บทที่ 22 เสียดสีมาก

สภาพเสื้อผ้าของเธอยับยู่ยี่ เส้นผมยุ่งเหยิงลู่แนบไปกับพวงแก้มที่ชื้นไปด้วยเหงื่อ ใบหน้านั้นแดงระเรื่ออย่างผิดปกติ

เขาจัดเสื้อผ้าของตนให้เข้าที่ ก่อนจะกระชากประตูเปิดออกแล้วเดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง

ทันทีที่เสียงประตูปิดลง พริมดาวจึงค่อยๆ เงยหน้าขึ้นอย่างเชื่องช้า

แสงแดดที่ลอดผ่านช่องเกล็ดข...