บทที่ 25 สาปให้เธอตาย

เช้าวันรุ่งขึ้น พริมดาวเดินก้าวเท้าเข้ามาในบริษัทด้วยความยากลำบาก เธอกระชับเสื้อคลุมตัวยาวเข้าหาตัว พยายามลงน้ำหนักฝีเท้าให้เบาที่สุด แต่ทุกย่างก้าวก็ยังส่งความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาจากบาดแผลที่ฝ่าเท้า

ทันทีที่เดินมาถึงหน้าแผนกดีไซน์ ก็เห็นพนักงานต้อนรับสาวยืนกอดช่อดอกเบญจมาศสีขาวด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้...