บทที่ 2 บทนำ (2/2)

นับฝันค่อยๆ เงยหน้าขึ้น สองแขนยังคงโอบกอดเด็กน้อยไว้แน่น สายตาสีกาแฟคู่นั้นจ้องตอบปากกระบอกปืนอย่างไม่ยอมจำนน

“พวกคุณออกไปเดี๋ยวนี้ ที่นี่คือหน่วยแพทย์สากล พวกเรามีหน้าที่ช่วยชีวิตผู้บริสุทธิ์!”

“ช่วยชีวิตงั้นเหรอ มึงคิดว่าพวกกูสนเรื่องไร้สาระแบบนั้นหรือไง!” โจรคนเดิมก้าวเข้ามาใกล้ เงื้อมือหมายจะกระชากคอเสื้อของนับฝัน

พริบตานั้นเอง เสียงแหวกลมอันเฉียบขาดดังกึกก้องขึ้นจากด้านหลังของพวกมัน!

ฉัวะ!

ประกายคมดาบโค้งเหล็กดามัสกัสสีเงินยวบตัดผ่านลำคอของโจรชั่วอย่างรวดเร็วจนมองแทบไม่ทัน เลือดสีแดงสดพวยพุ่งสาดกระจายลงบนผืนทราย ร่างหนาเซถลาล้มฟาดพื้นสิ้นใจในทันที!

“อะไรวะ!” โจรอีกสองคนสะดุ้งสุดตัว รีบหันกระบอกปืนกลับไปด้านหลัง

ทว่ายังไม่ทันที่พวกมันจะได้เหนี่ยวไก เสียงปืนพกสั้นกึ่งอัตโนมัติดังขึ้นสองนัดซ้อนอย่างแม่นยำ กระสุนเจาะกะโหลกของคนร้ายทั้งสองร่างทรุดฮวบลงแทบเท้าผู้มาเยือน

ม่านควันปืนและฝุ่นทรายค่อยๆ จางลง เผยให้เห็นกองกำลังนักรบทะเลทรายในชุดคลุมสีดำทะมึนหลายสิบนายยืนคุมเชิงล้อมรอบเต็นท์ไว้ทุกทิศทาง ทว่าสายตาทุกคู่กลับหยุดนิ่งอยู่ที่บุรุษร่างสูงตระหง่านผู้ก้าวเข้ามาตรงกลาง

เรือนกายกำยำแน่นหนาใต้ชุดคลุมยาวสีทรายทอลวดลายสัมฤทธิ์ประณีตส่งพลังอำนาจกดดันมหาศาล กูตราห์สีกากีคลุมศีรษะสะบัดพริ้วตามแรงลม ใบหน้าคมคายราวกับสลักจากหินผา จมูกโด่งเป็นสันคมรับกับริมฝีปากหยักลึกดุดัน ทว่าสิ่งที่สะกดทุกสายตาคือดวงตาสีกานพลูประกายอบเชยคมกริบดุจพญาเหยี่ยวแห่งผืนทราย

ชีคทาริค บิน คาลิด อัล-ฟาฮัด หรือ ทาริค ผู้นำสูงสุดแห่งเผ่าซาฮิล ผู้ปกครองและผู้พิทักษ์ตาน้ำศักดิ์สิทธิ์แห่งผืนทรายเวิ้งว้าง!

ทาริคสะบัดคราบเลือดออกจากปลายดาบโค้งอย่างใจเย็น ปลอกดาบสีทองเหลืองอร่ามถูกเก็บเข้าข้างเอวสอบอย่างสง่างาม สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบเต็นท์ที่ทลายเสียหาย ก่อนจะหยุดลงตรงร่างของแพทย์หญิงสาวที่ยังคงหมอบกอดเด็กน้อยอยู่บนเตียง

ดวงตาสองคู่สบประสานกันท่ามกลางความเงียบงันที่น่าอึดอัด

นับฝันมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความตะลึงงัน ความสง่างามและกลิ่นอายอันตรายที่แผ่ออกมาจากตัวเขาทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดไปชั่วขณะ ส่วนทาริคจับจ้องแววตาแน่วแน่ไม่ยอมก้มหัวให้ความตายของหญิงสาว ผิวนวลสีน้ำผึ้งและคราบเลือดที่เปรอะเปื้อนข้างแก้มของเธอทำให้หัวใจของจอมทัพทะเลทรายกระตุกวูบ

“ปลอดภัยแล้วนับฝัน...” ดนัยน์ที่ตั้งสติได้รีบก้าวเข้ามาขวางหน้านับฝันไว้ทันที “ขอบคุณที่เข้ามาช่วยพวกเราครับ พวกเราเป็นทีมแพทย์อาสาจากสหประชาชาติ...”

ทาริคไม่แม้แต่จะปรายตามองดนัยน์ เขายกมือขึ้นเพียงข้างเดียว กองกำลังนักรบด้านหลังก็ขยับอาวุธขึ้นประทับบ่าล้อมกรอบทีมแพทย์ทั้งหมดไว้ทันที

“ท่านชีค พวกมันที่เหลือหนีเตลิดไปทางเทือกเขาเคบาร์แล้วครับ” ยูซุฟ หรือ ยูซุฟ อัล-กาดีร์ รองแม่ทัพมือขวาผู้มีใบหน้าคมเข้มก้าวเข้ามารายงานด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“สั่งคนของเรา ปิดล้อมค่ายแพทย์สนามแห่งนี้ไว้ให้หมด” ทาริคเอ่ยสั่งด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำทรงพลังที่เปี่ยมล้นด้วยอำนาจเด็ดขาด “ยึดยานพาหนะและเครื่องมือสื่อสารทั้งหมด ห้ามใครก้าวออกจากพื้นที่นี้แม้แต่ก้าวเดียว”

“นี่คุณ!” นับฝันผุดลุกขึ้นยืนทันที ลืมความหวาดกลัวไปจนสิ้น ดวงตาสีกาแฟจ้องเขม็งไปยังผู้นำชนเผ่าอย่างเอาเรื่อง “พวกเราเป็นแพทย์อาสา เข้ามาเพื่อช่วยเหลือผู้บาดเจ็บ คุณไม่มีสิทธิ์มากักขังพวกเราแบบนี้!”

ทาริคหยุดฝีเท้า ชายหนุ่มค่อยๆ ปรายตามองหญิงสาวตรงหน้า ริมฝีปากหยักยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยตรงมุมปากอย่างเย็นชา

“บนผืนทรายแห่งนี้... ข้าคือผู้ถือกฎหมายเพียงหนึ่งเดียว” เสียงทุ้มเข้มก้องกังวานในความเงียบ “และสิทธิ์ในชีวิตของพวกเจ้าทุกคน นับแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป อยู่ในกำมือของข้า!”