บทที่ 57 แสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ

หลิวหลิงลี่กับสวีจิ้งมู่นั่งดื่มกินกันตามปกติ เสมือนกับไม่รู้ว่าหลัวหยางโหวกำลังจะเดินมาหา ส่วนเสี่ยวหลี่ที่เริ่มมึนเมาได้ที่แล้ว ก็มิได้สนใจว่าคนร่วมโต๊ะกำลังเอ่ยเรื่องอันใดกันอยู่ นางมีความสุขอยู่กับการนั่งฟังเสียงดนตรีที่กำลังบรรเลง

มีเพียงจงเอ่าที่นั่งหน้าซีดเหงื่อผุดออกมาราวฝนพรำ แม้หลิวหลิงลี...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ