บทที่ 21 เสียงที่คุ้นเคย

แม้สติเหลือน้อยเต็มที แต่เมื่อถูกล่วงเกิน มือเล็กก็ยกขึ้นตวัดตบซีกหน้าของอีกฝ่ายสุดแรงจนเปาเยียหน้าหัน เพราะไม่ทันระวังจึงเอาหน้ารับฝ่ามือนางไปเต็มๆ

“เจ้ากล้าตบหน้าข้าเรอะ!”

เปาเยียโกรธจนควันแทบออกหู เขาเอื้อมมือไปกระชากเสื้อนาง เสียงผ้าขาดทำให้ดวงตากลมของนางเบิกกว้างอย่างตกใจ มือหนึ่งรวบเสื้อที่ขาด...