บทที่ 17 ไม่ต้องมาเสแสร้ง

ชายหนุ่มถือกล่องปฐมพยาบาลเดินตรงเข้ามาหาเธอ ก่อนจะย่อตัวลงนั่งยองๆ เปิดกล่องหยิบขวดเบตาดีนและสำลีออกมา "ยื่นเท้าออกมาสิ"

"ไม่ต้องมาแสร้งทำดี" พริมดาวชักเท้าหนีไปด้านหลัง น้ำเสียงเย็นชา "แค่นี้ไม่ถึงตายหรอก"

"อยู่นิ่งๆ" เสียงของชลสิทธิ์กดต่ำลง เขาเอื้อมมือไปคว้าข้อเท้าของเธอไว้ทันที แรงบีบที่หนักหน่ว...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ