บทที่ 12 ไปเลือกแหวนแต่งงานกับฉัน

นิ้วมือของพริมดาวฝังลึกเข้าไปในฝ่ามือ เล็บแทบจะทิ่มแทงเข้าไปในเนื้อ

เธอจ้องมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจของลลินา แล้วก็นึกถึงสามคำเย็นชาของชลสิทธิ์ ทันใดนั้นก็รู้สึกเหนื่อยล้าอย่างหาที่สุดมิได้

การต่อต้านจะมีประโยชน์อะไรกัน?

การดิ้นรนของเธอเหมือนมดพยายามโค่นต้นไม้ใหญ่ ทั้งน่าขันและน่าสมเพช...