บทที่ 10 เที่ยว
เที่ยว
หลังจากรับประทานอาหารกับท่านรองเสร็จเรียบร้อย ทั้งสองก็กลับเข้าบริษัทกันตามปกติ พราวมุกวิ่งไปวิ่งมาเพื่อช่วยเกษมณีอยู่หลายชั่วโมงจนถึงเวลาเลิกงาน ซึ่งคนที่ขออาสามาส่งเธอถึงที่หอก็คือพี่เกดเหมือนทุกครั้ง
“ขอบคุณนะคะพี่เกดที่มาส่งพราว” พราวมุกหันไปเอ่ยขอบคุณเกษมณีที่มาส่งเธอถึงที่หอวันนี้
“จ้ะ ไม่เป็นไร ว่าแต่พรุ่งนี้ไปไหนหรือเปล่า วันหยุดทั้งที” เกษมณีส่ายหน้าไม่เป็นไร จากนั้นก็ถามถึงวันพรุ่งนี้
“น่าจะนอนอยู่ห้องนี่แหละค่ะ”
“โอเคจ้ะ” เมื่อไม่มีอะไรจะพูดคุยกันต่อแล้ว เกษมณีก็พยักหน้าให้พราวมุกเฉย ๆ
“ขับรถกลับดี ๆ นะคะพี่เกด” พราวมุกปลดสายเข็ดขัดนิรภัยออกแล้วเปิดประตูลงมาจากรถ จากนั้นก็เอ่ยลาเกษมณีเพื่อแยกย้ายกันไปพักผ่อน
พราวมุกยืนรอจนรถของเกษมณีออกไป แล้วจากนั้นก็หมุนตัวเดินกลับเข้าไปที่หอของตัวเองทันที
“ป้าผ่อง สวัสดีค่ะ” พราวมุกยกมือไหว้ป้าเจ้าของหอที่กำลังกวาดหน้าหออยู่ด้วยความเป็นกันเอง
“จ้ะ นี่เราเพิ่งเลิกงานเหรอ? “ ป้าผ่องหันมายิ้มแล้วถามขึ้น
“ใช่ค่ะ เพิ่งจะเลิก มีอะไรให้ช่วยไหมคะพรุ่งนี้?” พราวมุกพยักหน้ารับแล้วถามถึงวันพรุ่งนี้ เผื่อว่าป้าผ่องจะมีอะไรให้เธอช่วยเหลือ เพราะพรุ่งนี้เป็นวันหยุด เธอว่างจากที่ทำงาน เลยอยากหาอะไรทำสักหน่อย
“โอ๊ยยย วันหยุดก็พักผ่อนไปสิ จะมาช่วยงานป้าตลอด ไม่พักหรือยังไง” ป้าผ่องร้องโอดขึ้น แล้วมองพราวมุกด้วยสายตาดุ ๆ เพราะถึงวันหยุดทีไรเด็กสาวตรงหน้าก็ไม่เคยคิดจะพักเลย
“หนูว่าง ๆ น่ะค่ะ” พราวมุกจึงส่ายหน้าแล้วยิ้มเจื่อน ๆ เพราะไม่มีอะไรจะแก้ตัว ที่ผ่านมาไม่ว่าจะเป็นวันหยุดหรือวันอะไรเธอก็ไม่เคยได้พักผ่อนเลย
“งั้นถ้ามีอะไรป้าจะขึ้นไปบอกนะ” ป้าผ่องจึงรับปากไปส่ง ๆ เพราะถึงมี นางก็คงไม่รบกวนพราวมุกหรอก นางเพียงแค่อยากให้เธอได้พักบ้างก็เท่านั้น
ครืด ครืด
แล้วก่อนที่ทั้งคู่จะได้พูดอะไรกันต่อ แรงสั่นของโทรศัพท์ในกระเป๋าของพราวมุกก็ดังขึ้น ส่งผลให้ผู้เป็นเจ้าของรีบหยิบมันขึ้นมาดูทันที
“แป๊บหนึ่งนะคะป้า “
สายเรียกเข้า : พายอาร์
“หนูขอตัวก่อนนะคะป้า” เมื่อเห็นว่าปลายสายเป็นใคร พราวมุกก็หันไปขอตัวจากป้าผ่องทันที
“จ้ะ พราวไปพักเถอะ”
พราวมุกเดินออกมาแล้วกดรับสายทันที
“ว่าไง?”
“เลิกงานยัง?”
“อื้ม เลิกแล้ว พายมีอะไรหรือเปล่า?” พราวมุกเดินขึ้นห้องตัวเองแล้วเอ่ยถามเพื่อนสนิทด้วยความสงสัย
“วันนี้เบื่อ ๆ อ่ะ ไปเที่ยวกันไหม?” น้ำเสียงของปลายสายที่ตอบกลับมาก็ดูเนือย ๆ
“หื้ม?” เธอขมวดคิ้วด้วยความสงสัยว่าเพื่อนสนิทไปเจออะไรมา เพราะปกติพายอาร์จะมีเอนเนอร์จีที่สุดแล้ว
“นะ ๆ” ปลายสายเอ่ยขึ้นอีก
“มีปัญหาอะไรหรือเปล่า?” พราวมุกยังไม่รับปากแต่ถามกลับไปอย่างเป็นห่วง
“ไม่มี แค่เบื่อ แล้วก็อยากจะเที่ยว แกไปเป็นเพื่อนหน่อยสิ”
“แต่ว่า...” พราวมุกได้ยินอย่างนั้นก็มีท่าทีลังเล เพราะคำว่าไปเที่ยวของพายอาร์นั้นไม่ใช่การไปเดินตลาดหรือไปในที่ที่เธอเคยไป แต่มันคือสถานบันเทิงอย่างเช่นผับ ที่เธอเองก็ไม่ได้ไปบ่อยนักเพราะไม่ชอบ
“นะ นะ นะ” แต่ปลายสายกลับพูดขึ้นเสียงออดอ้อน
“เฮ้อ ก็ได้” พราวมุกปฏิเสธไม่ลงจึงได้แต่ถอนหายใจและตอบตกลงไป
“เย้...” ซึ่งพายอาร์ก็ร้องตะโกนขึ้นอย่างดีใจ
“แกจะดีใจอะไรขนาดนั้น” พราวมุกส่ายหน้าแล้วไขประตูห้องตนเองเข้ามา
“เดี๋ยวอีกประมาณสักสองชั่วโมง ฉันไปหานะ แค่นี้แหละ จุ๊บ ๆ” พายอาร์ไม่ตอบ หากแต่ทิ้งท้ายด้วยการส่งจุ๊บเบา ๆ แล้วรีบตัดสายไปเพื่อเตรียมตัวออกเที่ยวทันที ติ๊ด...
“อะ อ้าว เดี๋ยวสิ” พราวมุกร้องตามไม่ทัน เพราะปลายสายได้กดวางไปก่อนแล้ว
จากนั้นเธอก็เดินเอาโทรศัพท์ไปชาร์จไว้แล้วก็ทำความสะอาดห้องด้วยเวลาเพียงสั้น ๆ ที่เหลืออยู่ ก่อนออกไปเจอพายอาร์ตามที่ได้ตกลงกันไว้
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
เมื่อทำทุกอย่างเสร็จแล้วมานั่งพักได้ไม่นาน ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นจากทางหน้าห้อง เธอไม่ทันได้ตั้งตัวเลยสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ ก่อนจะมองไปทางต้นเสียง ทันทีที่ดึงสติกลับมาได้ พราวมุกก็รีบหยัดกายขึ้นยืนแล้วตรงดิ่งไปเปิดประตูให้กับคนที่รออยู่ด้านนอกอย่างไว
“เพื่อนรัก!!” วินาทีที่ประตูเปิดออก พายอาร์ก็โผตัวเข้ามาด้านในด้วยความดีใจ ทำเอาพราวมุกเกือบเซล้มเลยทีเดียว
“อะไรของแกเนี่ย? ฉันตกใจหมดเลย” พราวมุกมองเพื่อนสนิทแล้วก็ก้มมองถุงต่าง ๆ ในมือของพายอาร์ด้วยความแปลกใจ
“คิดถึงจังเลย” พายอาร์ยิ้มแฉ่งให้พราวมุกแล้วเอ่ยคำหวานออกมาจนส่งผลให้ผู้ฟังขมวดคิ้วติดกันเป็นปมด้วยความไม่เข้าใจมากกว่าเดิม ไม่รู้ว่าเธอนึกคึกอะไรขึ้นมาถึงได้มีท่าทีเหมือนม้าดีดกะโหลกแบบนั้น พราวมุกได้แต่คิดในใจ
“ฉันก็คิดถึงเหมือนกัน ว่าแต่แกหอบอะไรมาเยอะแยะขนาดนี้เนี่ย? “
“ก็เสื้อผ้าไง” พายอาร์ยกถุงในมือขึ้นแล้วก็พูดมาอย่างตรงไปตรงมา
“เสื้อผ้า?” เมื่อได้ฟังเช่นนั้นแล้วพราวมุกก็ถึงกับทวนซ้ำด้วยความไม่เข้าใจ ก่อนจะมองไปยังของในมือของเพื่อนรักอีกครั้ง
“ใช่ ของฉันและก็ของแก”
“ของฉัน?” พราวมุกชี้นิ้วเข้าหาตนเองแล้วถามพายอาร์อีกรอบเพื่อความแน่ใจว่ามีส่วนของเธอด้วยจริง ๆ
“ใช่ ฉันรู้ไงว่าแกคงจะแต่งเป็นป้าไปเที่ยวแน่ ๆ เลยเอาชุดมาเผื่อแกด้วย” พายอาร์จึงเดินเข้าห้องมาแล้วก็พูดขึ้นอย่างสบายอารมณ์
“ไม่ดีมั้ง” พราวมุกพูดขึ้นด้วยสีหน้าไม่ดีเลย
“ไม่ดีตรงไหน ดีจะตาย นี่ดูแต่ละชุดที่ฉันถือมาสิ สวยไหม?”
พายอาร์ไม่สนใจสีหน้าเจื่อน ๆ ของพราวมุก เธอค้นเสื้อผ้าในถุงกระดาษของแบรนด์หรูที่เตรียมมาแล้วเอ่ยถามความเห็นของอีกฝ่าย พร้อมกับเอาชุดไปแนบกับตัวของพราวมุกเพื่อลองดูความเหมาะสมให้แก่เธอ
“สวย แต่ว่ามันคงไม่เหมาะกับฉัน” พราวมุกพูดปฏิเสธออกไปตามตรง เธอเพียงแค่คิดว่าเสื้อผ้าที่วาบหวิวและแพงเช่นนั้น ยังไงก็ไม่เหมาะกับเธออย่างแน่นอน
“ใครบอกว่าไม่เหมาะ เหมาะจะตาย ดูสิ” แต่พายอาร์กลับไม่สนใจคำปฏิเสธนั้นเลยแม้แต่น้อย ในที่สุดเธอก็เลือกมาได้ชุดหนึ่ง เพื่อให้พราวมุกใส่ออกไปเที่ยวกับเธอ “ชุดนี้แหละ แกไปลองให้ฉันดูหน่อย”
“แต่ฉันว่ามัน...” พราวมุกส่ายหน้าแล้วมองชุดในมือเพื่อนด้วยความไม่มั่นใจอย่างเห็นได้ชัด
“นี่ ชุดนี้เหมาะกับแกที่สุดแล้ว ถ้าไม่เชื่อก็ไปลองดูสิ ไป”
พายอาร์ยัดชุดใส่มือพราวมุกแล้วดันหลังเธอให้เข้าห้องน้ำไปเปลี่ยนชุดมาให้เธอดูก่อน
พราวมุกจึงเข้ามาอยู่ในห้องน้ำอย่างงง ๆ และมองชุดในมือด้วยความหนักใจ แต่สุดท้ายเธอก็ยอมใส่มันเพราะไม่อยากขัดใจเพื่อนรัก
แกร๊ก...
พราวมุกเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยความไม่มั่นใจ ร่างบางสมส่วนในชุดเดรสเกาะอกรัดรูปสีดำมีท่าเดินที่ไม่ปกตินัก เพราะพราวมุกเอามือปิดหน้าอกตัวเองไว้แล้ว อีกมือก็คอยดึงกระโปรงลงเป็นระยะ ๆ เพราะรู้สึกว่ามันสั้นจนเกินกว่าที่เธอจะรับได้
“OMG!!!!” แต่พอพายอาร์เห็นแล้วก็ร้องตะโกนขึ้นอย่างตกตะลึง เพราะชุดที่เธอเลือกให้เหมาะกับเพื่อนสนิทของเธอมาก พราวมุกเป็นคนหุ่นดี อกเป็นอก เอวเป็นเอว ผิวสีขาวนวลนั้นขับชุดให้มันเข้ากับเธออย่างดี
“มันตลกมากใช่ไหม ฉันว่าชุดอื่นดีกว่า” พราวมุกเห็นสีหน้าเพื่อนก็ยิ่งไม่มั่นใจ จึงจะหมุนตัวเดินกลับไปเปลี่ยนชุดอื่นที่ดูมิดชิดมากกว่าชุดนี้
“เดี๋ยว!! ใครบอกว่าตลก มันเหมาะกับแกมากต่างหากล่ะ ที่ฉันทำหน้าแบบนั้นก็เพราะว่ากำลังอึ้งในความสวยของแกอยู่ยังไงล่ะ” พายอาร์จึงได้สติรีบวิ่งไปดักหน้าพราวมุกไว้แล้วพูดขึ้น
“จริงเหรอ” พราวมุกถามขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่มั่นใจ
“จริงสิ สวยมากเพื่อนรัก มา ขั้นตอนต่อไป ฉันจะแต่งหน้าให้”
พายอาร์พยักหน้ายืนยันคำพูดตนเอง และพอเห็นว่าพราวมุกมีสีหน้าที่ดีขึ้นแต่ยังลังเลอยู่ก็รีบเปลี่ยนเรื่อง พาพราวมุกไปนั่งที่หน้ากระจกเพื่อแต่งหน้าทันที พายอาร์ลงเครื่องสำอางที่เตรียมมาอย่างมืออาชีพ
“แก” พราวมุกหันไปมองหน้ากระจกเห็นตนเองแล้วก็ต้องตกใจ เพราะฝีมือของพายอาร์ไม่ธรรมดาจริง ๆ
“สวยมากเลยพราว” พายอาร์พูดขึ้นด้วยความภูมิใจ
“ฉันว่ามันโป๊ไปนะ” แต่พราวมุกก็ยังติดเรื่องชุดอยู่ดี
“ตรงไหน ไม่เห็นจะโป๊เลย สวยมากต่างหาก”
“เหรอ”
“จริง นั่งรอฉันก่อนนะ เดี๋ยวฉันไปแต่งตัวแป๊บหนึ่ง” พายอาร์ไม่อยากคุยกับเพื่อนเรื่องนี้แล้วจึงขอตัวไปเปลี่ยนชุดของตนเองบ้าง
“อื้ม”
พราวมุกนั่งรอพายอาร์แล้วก็หันไปมองตนเองในกระจกเป็นระยะ นั่นเป็นเพราะความไม่คุ้นชินเลยทำให้เธอรู้สึกว่ามันค่อนข้างที่จะแปลกประหลาดอยู่มากเลยทีเดียว
ไม่นานพายอาร์ก็เดินออกมาในชุดเดรสสายเดี่ยวสีแดง ซึ่งเหมาะกับตัวเธอมาก ๆ พายอาร์แต่งหน้าให้ตนเองอย่างชำนาญ
“ไปกันเถอะเพื่อนรัก เดี๋ยววันนี้ฉันจะพาแกเที่ยวเอง” เมื่อทุกอย่างเสร็จแล้วพายอาร์ก็หันมาเอ่ยชวนพราวมุกที่นั่งรออยู่บนเตียง
“เดี๋ยว มาตกลงกันก่อน” พราวมุกส่ายหน้าแล้วพูดขึ้นอย่างเป็นจริงเป็นจัง
“อะไร?”
“ไม่เมานะ” เธอพูดขึ้นแล้วจ้องหน้าพายอาร์ด้วยสายตานิ่งเรียบ เพราะปกติพายอาร์จะเมาแล้วให้เพื่อนตามเก็บตลอด บ่อยครั้งที่เพื่อนในคลาสจะมาส่งพายอาร์ที่ห้องของเธอ วันนี้เธอจึงไม่อยากให้พายอาร์เมา เพราะทั้งคู่ขับรถไปเอง ซึ่งแน่นอนว่าพายอาร์ขับ ส่วนเธอนั้นขับไม่เป็น
“แล้วมันจะสนุกได้ยังไง?” พายอาร์ขมวดคิ้วขัดใจ
“ไม่เมาก็สนุกได้ แต่ถ้าเมาน่ะเป็นเรื่องแน่”
“เออ ๆ ก็ได้ ไม่เมาก็ไม่เมา” แต่เมื่อเห็นสีหน้าจริงจังของพราวมุก ก็ทำให้พายอาร์ต้องยอม เพราะเดี๋ยวพราวมุกจะเปลี่ยนใจไม่ไปกับเธอขึ้นมาจะทำอย่างไร
“ถ้าอย่างนั้นก็ไปกัน” พราวมุกพยักหน้าพอใจ แล้วเอ่ยชวนเพื่อนไป
TW Pub
“ที่นี่เหรอ?” เมื่อรถหรูของพายอาร์เคลื่อนตัวเข้ามาถึงด้านหน้าผับแล้วพราวมุกก็หันมาถามเพื่อนเพื่อความแน่ใจ
“ใช่” พายอาร์พยักหน้าแล้วขับรถเข้าไปจอดในซอง
“มันดูหรูมากเลยนะ” พราวมุกพูดขึ้นแล้วหันไปมองที่ด้านหน้าของผับ และรอบ ๆ บริเวณที่จอดรถตรงนี้ ที่ไม่ว่าจะรถคันไหนก็มีแต่รถหรู ๆ
“ก็แน่แหละ เจ้าของที่นี่รวยจะตาย”
“แกรู้จักเหรอ?” เมื่อเพื่อนสนิทพูดอย่างนั้น พราวมุกจึงหันมาถามด้วยความสงสัย เพราะคำพูดของพายอาร์เหมือนจะรู้จักเจ้าของที่นี่เลย
“ก็ไม่เชิง แต่ว่าผับนี้ดีจริง ความปลอดภัยเลิศ ไม่ต้องห่วง” พายอาร์ยักไหล่เล็กน้อยและบอกไม่ถูก เพราะตัวเธอเองก็ไม่แน่ใจว่าจะเรียกตนเองว่าเป็นคนรู้จักเจ้าของผับได้หรือไม่
“ไปกันเถอะ” จากนั้นเธอก็เอ่ยชวนพราวมุกลงจากรถ แล้วเดินไปที่ด้านหน้าผับ ที่มีการ์ดยืนตรวจบัตรอยู่ ทั้งคู่เดินเข้ามาต่อแถวรอตรวจบัตร
“นี่ค่ะ” จนถึงคิวแล้วพราวมุกก็ยื่นบัตรให้ทางการ์ดไป
“เชิญครับ” เมื่อตรวจสอบทุกอย่างเรียบร้อยแล้วทั้งบัตร กระเป๋า การ์ดก็เชิญให้ทั้งคู่เข้ามาในผับทันที
พราวมุกมองไปรอบ ๆ ด้วยความตื่นตาตื่นใจ เพราะนี่คือการเปิดโลกมาผับครั้งแรกของเธอเลยก็ว่าได้ เพราะตอนเรียนอยู่นั้น เธอเคยไปแค่ร้านนั่งชิลล์ตอนรับน้องก็เท่านั้น แม้พายอาร์จะชวนไปตลอด แต่เธอก็ไม่เคยไปด้วยเลย ปกติแล้วพายอาร์จะมีกลุ่มเพื่อนที่เที่ยวด้วยกันตลอด
และด้วยความที่เธอมองไปรอบ ๆ ก็ทำให้ไม่ได้มองทาง จึงเดินไปชนกับคนอื่นเข้าอย่างเต็มแรง
พรึ่บ
“อะ ขอโทษค่ะ” พราวมุกร้องขึ้นอย่างตกใจแล้วก้มหัวให้กับคนที่ตนเองชนเพื่อขอโทษขอโพยตามมารยาท เพราะเธอไม่ได้ตั้งใจจะชนอีกฝ่าย
“พราว!!” พายอาร์รีบเข้ามาบังเพื่อนตนเองไว้แล้วเอ่ยขอโทษคนตรงหน้าอีกครั้ง
“ขอโทษแทนเพื่อนด้วยนะคะ”
จากนั้นพายอาร์ก็จูงมือพราวมุกไปหาเพื่อนที่จองโต๊ะไว้รอแล้วในทันที
