บทที่ 7 มั่นใจเต็มร้อย
กวินทร์มองผู้หญิงตรงหน้าด้วยท่าทีสนใจเธออย่างเปิดเผย แม้จะเจอผู้หญิงมามากแต่ก็ไม่เคยมีใครที่มองแล้วไม่รู้สึกเบื่อเหมือนคนตรงหน้ามาก่อน หญิงสาวมีใบหน้าที่สวย เฉี่ยวดูเปรี้ยวหากแต่ดวงตานั้นกลับสวยหวาน ผิวของเธอขาวดูสุขภาพดีไม่ขาวซีดเหมือนสาวๆ ที่เขาเคยคบหามาก่อนหน้านี้ จมูกเชิดเล็กน้อยรับกับปากสีสวยมองทีเดียวก็รู้ว่าเธอไม่ได้ผ่านมีดหมอมาเลยสักนิด ความงามตามธรรมชาติที่ดูช่างลงตัวจนอดชื่นชมไม่ได้
“จะรังเกียจไหมถ้าผมจะขอช่องทางติดต่อไว้ เผื่อครั้งหน้าเราจะได้นัดมาดื่มกาแฟกันอีก”ผู้ชายอย่างเขาไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดลอยไปง่ายๆ
แพรรดานิ่งไปครู่ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นให้เขาสแกน QR Code จากนั้นเธอก็นั่งคุยกับเขาอีกพักใหญ่ก่อนจะขอตัวกลับ เธอยังไม่รู้รายละเอียดเกี่ยวกับตัวชายหนุ่มมากนักรู้แต่เพียงว่าเป็นหมอด้านศัลยกรรมความงามที่มาเปิดคลินิกอยู่ถัดจากร้านกาแฟไปอีกสองช่วงตึก เธอหวังว่าที่เขามาทำความรู้จักนั้นคงไม่ใช่ว่ากำลังหาลูกค้าอยู่หรอกนะ
เมื่อกลับถึงคอนโดมิเนียมก็รีบโทรศัพท์ไปเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ให้กับกุนซืออย่างชาช่าฟัง ดูฝ่ายนั้นจะดีใจไม่น้อย เสียงชื่นชมของเพื่อนทำให้แพรรดามีกำลังใจที่จะไปทำงานในวันพรุ่งนี้
เช้าวันนี้คงมีหลายคนที่ไม่อยากจะตื่นไปทำงานเพราะหยุดยาวติดกันถึงสี่วันแต่ แต่ผิดกับแพรรดาเพราะวันนี้นอกจากจะตื่นมาอาบน้ำแต่งตัวตั้งแต่เช้าแล้วเธอยังไปถึงที่ทำงานก่อนเวลาเกือบครึ่งชั่วโมง
“คุณรดา วันนี้แต่งตัวสวยจังเลยนะคะ” พนักงานต้อนรับเป็นคนแรกที่เธอเจอแล้วคำทักทายก็เสริมให้หญิงสาวยิ่งมั่นใจในตัวเองมากขึ้น เธอก้มมองตัวเองแล้วยิ้ม ชุดเดรสเข้ารูปสีดำความยาวเหนือเข่าเล็กน้อย สวมทับด้วยสูทสีครีมขลิบดำขนาดพอดีตัว ต่างจากวันทุกวันที่ใส่กระโปรงทรงเอยาวคลุมเขากับเสื้อเชิ้ตแขนยาวตามอย่างรุ่นพี่อย่างอรดี
“ขอบใจจ้ะน้องฟ้า” น้องฟ้าเป็นพนักงานต้อนรับของตึกสูงกว่า 30 ชั้นซึ่งบริษัทของเธอเช่าอยู่ที่ชั้น 18
พอมาถึงชั้น 18 เธอก็พบกับภาพที่คุ้นตาคือพี่อรดีเลขาของท่านประธานซึ่งทำงานที่นี่มาตั้งแต่เรียนจบ พี่อรดีเป็นหญิงวัยกลางคนที่รูปร่างค่อนข้างอวบอิ่ม ใบหน้ายิ้มแย้มอยู่เสมอ แม้กระทั่งเวลาที่เจ้านายหงุดหงิดจนใครเข้าหน้าไม่ติดก็มีพี่อรดีคนเดียวเท่านั้นที่ยังยิ้มอยู่ตลอดเวลา และพี่อรดียังช่วยสอนงานเธออย่างใจเย็นจนตอนนี้เธอเรียนรู้ได้มากกว่าที่คิดไว้
“สวัสดีค่ะพี่อร” เธอยกมือไหว้รุ่นพี่อย่างทุกครั้ง
“สวัสดีจ้ะ เอ๊ะ! วันนี้ทำไมรดาดูสวยเป็นเศษคะ” อีกคนที่เอ่ยชมทำให้แพรรดามั่นใจมากขึ้นว่ายังไงเสียวันนี้ทิวัตถ์ก็คงจะเห็นความเปลี่ยนแปลงของเธอบ้าง
“ขอบคุณค่ะพี่อร รดาอยากเปลี่ยนตัวเอง พี่ว่ามันน่าเกลียดไหมคะ” เธอหมุนไปรอบตัวให้กับรุ่นพี่ดู
“ไม่น่าเกลียดเลยค่ะ พี่ว่าดูสดใสดีออก วัยอย่างน้องรดาต้องแต่งแบบนี้แหละ”
“พี่พูดจริงใช่ไหมคะ”
“พี่จะโกหกทำไมคะ แต่งแบบนี้รับรองว่าท่านได้หันมามองเลขาก็คราวนี้แหละ” คนไม่รู้ก็พูดไปตามที่คิด ส่วนคนที่ตั้งใจแต่งตัวมาอวดก็เอาแต่ยิ้ม สายตาก็ชะเง้อว่าเมื่อไหร่คนที่รอคอยจะมาทำงานสักที
ปกติแล้วทิวัตถ์จะไม่เคยเข้ามาทำงานสายเลยสักวัน แม้ว่ากลางคืนเขาจะเที่ยวดึกดื่นแค่ไหนแต่ก็ไม่เคยเสียงานเลยสักครั้ง
เสียงทักทายพนักงานทำให้คนที่กำลังนั่งทำงานอยู่รู้สึกใจเต้น เพราะนั่นหมายถึงเป้าหมายของเธอกำลังจะมาถึงห้องทำงานในอีกไม่ช้า
“คุณรดา ตามผมมาที่ห้องด้วย” เขาหันมาบอกผู้ช่วยแล้วเดินเข้าห้องไปโดยไม่สนในเลยสักนิดว่าวันนี้เธอแต่งตัวสวยแค่ไหน ทำเอาคนที่มั่นใจเมื่อครู่รู้สึกห่อเหี่ยวขึ้นมาทันที
“รายงานประจำเดือนกับวิเคราะห์การตลาดค่ะ มีบางจุดที่ฝ่ายการตลาดต้องปรับปรุง รดาสรุปไว้นะคะ รอท่านรองดูอีกที ถ้าตกลงก็จะส่งให้หัวหน้าการตลาดเลย” งานของแพรรดาเธอคือการช่วยงานเขาเรื่องไหนที่พอจะแบ่งเบาภาระได้เธอก็จะทำโดยไม่ต้องรอให้ทิวัตถ์ออกคำสั่ง
ทิวัตถ์รับแฟ้มมาดูในขณะที่หญิงสาวเดินออกไปนอกห้อง เขามองตามหลังหญิงสาวที่วันนี้แต่งตัวแปลกไปจากทุกวัน ในใจก็คิดว่าเพราะอะไรเลขาของเขาถึงได้เปลี่ยนแปลงการแต่งตัวไปแบบนี้ มันทำให้เขานึกถึงวันแรกที่เธอมาทำงานแต่พออีกวันเธอก็แต่งตัวตามแบบคุณอรดีเลาขาของบิดา
“กาแฟค่ะท่านรอง” แพรรดากลับเข้ามาในห้องอีกครั้งพร้อมกับกาแฟหอมกรุ่น ทิวัตถ์รับมาดื่มในขณะที่สายตาก็ยังจ้องอยู่ที่ตัวหนังสือและกราฟหลากสีสันบนแท็บเล็ต
“ทำตามนี้เลย ผมให้คุณรับผิดชอบกับแผนกการตลาดเองเลย ส่วนเรื่องงบประมาณคุณก็จัดการไปตามสมควร ได้เรื่องแล้วมาบอกผมด้วย”
“ค่ะท่านรอง”
“มีอะไรอีกเหรอ” เมื่อสั่งงานเสร็จแล้วก็เห็นว่าเธอยังยืนอยู่ที่เดิม
“รดาเห็นว่าท่านรองดื่มกาแฟใกล้จะหมดแล้วก็เลยจะรอเอาแก้วไปออกไปเก็บเลยค่ะ” หญิงสาวพยายามสร้างโอกาสที่จะได้อยู่ใกล้เขาให้มากขึ้น
เธอเดินมาใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมซึ่งปกติเขาไม่เคยได้กลิ่นน้ำหอมของเธอเลย วันนี้เธอคงแปลกไปจริง แล้วหญิงสาวก็ปลดกระดุมสูทออกจนเห็นว่าด้านในนั้นเป็นเดรสตัวจิ๋ว คอแหลมลึก แถมมันยังรัดไปทุกสัดส่วน เขาจินตนาการไปไหนต่อไหนว่าสิ่งที่มันซ่อนอยู่ใต้เนื้อผ้านั้นจะเร้าใจเขามากแค่ไหน
“ผมว่าคุณรีบออกไปทำงานเถอะ ผมก็จะทำงานต่อเหมือนกัน” ชายหนุ่มรีบให้เธอออกไปก่อนที่เขาจะเสียอาการมากไปกว่านี้
