน้าที่คิดมากเป็นของคนฟังแทน

ช่วงเย็นเราสองคนออกไปหาอะไรกินด้วยกันโดยเลือกร้านอาหารใกล้ ๆ ท่าเทียบเรือ เธอกลัวว่าไปไกลกว่านี้แล้วจะเจอเจ้าสัวเข้า กลัวสัวมาลากนายกลับไป

"กินเยอะหน่อย จะได้ไม่หิว" เจ้านายจ้องริมฝีปากร่างเล็กที่กำลังดูดน้ำจากหลอด เขาอยากให้เธอกินข้าวเยอะอีกหน่อย กลางคืนดึกดื่นจะได้ไม่ต้องออกมาหาอะไรกินอีก ทางมันมืด เปลี่ยวด้วย อันตราย

"หิวอยู่แล้ว"

"ก็กินให้เยอะ กินอีก"

"เรายัดไม่ได้ เดี๋ยวท้องอืด กลัวปวดท้อง"

"งั้นเดี๋ยวแวะร้านสะดวกซื้อ ซื้อไปเผื่อไว้หิวกลางดึก"

"รู้ใจมาก ~ ไคเลอร์บอกมาเหรอ"

"ฮึ" ไม่เคยมีใครบอก แต่จากที่อยู่ด้วยกันบ่อยเข้าก็พอรู้อยู่บ้าง ไซฟีชอบกินจุกจิก กินอย่างละนิดละหน่อย อาศัยกินทั้งวันมากกว่า ไม่เหมือนเจ้าขา รายนั้นบางทีก็ยัดห่า กินหมูทั้งตัวได้เลย

"แสดงว่าสังเกต"

"ประมาณนั้น"

"แล้วรู้ไหมว่าเราชอบ.." ไซฟีเท้าศอกบนโต๊ะกินข้าวโดยใช้สองมือรองใต้คาง ท่าทางน่ารัก ถามร่างสูงที่นั่งตรงข้ามตาเป็นประกาย เธอได้แต่ภาวนาให้เขาตอบว่ารู้ รู้มานานแล้ว ชอบเหมือนกัน อะไรทำนองนี้ แต่มันก็เหมือนทุกครั้ง..

เจ้านายเงียบ มองหน้านิ่งแล้วก้มหน้ากินข้าวเงียบ ๆ

เธอเลยปล่อยให้ความเงียบทำหน้าที่ของมัน จบที่เขาจ่ายเงินค่าอาหารแล้วแวะร้านสะดวกซื้อ กระทั่งกลับมาถึงห้อง เรายังคงไร้บทสนทนา

รอยสักห้ามโดนน้ำ แต่เธออยากโดน อยากอาบน้ำ ล้างหน้าให้รู้สึกสดชื่น ก่อนจะมานอนเล่นบนเตียง

คืนนี้เราอาจจะทำอะไรกันก็ได้ หรือไม่ทำเลยก็ได้ เจ้านายไม่ได้พูดอะไร เหมือนต่างคนต่างใช้ชีวิตอยู่ในห้อง แค่มองไม่เห็นกันและกันเท่านั้นเลย

ไซฟีเงียบ เจ้านายก็เงียบ ไม่ได้เงียบเพื่อทะเลาะ แค่เงียบเพื่อหยั่งเชิงดูปฏิกิริยาไซฟีต่างหาก ปกติเธออ้อนเขายิ่งกว่าอะไร ทว่าวันนี้งอนไปสองรอบแล้วเห็นจะได้ คงใกล้เป็นรอบเดือนแล้วจริง ๆ

จนเมื่อเขาอาบน้ำเสร็จ เดินนุ่งผ้าขนหนูออกมา เสียงหัวเราะคิกคักกลับเรียกสายตาให้หันไปมอง

ไซฟีนอนคว่ำหน้าหันก้นงอนมาทางเขา เธอใส่ชุดนอน เดรสกระโปรงผ้าลื่นเหมือนที่เคยใส่เป็นประจำ

"อย่าลืมของฝากนะ เคไหม"

(ไม่ลืม ลืมก็โดนแดกหัวพอดี)

"ฮ่า ๆ รู้ใจจัง แล้วจองตั๋วยัง"

(ยัง ต้องรอดูเรือสินค้าอีกสองลำ)

"รีบกลับมานะ"

(รู้แล้ว ตามเหมือนแม่)

"ถ้ากลับมาช้า จะมีแฟนนะ"

(ใครอนุญาต?)

"แอบมีไง" เธอป้องปากพูด หัวเราะคิกคักใส่โทรศัพท์ที่มีไคเลอร์ทำหน้าไม่พอใจใส่กันอยู่ โดยไม่รู้เลย ทุกครั้งที่ขยับตัว กระโปรงค่อย ๆ เลิกขึ้น จนโชว์บั้นท้ายงอน

ทางคนที่เห็นได้แต่กลืนน้ำลาย ไม่กล้าเข้าไปใกล้เพราะไซฟีกำลังวิดีโอคอลคุยกับน้องชายอยู่ หากเธอแค่โทรคุย เขาคงไม่ต้องยืนมองแล้วกลืนน้ำลายแบบนี้

(อยากให้มันโดนกระทืบก็เอาเลย)

(คันตีนอยู่พอดี) ไคเลอร์พูดพลางกลับกล้องให้พี่สาวดูส้นตีนของตัวเองที่พร้อมปะทะทุกเมื่อเชื่อวัน

"หยาบคาย เดี๋ยวตบปากแตก"

(มาตบดิ เดี๋ยวไปตบคนของเธอคืน เอาให้เย็บสักสิบเข็ม)

"ไอ้บ้า! ไม่คุยด้วยแล้ว แค่นี้แหละ ขี้บ่น"

(อย่ามีแฟน! จะมีต้องผ่านกูก่อน)

"รู้ ๆ ๆ แค่นี้แหละ" ไซฟีรีบตัดสายทิ้ง ก่อนที่น้องชายจะโวยวายใส่อีกยกใหญ่ เธอเองก็ไม่เข้าใจ ทำไมไคเลอร์ถึงไม่อยากให้เธอมีแฟน ทั้งที่การมีแฟนดีจะตาย ดูอย่างเฮียเซ็นตอนนี้ รายนั้นมีความสุขจนล้นออกปากเลย

"อ๊ะ!" ร่างเล็กสะดุ้งเมื่อมือเย็นไล้ผ่านก้นงอนแล้วบีบขยำแก้มก้นของเธออย่างแรง คนเดียวที่ทำแบบนี้กับเธอได้ไม่ใช่ใครอื่น เป็นคนที่เธอน้อยใจตั้งแต่ร้านอาหารจนกลับมาถึงห้องนั่นแหละ

"ประจำเดือนจะมาเหรอ"

"..." จะมาหรือไม่มาก็ไม่อยากตอบ ไม่อยากคุย

"เลียไม่ได้ใช่ไหม"

"..." ไซฟีเม้มปากไม่ได้ตอบกลับชายหนุ่ม แต่กลับปัดหน้าจอ กดเข้าไปดูปฏิทินบอกรอบเดือน ซึ่งเป็นอย่างที่เจ้านายพูดจริง ๆ ปฏิทินระบุว่าอีกสามวันจะเป็นประจำเดือน

"อีกตั้งสามวัน ยังทำได้อยู่"

"ไม่ทำ ไม่อยากทำ"

"จริง?" คนรู้ทันถามแล้วสอดมือเข้าไปในกางเกงใน กรีดกลางรอยแยกที่อยากกระแทกใจแทบขาดอย่างเบามือ จนมาหยุดที่จุดกระสันเสียวของไซฟี เขาบดคลึงแผ่วเบาแล้วชะโงกหน้าไปถามเธออีกครั้งเพื่อความแน่ใจ "ไม่อยากจริงเหรอ"

"ไม่อยาก เอามือออกไป อย่าทำแบบนี้กับเรา"

"อย่าดื้อ ถ้าไม่อยากเจ็บ"

"ไม่ต้องมาขู่"

"ไม่ได้ขู่ แต่จะใส่สามนิ้ว" เขายักคิ้วกวนประสาทเธอที่กำลังไม่พอใจ ไม่วายย้ำ "จะได้รู้ แค่ขู่หรือเจ็บจริง"

"จิ๊!" ไซฟีจิ๊ปากเสียงดัง เจ้านายทำตัวได้น่าโมโหมาก

"สามนิ้วนี่ยังใหญ่ไม่เท่าของฉันเลยนะ จริงไหม?"

"ไม่รู้!"

"ไม่รู้ได้ยังไง เข้าปากเธอออกจะบ่อย"

"!!!"