บทที่ 44 บทที่44.จิตใต้สำนึก

"พี่ปล่อยหนูเดี๋ยวนี้นะ!"

"แล้วทำไมเธอไม่กดรับสายมันล่ะกลัวหรือไง"

"พี่มันบ้าไปแล้ว"

"เอ่อ ฉันมันบ้าไปแล้ว!!"

เขาส่งเสียงตะคอกใส่ ริบบิ้นตัดสินใจโยนมือถือไปให้พ้นทางกระเด้งกระดอนไปอยู่บนหัวเตียงนอน แขนของเธอถูกรวบตึงจับเอาไว้อย่างแน่นนัก สายตาอ่อนโยนเย็นชากลับกลายเป็นดุดันเร่าร้อน มือข้างหนึ่งกระชา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ