บทที่ 11 เข้าทาง
เช้าวันจันทร์ทิวัตถ์ก็มาทำงานเวลาเดิม พอมาถึงเขาก็มองหาเลขาแต่ก็ไม่เห็นแม้แต่เงา
“คุณอรเห็นเลขาผมไหมครับ” เขาเดินไปถามอรดีซึ่งโต๊ะทำของเธออยู่ตรงเยื้องหน้าห้องเขาไปเล็กน้อย
“น้องรดาโทรมาบอกว่าจะเข้ามาช้าหน่อยค่ะ เห็นว่ารถยังซ่อมไม่เสร็จก็เลยกะเวลามาทำงานผิดนิดหน่อย ถ้าท่านรองมีอะไรใช้งานด่วนก็เรียกใช้อรก่อนก็ได้นะคะ วันนี้ท่านประธานจะเข้ามาช่วงบ่ายค่ะ เช้านี้อรเลยว่าง”
“ผมไม่มีอะไรใช้หรอกครับ ก็แค่แปลกใจเท่านั้นเอง” ชายหนุ่มเดินกลับเข้าห้องของตนเองตาก็มองผ่านกระจกที่มองเห็นแค่จากทางด้านในออกมา คอยดูว่าเลขาของตนจะมาทำงานตอนไหน
ผ่านไปครึ่งชั่วโมงคนที่เขารอก็มาถึง วันนี้แพรรดาสวมสูทพอดีตัวสีครีมกับกระโปรงสั้นเหนือเข่าอย่างเคยและคงมีแค่เขาคนเดียวที่รู้ว่าภายใต้สูทที่ดูเรียบร้อยนั้นเธอมักจะสวมเกาะอกซีทรูไว้ด้านใน
เขาทำทีเป็นอ่านรายงานการประชุมขณะที่เห็นว่าหญิงสาวกำลังเดินถือแก้วกาแฟตรงมายังหน้าห้อง เธอเคาะประตูเป็นสัญญาณก่อนจะเดินเข้ามาโดยไม่ต้องรอให้เขาอนุญาตเพราะเวลานี้เป็นเวลาที่หญิงสาวจะเอากาแฟมาให้เขาเป็นประจำทุกวัน
“ขอโทษนะคะท่านรอง วันนี้รดามาทำงานสายไปหน่อย”
“อือ”
“แต่ไม่ต้องห่วงค่ะเดี๋ยวเย็นนี้รดาจะกลับช้าหนึ่งชั่วโมง”
“กลับเวลาปกติก็ได้”
“ไม่เป็นไรค่ะ รดาไม่อยากเอาเปรียบบริษัท อีกอย่างเวลาเลิกงานพร้อมกันรถไฟฟ้าก็คงคนเยอะ รดาไม่ค่อยถนัดถ้าจะต้องขึ้นไปยืดเบียดกับคนอื่น รดาขอตัวไปทำงานก่อนนะคะ”
แพรรดาเดินออกไปแล้วแต่คำพูดของหญิงสาวทำให้ทิวัตถ์นึกไปถึงการไปยืดเบียดกันบนรถไฟฟ้าซึ่งเขาก็เคยใช้บริการอยู่หลายครั้งซึ่งมันไม่ค่อยสะดวกเท่าไหร่ อีกทั้งชุดที่เธอสวมมันก็ไม่เหมาะเลยที่จะไปยืดเบียดเสียดแบบนั้น
พอถึงเวลาเลิกงานของทุกคนทิวัตถ์ก็มองออกมานอกห้องเห็นว่าตอนนี้หน้าห้องของเขานั้นมีแค่แพรรดากำลังนั่งทำงานอยู่คนเดียว ถ้าเดาไม่ผิดเธอก็คงจะรอให้ครบเวลาหนึ่งชั่วโมงตามที่เธอบอกเมื่อช่วงสาย
แพรรดามองนาฬิกาที่มุมจอคอมพิวเตอร์เมื่อเห็นว่าครบกำหนดหนึ่งชั่วโมงตามที่บอกกับทิวัตถ์แล้วหญิงสาวจึงรีบเก็บของเตรียมตัวกลับ แล้วประตูห้องทำงานของเจ้านายก็เปิดออก
“จะกลับแล้วเหรอ”
“ค่ะ ท่านรองล่ะคะ”
“ผมก็กำลังจะกลับเหมือนกัน แล้วนี่จะกลับยังไง”
“รดาจะกลับแท็กซี่ค่ะ”
“อือ” เขาเดินผ่านหน้าเธอไปโดยไม่หันมามองสักนิดทำให้แพรรดาหน้าเสียเพราะคิดว่าเขาจะชวนเธอกลับด้วย
อันที่จริงแล้วรถของแพรรดาไม่ได้เสียแต่เธอจะใช้เป็นข้ออ้างเพื่อขอติดรถเขากลับด้วย แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยปากเจ้านายก็กลับไปแล้ว
หญิงสาวเดินออกมาจากลิฟต์ก็เห็นว่าตอนนี้ที่หน้าบริษัทรถของเจ้านายกำลังขับมาจอด
“คุณเรียกรถแล้วเหรอ” เขาเปิดกระจกมาถาม
“เรียกแล้วค่ะ แต่รอคิวอีกนานเลย รดาเลยว่าจะนั่งวินมอเตอร์ไซค์ดีกว่า”
“จะติดรถผมไปก็ได้นะ ไหนๆ ก็ทางผ่านอยู่แล้ว”
“ขอบคุณค่ะท่านรอง” แพรรดาไม่รอให้เขาชวนเป็นครั้งที่สองหญิงสาวรีบเดินมาเปิดประตูรถและเข้าไปนั่งคู่กับเขาพร้อมกับแอบยิ้มให้กับตัวเอง
“รถคุณยังซ่อมไม่เสร็จอีกเหรอ”
“ค่ะ ช่างบอกว่ารออะไหล่ ช่วงนี้รดาก็เลยต้องใช้บริการรถสาธารณะแต่พรุ่งนี้รดาสัญญาค่ะว่าจะไม่ทำงานสาย”
“อือ” เขาพยักหน้ารับรู้ เพราะเรื่องนี้มันเป็นเหตุสุดวิสัย
“แต่ไหนๆ ท่านรองก็ต้องผ่านคอนโดของรดาอยู่แล้ว ท่านรองก็แวะรับรดาเลยสิคะ” แพรรดาตัดสินใจพูดออกไปแล้วก็รอลุ้นกับคำตอบด้วยความคาดหวัง
“ปกติแล้วเลขาต้องไปถึงที่ทำงานก่อนเจ้านายไม่ใช่เหรอ”
“ค่ะ แต่นี่มันไม่ปกติไงคะ เพราะรดารถเสีย”
“แล้วถ้ารถคุณซ่อมเป็นเดือนผมไม่ต้องคอยรับส่งคุณตลอดเหรอ ผมเป็นเจ้านายคุณนะ”
“ ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะ ถ้ามันซ่อมเป็นเดือนจริงๆ รดาก็คงต้องหาเช่ารถมาใช้”
ทิวัตถ์ไม่ได้พูดอะไรต่อเขากำลังคิดอยู่ว่ามันสมควรไหมถ้าจะให้เธอติดรถมาด้วย หรือเขาจะให้เธอยืมรถของบริษัทใช้ไปก่อน
“ถึงแล้วค่ะ ขอบคุณนะคะที่มาส่ง” เพราะมีรถที่กำลังเข้ามาจอดต่อจากรถของเขาแพรรดาเลยรีบกล่าวขอบคุณและลงจากรถไปโดยที่ตนเองยังไม่ได้คำตอบว่าเขาจะมารับเธอไปทำงานด้วยกันหรือเปล่า
แพรรดาวิดีโอคอลประชุมสายเพื่อเล่าให้เพื่อนฟังถึงความคืบหน้าระหว่างตนเองกับทิวัตถ์ซึ่งนอกจากจะมีภัทรานิษฐ์ ชาช่าแล้วยังมีกรวิภาและนีรชาร่วมฟังอยู่ด้วย
“เขาดูเย็นชามากเลยนะ แพรไม่รู้ว่าเขารู้สึกยังไงกันแน่”
“แต่เท่าที่ฟังดูชาช่าว่าเขาน่าจะสนใจอยู่ แต่ผู้บริหารระดับนั้นคงวางตัวดี เขาคงไม่แสดงออกอย่างชัดเจนหรอก”
“แบบนี้ต้องมีสิ่งกระตุ้น” นีรชาหรือน้ำชาเสนอ
“ยังไงเหรอ”
“ก็ต้องให้เขาเห็นว่าถึงเขาไม่มารับส่งแต่แพรก็มีคนมารับมาส่งไงล่ะ”
“แล้วเราจะหาใครมารับส่งล่ะ ชาช่าเหรอ” กรวิภาหรือเตยถามบ้าง”
“ชาช่าไม่เอาด้วยหรอกย่ะ ขี้เกียจเก๊กแมน”
“ถ้าชาช่าไม่ช่วยแล้วจะหาใครล่ะ พัดก็ไม่รู้จักใครเลย”
“ใครบอกว่าชาช่าจะไม่ช่วยล่ะ เดี๋ยวเรื่องหาคนมาแสดงชาช่าจัดการเอง เราจะเริ่มแผนพรุ่งนี้เลยไหม”
“ช่าช่าจะหาคนทันเหรอ”
“ทันสิเตย อย่าลืมนะว่าชาช่ามีเพื่อนเยอะแค่ไหน รับรองเลยว่าคนที่ให้มารับส่งยายแพรจะต้องดูดีมีชาติตระกูลไม่แพ้พี่วัตถ์ของยายแพรแน่นๆ พรุ่งนี้เช้าแพรไปทำงานเองนะ แต่ไม่ต้องไปสาย พอตอนเย็นก็ลงมารอข้าง พอถึงเวลาเลิกงานก็อย่าเพิ่งลงมา รอให้เจ้านายลงมาก่อนแล้วค่อยออกมายืนรอ กะจังหวะให้ดีล่ะ ชาช่าจะให้น้องที่รู้จักกันไปรับ”
“แต่แพรไม่เคยรู้จักเขานะ”
“ไม่ต้องห่วงชาช่าจะไปด้วยแต่จะแอบอยู่ข้างหลังเบาะ”
“แบบนี้ค่อยสบายใจหน่อย”
