บทที่ 70 บุตรชายแสนกตัญญู

“ตอนที่ข้าให้คนสืบเรื่องของท่าน ข้าก็อดที่จะคิดถึงตนเองไม่ได้ แต่ก่อนไม่ว่าท่านไปที่ใดก็เดินเชิดหน้าได้อย่างสง่าผ่าเผย ถึงแม้จะเกิดจากลูกอนุก็ตาม ทุกคนมิว่าในจวนนอกจวนก็ล้วนยกย่องชมเชยท่าน ทว่าบัดนี้ถึงคุณชายจะยังคงมีชื่อเสียงอยู่แต่กลับเป็นชื่อเสียงที่หน้าละอาย แต่ท่านก็ยังยิ้มรับเอาไว้ ข้าจึงไม่รู...